ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

 

 

«Καί οὗτοι πάντες μαρ­­τυρηθέντες διά τῆς πί­στεως οὐκ ἐκομίσα­ν­το τήν ἐπαγγελίαν … ἵνα μή χωρίς ἡμῶν τε­λειωθῶσιν» (Ἑβρ. 11.39-40).

Κυριακή πρό τῆς Χρι­στοῦ γεννήσεως καί ἡ Ἐκκλησία μας μνημο­νεύει «πάντων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστη­σάν­των, ἀπό Ἀδάμ ἄχρι καί Ἰωσήφ τοῦ μνή­στο­ρος καί τῶν προφητῶν καί προφητίδων». Θυ­μᾶ­ται, δηλαδή, καί τιμᾶ ὅλους ἐκείνους τούς ἁγίους, ἄνδρες καί γυ­ναῖκες, πού μέ τήν καθα­ρότητα τῆς ζωῆς τους, μέ τήν ἐγκράτεια καί τήν ὑπομονή τους, ἀλλά προπάντων μέ τήν πίστη τους στόν Θεό ἀποδείχθηκαν ἄξι­οι τῆς ἀγάπης καί τῆς χάριτός του.

Ὅλοι αὐτοί οἱ δίκαιοι καί οἱ ἅγιοι ἔζησαν μέ­σα στό σκοτάδι τῆς μεταπτω­τικῆς ἐπο­χῆς· ἔ­ζη­­σαν τήν περίοδο τοῦ ἀπο­μακρύνσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό καί βίωσαν τή στέρηση τῆς παρουσίας καί τῆς παρηγορίας πού αὐτή προσφέρει.

Πίστευαν σέ ἕναν Θεό, τόν ὁποῖο οἱ σύγχρονοί τους ἄνθρωποι εἶχαν δια­γρά­ψει ἀπό τή ζωή τους, γιατί νόμιζαν ὅτι καί Ἐκεῖνος τούς εἶχε διαγράψει. Ἐμπιστευ­ό­ταν τήν ἀγάπη του καί φρόντιζαν νά ὑπακού­ουν στίς ἐντολές του καί νά μήν τόν δυσα­ρεστοῦν, σάν νά ἦταν πα­ρών.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΛΟΥΚΑ: «Πάντες γάρ υἱοί Θεοῦ ἐστε διά τῆς πί­στεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3.26).

 

 «Πάντες γάρ υἱοί Θεοῦ ἐστε διά τῆς πί­στεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3.26).

Ἀνάμεσα στά στοιχεῖα πού διαφορο­ποι­οῦν τήν πίστη στόν Χριστό ἀπό τήν πί­στη σέ ἄλλες θρη­σκεῖ­ες καί ἰδεο­λο­γίες εἶναι καί ἡ θε­με­λιώδης ἀρχή τῆς πί­στεώς μας πού προ­βάλ­λει ἐνώ­πι­όν μας κα­τά τή σημερινή ἑορτή τῆς ἁγίας ἐν­δό­ξου με­γα­λο­μάρ­τυρος Βαρ­βά­ρας.

Καί ἡ θεμελιώδης αὐ­τή ἀρχή προβάλλε­ται ἀφε­νός μέσα ἀπό τό ἀπο­­στο­λικό ἀνάγνω­σμα, τό ὁποῖο ὅρισε ἡ Ἐκκλησία μας νά δια­βά­ζεται κατά τήν ἡμέρα τῆς μνήμης τῆς ἁγίας Βαρβά­ρας καί ἀφετέ­ρου μέσα ἀπό τήν ἴδια τή ζωή καί τό μαρ­τύ­ριο τῆς τιμωμένης ἁγί­ας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ´ ΛΟΥΚΑ: «Τά ἀδύνατα παρ᾽ ἀν­θρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστι» (Λουκ. 18.27).

Τό θέμα τῆς δυνάμεως τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ Θεοῦ θέτει ὁ Χριστός στή σημερινή εὐαγγε­λι­κή περικοπή. Ἡ συζή­τη­ση ξεκίνησε ἀπό τήν ἀποτυχία τοῦ εὐσεβοῦς ἐκείνου πλουσίου, ὁ ὁ­ποῖος πλησίασε τόν Χρι­­στό γιά νά τόν ρω­τή­­σει πῶς μπορεῖ νά κλη­ρονομήσει τήν αἰώ­νια ζωή. Καί ἐνῶ τόν δια­βε­βαίωσε ὅτι τηροῦσε σέ ὅλη του τή ζωή τίς ἐντολές τοῦ θείου νό­μου, δυσκολεύθηκε νά συμ­μορφωθεῖ μέ τήν τε­λευταία πού τοῦ ὑπέ­δει­ξε ὁ Χριστός, νά πω­λήσει δηλαδή τά ὑπάρ­χοντά του καί νά τόν ἀκολουθήσει, καί «ἀ­πῆλ­θε λυπούμενος».

Ἡ περίπτωση αὐτή τοῦ πλουσίου τοῦ ση­με­ρινοῦ εὐαγγελίου, ἑνός ἀνθρώπου πού ἀσφα­λῶς εἶχε κάνει πολλές προσπάθειες καί, ἐάν θέ­­λετε, καί πολλές θυ­σίες γιά νά ἐφαρμόσει στή ζωή του τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, μᾶς δείχνει πόσο δύσκολο τε­λικά εἶναι νά ἐπιτύχει ὁ ἄν­θρωπος τή σωτηρία του· τόσο δύσκολο, ὥστε νά φαίνεται εὐκο­λότερο, ὅπως λέγει ὁ Χρι­στός, νά περάσει ἕνα χονδρό σχοινί ἀπό τήν τρύπα μιᾶς βελόνας, πα­­ρά νά εἰσέλθει ἕνας πλούσιος στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ ΛΟΥΚΑ: Η ολέθρια προσκόλληση στα πράγματα του κόσμου.

 «Καί διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέ­γων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τούς καρπούς μου;» (Λουκ. 12.17).

Ἕναν πλούσιο ἄνθρωπο μᾶς πα­ρουσίασε ἡ σημερινή εὐαγγελική περι­κο­πή. Ἕναν ἄνθρωπο τοῦ ὁποίου οἱ σκέψεις καί οἱ λογισμοί δέν τόν ἀφήνουν νά ἡσυχάσει τή νύχτα. Ἕναν ἄνθρωπο τόν ὁποῖο τόν ἀπα­σχο­λοῦν προβλήματα καί μέρι­μνες βιο­τικές, ὄχι ὅμως σάν αὐτές πού ἀπασχολοῦν συνήθως τούς ἀν­θρώ­­­πους. Γι᾽ αὐτόν τό πρό­βλη­μα δέν εἶναι ἡ ἔλλειψη τῶν ἀγα­θῶν ἀλλά ἡ ὑπερεπάρκεια. Δέν ἀγρυπνᾶ γιατί ἀναζητᾶ ἐναγω­νί­ως νά λύσει τό πρόβλημα τῆς ἐπι­βιώσεως τοῦ ἑαυ­τοῦ του καί τῆς οἰκογενείας του, ἀλλά γιατί δέν ξέρει ποῦ νά ἀποθηκεύσει τό πλῆ­θος τῶν καρ­πῶν πού ἀπέ­δω­σαν τά κτήματά του.

Γιά κάθε συνηθισμένο ἄνθρωπο ὁ λογισμός τοῦ πλουσίου ἀντηχεῖ πα­ράδοξος. Ποιός θά μποροῦσε νά διανοηθεῖ ὅτι ἕνας πλούσιος ἔχει προβλήματα, κα­­­θώς ὅλοι πιστεύουμε ὅτι ὁ πλοῦ­τος εἶναι ἡ λύση ὅλων τῶν προ­­­βλημάτων τῆς ζωῆς τοῦ ἀν­θρώ­­που.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (Σύντομος Βίος)

 Ὁ μεγάλος αὐτὸς πατέρας καὶ διδάσκαλος τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια τὸ 347 μ.Χ. Πατέρας του ἦταν ὁ στρατηγὸς Σεκοῦνδος καὶ μητέρα του ἡ Ἀνθοῦσα. Γρήγορα ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα, καὶ ἡ μητέρα του – χήρα τότε 20 ἐτῶν – τὸν ἀνέθρεψε καὶ τὸν μόρφωσε κατὰ τὸν καλύτερο χριστιανικὸ τρόπο.

Ἦταν εὐφυέστατο μυαλὸ καὶ σπούδασε πολλὲς ἐπιστῆμες στὴν Ἀντιόχεια – κοντὰ στὸν τότε διάσημο ρήτορα Λιβάνια – ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀθήνα, μαζὶ μὲ τὸν ἀγαπημένο του φίλο Μ. Βασίλειο. Ὅταν ἀποπεράτωσε τὶς σπουδές του, ἐπανῆλθε στὴν Ἀντιόχεια καὶ ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο γιὰ πέντε χρόνια, ὅπου ἀσκήτευε προσευχόμενος καὶ μελετώντας τὶς Ἅγιες Γραφές.

Ἀσθένησε ὅμως καὶ ἐπέστρεψε στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου χειροτονήθηκε διάκονος – τὸ 381, σὲ ἡλικία 34 ἐτῶν – ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀντιοχείας Μελέτιο. Ἀργότερα δὲ, ἀπὸ τὸν διάδοχο τοῦ Μελετίου Φλαβιανό, πρεσβύτερος σὲ ἡλικία 40 ἐτῶν.

Τί είναι οι άγγελοι και η σχέση τους με τους ανθρώπους.

Οι Άγγελοι είναι υλικά πνευματικά και αθάνατα όντα. Έχουν δηλαδή υλικό σώμα μιας και είναι κτίσματα, αλλά σε σύγκριση με το ανθρώπινο σώμα το δικό τους είναι πολύ πιο «λεπτό».

Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό «Άγγελος εστιν ουσία νοερά, αεικίνητος, αυτεξούσιος, ασώματος, Θεώ λειτουργούσα, κατά χάριν εν τη φύσει το αθάνατον ειληφυια». Επομένως είναι πνεύματα άΰλα πάντα με την έννοια της λεπτότατης ύλης-αγ.Μάξιμος Ομολογητής-, ουράνια και αθάνατα. Γι’ αυτό και ονομάζονται και ουράνιες και ασώματες δυνάμεις. Επίσης, οι Άγγελοι είναι «φύσις λογική, νοερά τε και αυτεξούσιος, αθάνατος ου φύσει, αλλά χάριτι».

Οι Άγιοι Άγγελοι υπόκεινται στον χωροχρόνο διότι είναι και αυτοί κτίσματα. Η διαφορά με τους ανθρώπους είναι ότι βιώνουν τον χωροχρόνο τελείως διαφορετικά. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Z´ ΛΟΥΚΑ: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2.19-20).

 

«Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2.19-20).

Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά, ἀδελφοί μου, πού ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται στήν ταύτιση τῆς ὑπάρξεώς του μέ τόν Χριστό. Συχνά στίς ἐπιστολές του ἀναφέρεται στή με­το­χή του στή ζωή τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἕνω­σή του μαζί του, ἕνωση τήν ὁποία τίποτε καί κανένας, οὔ­τε τά βασα­νι­στήρια οὔτε αὐτός ὁ θάνατος, δέν μπορεῖ νά καταλύσει, γιατί θε­μέλιό της εἶναι ἡ ἀγάπη.

Γιατί ὅμως ἐπιμένει τόσο στό εἶ­δος αὐτό τῆς σχέσεως του μέ τόν Χρι­στό ὁ ἀπόστολος;

Ἐπιμένει πρῶτον, ἀδελφοί μου, γιατί ὁ Χριστός δέν εἶναι γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο ἕνας ἀπρόσωπος καί ἄγνωστος Θεός πού κάποτε πί­στευσε. Εἶναι ὁ προσωπικός σωτή­ρας καί λυτρωτής του. Αὐτός πού τόν κάλεσε προσωπικά στόν δρόμο πρός τή Δαμασκό. Εἶναι αὐτός πού τοῦ ἄλ­λαξε ριζικά ὄχι μόνο τήν πορεία τῆς ζωῆς του ἀλλά καί ὁλόκληρο τόν ἐσωτερικό του κόσμο. Εἶναι αὐτός πού τόν ἔκανε νά ἐγκαταλείψει τήν ἀνα­στρο­φή του ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ, νά ἀφήσει τά πάντα πίσω του, καί νά διατρέξει ὁλόκληρη τήν οἰ­κουμένη γιά νά εὐαγγελισθεῖ τό ὄνομά του. Εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος τόν ἀνέβασε «μέχρι τρίτου οὐ­ρα­νοῦ» καί τοῦ ἀποκάλυψε «ἄρ­ρητα ρήματα, ἅ οὐκ ἐξόν ἀνθρώ­πῳ λα­λῆσαι».

Ὁ δεύτερος λόγος εἶναι γιατί γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μία θεωρία ἤ ἕνα φιλοσοφικό σύστημα πού ἐπι­διώκει νά συγκεντρώσει μαθη­τές καί ὀπαδούς, διότι στήν περί­πτωση αὐτή δέν θά ἦταν ἀνάγκη νά ἔρθει ὁ Χριστός καί νά ζήσει ἀνάμεσά μας καί νά σταυρωθεῖ καί νά ἀναστηθεῖ, ὥστε νά μπορέσουμε νά γίνουμε κοινωνοί τῆς ἀτελευτήτου καί αἰ­ω­­νίου ζωῆς του καί στόν οὐρανό.

Γέροντας Κλεόπας Ηλιέ: Λόγος περί Εξομολογήσεως.

 

Ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ Μέγας λέγει ὅτι: «Ἡ ἐξομολόγησις τῶν λογισμῶν στὸν Πνευματικὸ εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ ἡ ἐλπὶς τῆς σωτηρίας γιὰ ὅλους τοὺς πιστοὺς».

 

Πατέρες καὶ ἀδελφοί,

Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα πνευματικὰ καθήκοντα τῶν μοναχῶν ἀλλὰ καὶ τῶν λαϊκῶν χριστιανῶν, εἶναι ἡ ἐξομολόγησις τῶν ἁμαρτιῶν. Γι’ αὐτό, ὅσα πρόκειται νὰ εἴπω παρακάτω, θὰ ἔχουν σχέσι μὲ αὐτὸ τὸ Μυστήριο.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΛΟΥΚΑ: «Νεανίσκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι» (Λουκ. 7.14).

Ἀρκετές φορές οἱ ἱεροί εὐαγγε­λιστές περιγράφουν συναντή­σεις καί συνομιλίες τοῦ Χριστοῦ μέ νέους ἀνθρώπους, ὅμως ἡ σημ­ε­ρινή συνά­ντηση καί συνομιλία τοῦ Χριστοῦ ἔχει μία διαφορετική διά­στα­ση καί ἕνα διαφορετικό πε­ριε­χόμενο. Για­τί δέν ἔρχεται ὁ νέος πρός τόν Χρι­στό ἀλλά ὁ Χριστός πρός τόν νέο. Ἔρχεται ὁ δημιουρ­γός πρός τό πλά­σμα του, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου πρός αὐ­τόν πού ὑπό­κειται ἤδη στόν νό­μο τοῦ θανά­του, ὁ ὁποῖος ἀπο­τε­λεῖ συνέπεια τῆς πτώσεως καί τῆς ἁμαρτίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἔρχεται ὁ φιλάνθρω­πος Κύριος γιά νά δώσει ζωή καί ἐλπίδα καί προοπτική στόν νεανί­σκο πού τήν ἔχασε τόσο πρόωρα, ἔχει ὅμως τώ­ρα τή δυνατότητα νά ζήσει αὐτό τό μεγάλο θαῦμα χάρη στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἔρ­χε­ται καί τοῦ ἀπευθύνει μιά πρόσ­κλη­ση, μία διαταγή: «Νεανί­σκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι».

ΚΥΡΙΑΚΗ A´ ΛΟΥΚΑ: Η ανταμοιβή της προθυμίας και της υπακοής.

 

«Ἰδών δέ Σίμων Πέτρος προσέ­πε­σεν τοῖς γόνασιν τοῦ Ἰησοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ᾽ ἐμοῦ, ὅτι ἀνήρ ἁμαρτω­λός εἰμι, κύριε» (Λουκ. 5.8).

Στή λίμνη τῆς Γεννησαρέτ οἱ ἁλιεῖς δύο πλοίων ἔπλυναν τά δίκτυα τους μετά ἀπό μία κοπιαστική νύκτα. Ὁ Χριστός πλησίασε τό ἕνα ἀπό αὐτά καί παρακάλεσε τόν ἰδιοκτήτη του, τόν Πέτρο, νά ἀπομακρύνει τό πλοῖο του λίγο ἀπό τήν ξηρά, ὥστε νά μιλήσει στούς ἀνθρώπους πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ γιά νά τόν ἀκούσουν. Ἦταν ἕνας κόπος αὐτός γιά τόν Πέτρο, γιατί δέν μποροῦσε νά ὁλο­κληρώσει τή δουλειά του καί νά ἐπιστρέψει στό σπίτι μου. Ὅμως τόν ἀνέλαβε, ἱκανοποιώντας τήν πα­ράκληση τοῦ Ἰησοῦ καί διευκο­λύ­νοντας τό κήρυγμά του.

Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ: ΤΟ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

 

του Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ. Θ.

Αρχιερατικού Επιτρόπου Καμπανίας, Ι.Μ. Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας

 

   Ενώ ο οπαδοί και οι θιασώτες των σύγχρονων θρησκευ­τικών κινήσεων που υπόσχονται τη γνώση του μέλλοντος και των ανωτέρω δήθεν πνευματικών δυνάμεων μέσω της μαγείας ή της μαντείας υποστηρίζουν ότι έχουν αποκτήσει μια ανώτερη πνευματική γνώση, η πραγματικότητα του κτι­στού κόσμου στον οποίο ζουν όλοι οι άνθρωποι, τους διαψεύδει. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει το μέλ­λον, κανένα ον πνευματικό και νοητό δεν έχει τη φυσική δύναμη να γνωρίσει ή να προκαθορίσει τα μέλλοντα γεγο­νότα.

Όλα τα όντα έχουν δημιουργηθεί από το Θεό «εκ του μη όντος». Είναι όντα τα οποία δηλαδή δεν δημιουργήθη­καν δεν είναι μέρος της Θείας ουσίας και κατά συνέπεια δεν είναι κατά φύση Θεοί. Είναι κτιστά όντα τα οποία έ­χουν χρονική αρχή ύπαρξης και είναι πεπερασμένα.157

Σε ερώτηση των μαθητών του πότε θα έρθει η Βασιλεία του Θεού ο Ιησούς απάντησε «περί δε της ημέρας εκείνης ή της ώρας, ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι εν ουρανώ, ουδέ ο υιός, ει μη ο Πατήρ» (Μαρκ. 13,32). Η αποκλειστική γνώ­ση του μέλλοντος ανήκει μόνο στον Πατέρα Θεό.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ

 

«Εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄν­θρω­­πος ἐξ ἔργων νόμου … καί ἡ­μεῖς εἰς Χριστόν ἐπιστεύσαμεν» (Γαλ. 2.16).

Νόμος, ἔργα καί πίστη εἶναι τό τρί­πτυχο πού παρουσιάζει στό ση­μερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦ­λος, κάνοντας συγχρόνως μία προ­­σωπική ἀπο­κάλυψη, μία προ­σω­πική ἐξο­μο­λόγηση.

Γνωρίζοντας, λέει, ὅτι ὁ ἄνθρω­πος δέν μπορεῖ νά δικαι­ω­θεῖ ἀπό τά ἔργα τοῦ νόμου, πι­στεύ­σαμε στόν Χριστό γιά νά δικαιω­θοῦμε διά τῆς πίστεως.

Ὁ ἀπόστολος πού μᾶς ὁμιλεῖ δέν εἶναι ἕνα τυχαῖο πρόσωπο. Εἶναι ἕνας ἄνθρωπος πού, ὅπως ὁ ἴδιος ὁμολογεῖ, ὑπῆρξε «ζηλωτής τῶν πα­­τρικῶν παραδόσεων»· ὑπῆρξε ἀκριβής με­­­λε­τητής καί πιστός τη­ρη­τής τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Ἔ­κανε ὅ,τι ἐπέτασσε ὁ Μωσαϊκός νό­μος μέ τή βεβαιότητα ὅτι εὐα­ρε­στεῖ στόν Θεό. Τί συ­νέβη, λοιπόν, ξα­φνι­κά καί ἄλλαξε γνώμη σχε­τι­κά μέ τά ἔργα τοῦ νόμου καί τή χρ­η­σιμότητά τους;

Γνώρισε τόν Χριστό καί κατενόη­σε ὅτι ὁ νόμος ἦταν «παιδαγωγός εἰς Χριστόν», δέν ἦταν ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ (Έσσεξ): Λογισμοί και πλάνη.

 

Όποιος θέλει να προσεύχεται με καθαρό νου, πρέπει να μη μαθαίνει τα νέα των εφημερίδων, να μη διαβάζει βιβλία άσχετα προς την πνευματική μας ζωή, και κυρίως όσα διεγείρουν τα πάθη, και να μη μαθαίνει από περιέργεια όσα σχετίζονται με τη ζωή των άλλων. Όλα αυτά φέρνουν στο νου αλλότριες σκέψεις, και όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να τις διευκρινίσει, αυτές ακόμη περισσότερο συγχύζουν και επιβαρύνουν την ψυχή.

Όταν η ψυχή διδαχθεί την αγάπη από τον Κύριο, τότε θλίβεται για όλη την οικουμένη, για όλη την κτίση του Θεού και προσεύχεται, ώστε όλοι να μετανοήσουν και δεχθούν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αν, όμως, η ψυχή χάσει τη χάρη, φεύγει η αγάπη από αυτήν, γιατί χωρίς χάρη Θεού είναι αδύνατον να αγαπά κάποιος τους εχθρούς, και τότε βγαίνουν από την καρδιά διαλογισμοί πονηροί, όπως λέει ο Κύριος (Ματθ. ιε΄19· Μαρκ. ζ΄ 21-22).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

 

«Οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τόν υἱόν τοῦ ἀν­θρώ­που, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύ­ων εἰς αὐτόν μή ἀπό­ληται ἀλλ᾽ ἔχει ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. 3.14-15).

Κυριακή πρὸ τῆς Ὑψώ­σεως τοῦ Τιμίου Σταυ­ροῦ καί ἡ Ἐκκλη­σία μας ὅρισε νά ἀνα­γι­νώσκεται ὡς εὐ­αγ­γε­λι­κό ἀνάγνωσμα ἡ συνο­μιλία τοῦ Χριστοῦ μέ τόν Νικόδημο, τόν ἄρ­χοντα ἐκεῖνον τῶν Ἰου­δαίων, πού πλησίασε τόν Ἰησοῦ μέ εἰλικρινῆ διάθεση καί στή συνέ­χεια ἔγινε ἕνας ἀπό μα­θη­τές του.

Στή συνομιλία αὐτή ὁ Χριστός σκιαγραφεῖ τήν πορεία του στόν κόσμο προλέγοντας τή σταυρι­κή θυσία καί τή χάρη πού θά προκύψει ἀπό αὐτή γιά τόν ἄνθρωπο, συγκρίνοντάς την μέ τήν ὕψωση ἀπό τόν Μω­­ϋ­σῆ τοῦ χαλκίνου ὄφε­ως ὁ ὁποῖος θερά­πευε ὅσους ἀπό τούς Ἰσραηλίτες ὑφίστα­ντο τό δάγκωμα τῶν δηλη­τη­ριωδῶν ὄφεων καὶ κιν­­δύνευαν νά πεθά­νουν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθόν ποι­ή­σω ἵνα ἔχω ζωήν αἰώνιον;» (Ματθ. 19.16)

 

Ἕναν ἄνθρωπο μᾶς παρουσιάζει τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνω­σμα, πού πλησιάζει τόν Χριστό καί τοῦ ἀπευ­θύνει μιά εὐ­λαβή κατά τά φαινόμενα ἐρώτη­ση: «Δι­δά­σκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθόν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωήν αἰώνιον;». Τί νά κάνω, δηλαδή, προκειμένου νά κερ­δίσω τήν οὐρά­νια ζωή;

Ὁ Χριστός δέν φαίνεται νά ἐντυπω­σιάζεται ἀπό αὐτήν τήν ἐξω­­τερική του εὐσέβεια, γιατί στήν ἐρώτησή του ἤδη ἔχει διακρίνει, ὅτι δέν τόν πλη­σιάζει ὡς Θεάνθρωπο ἀλλά ὡς ἕναν ἁπλό διδάσκαλο τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Γι᾿ αὐτό καί ἀντί νά τοῦ ἀπαντήσει τόν ρωτᾶ: «γιατί μέ ὀνο­μάζεις ἀγα­θό; κα­νένας ἄνθρωπος δέν εἶναι ἀγα­θός παρά μόνον ὁ Θεός». Ἄν, δηλαδή, δέν μέ ἀναγνω­ρί­ζεις ὡς Θεό, μή μοῦ ἀποδίδεις ἕναν χαρα­κτη­ρισμό πού ἀνήκει στόν Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ μόνος καί πραγμα­τι­κά ἀγαθός, ἀφοῦ σ᾿ αὐ­τόν συγκεν­τρώ­νονται σέ ἀπόλυτο βαθμό ὅλες οἱ ἀρετές.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: «Μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί, καί πάντα ἀποδώσω σοι» (Ματθ. 18.26).

 

Μιά εἰκόνα ἀπό τό μέλ­λον μᾶς παρουσιάζει ὁ Χρι­στός στή σημερι­νή εὐαγγε­λική περικοπή· μιά εἰκό­να τῆς βασιλείας τῶν οὐρα­νῶν· μία εἰκόνα τῆς μελ­λούσης κρίσεως.

Καί τό κάνει ὁ Χριστός γιά νά μᾶς προετοιμάσει. Τό κά­­νει γιά νά μή βρεθεῖ κα­νείς ἀπό ἐμᾶς ἐκείνη τή φοβερή ἡμέρα καί πεῖ ὅτι δέν ἤξερα τί θά συνέβαινε, δέν ἤξερα τί ἀπαιτήσεις θά εἶχε ὁ Θεός ἀπό ἐμένα καί γι’ αὐτό δέν μπό­ρεσα νά προ­ετοιμαστῶ κατάλ­λη­λα. Τό κάνει κινούμενος ἀπό με­­γάλη ἀγάπη πρός τό πλάσμα του, ἀλλά καί θέ­λοντας νά μᾶς δείξει πώς ὁ δρό­μος τῆς σωτηρίας μας περ­νᾶ μέσα ἀπό τήν ἀγάπη μας γιά τόν ἀδελφό μας καί ὁ δρόμος τῆς συγχωρήσεως τῶν δικῶν μας ἁμαρτιῶν περνᾶ μέ­σα ἀπό τή διάθεση συγχωρήσεως τοῦ ἀδελφοῦ μας.

Διάκριση Ηγουμένου-Γέροντος και Πνευματικού εξομολόγου.

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ.Θ.

Όταν ο άγιος Εφραίμ  Κατουνακιώτης, νέος όντας μοναχός, επισκέφθηκε για πρώτη φορά με τον Γέροντα του Νικηφόρο, τον άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή, για τον οποίο έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση, ο άγιος Ιωσήφ ρώτησε το Γέροντά του: “Κάνει, παπά Νικηφόρε, ο Εφραίμ υπακοή”;

Ο άγιος Εφραίμ, όπως  έλεγε ο ίδιος μετέπειτα, του προκάλεσε συγκίνηση και θαυμασμό η ερώτηση του Γέροντος Ιωσήφ προς τον Γέροντά του, που έγινε κατά την πρώτη συνάντησή τους. Δεν αναφερόταν στο εργόχειρο ή την ικανότητα του υποτακτικού στις διάφορες εργασίες της καλύβης αλλά στο αν τηρεί την υπακοή. Αναφέρει χαρακτηριστικά: “Αυτό με συγκλόνισε. Αισθάνθηκα ότι μέσα σε αυτόν τον Γέροντα υπάρχει ζωή και Χάρις, γιατί αυτή την ερώτηση από κανένα άλλον δεν την είχα ακούσει. Ευτυχώς που ο παπα-Νικηφόρος δεν με εμπόδιζε να επισκέπτομαι και να διδάσκομαι από αυτόν την Πατερική παράδοση”1.

Η ερώτηση αυτή του αγίου Ιωσήφ δεν ήταν τυχαία, διότι έχοντας πείρα του πνευματικού αγώνος κατανοούσε απόλυτα ότι η αδιάκριτος υπακοή στον Γέροντα, τον πνευματικό, τον εξομολόγο αποτελεί θεμέλιο και πυλώνα της πνευματικής προόδου. Η υπακοή αποτελεί σύνοψη των υπολοίπων αρετών. Άλλωστε όντας πρότυπον υπακοής  “ο γλυκύς ημών Ιησούς πρώτος τον δρόμον εχάραξε και τύπος εγένετο εις ημάς πόσο μάλλον ημείς χρεωστούμεν οπίσω Του να βαδίσωμεν”, έλεγε χαρακτηριστικά ο άγιος Ιωσήφ ο ησυχαστής2.

 Ο Ιησούς Χριστός έθεσε τα θεμέλια της πνευματικής πατρότητας, “ἐταπείνωσεν ἑαυτόν” και έγινε άνθρωπος (Φιλιπ. 2,8) υπακούοντας στο Θεό Πατέρα(Εβρ. 5,8-9) και  έδειξε τον δρόμο που πρέπει να βαδίσουμε  ώστε να τον μιμηθούμε. Όπως ο Ιησούς  υπάκουσε στο Θεό Πατέρα, “οὐ ζητῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός”(Ιωαν.5,30) και επίσης “πάτερ μου ….οὐχ ὡς ἐγώ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ”(Ματθ.26,39)3,  και εμείς οφείλουμε υπακοή στους πνευματικούς μας Πατέρες και προϊσταμένους, στους Επισκόπους, στους Ηγουμένους των μοναστικών  κοινοτήτων, στους πνευματικούς-εξομολόγους,  διότι όπως έχουμε διδαχθεί από τα παραδείγματα των προ ημών, άνευ της υπακοής είναι αδύνατος η σωτηρία. Δια της υπακοής ο άνθρωπος καταδικάζει τη μητέρα των παθών που είναι η φιλαυτία και ο εγωισμός και έτσι οδηγείται στην αυταπάρνηση (Ιω.15,12-13) η οποία είναι η βάσις της ανιδιοτελούς αγάπης δια της οποίας ο άνθρωπος ομοιάζει τον Θεό  διότι “ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν”(Α΄Ιω.4,7-8)4. Δια της παρακοής εξήλθε ο άνθρωπος του Παραδείσου και δια της υπακοής εισέρχεται και πάλιν.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Εάν έχητε πίστιν ως κόκκον συνάπεως...

 

«Ἐάν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σι­νά­πεως, ἐρεῖ­τε τῷ ὄρει τούτῳ μετά­βηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ καί μεταβήσε­ται» (Ματθ. 17.20).

Ἕνα πολύ σημαντικό θέ­μα θίγει, ἀδελφοί μου, τό σημερινό εὐαγ­γε­λι­κό ἀνάγνωσμα· τό θέμα τῆς πίστεως. Στό θαῦμα πού ἱστορεῖ ὁ ἱε­ρός εὐαγγε­λιστής Ματ­θαῖ­ος τό θέμα θίγεται μέ διπλό τρόπο, ἀφενός μέ τό παράδειγμα τοῦ πατέρα, πού παρότι ἡ παράκλησή του πρός τούς μαθητές τοῦ Χρι­στοῦ νά θεραπεύσουν τόν σεληνιαζόμενο υἱό του ἀπέτυχε, ὁ ἴδιος ἐπιμένει καί πλησιάζει τόν Ἰησοῦ ζητώντας τή σωτηρία του, καί ἀφε­τέ­ρου μέ τήν παρα­τή­ρη­ση τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητές του γιά τήν ὀλιγοπιστία τους, ἐξαιτίας τῆς ὁποίας δέν μπόρεσαν νά θερα­πεύ­σουν τόν ἀσθενοῦντα νεανία.

«Ἐάν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σι­νά­πεως, ἐρεῖ­τε τῷ ὄρει τούτῳ μετά­βηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ καί μεταβήσε­ται».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ Δ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

 

«Μανθανέτωσαν δέ καί οἱ ἡμέτε­ροι καλῶν ἔργων προ­­­ΐ­στασθαι εἰς τάς ἀνα­γ­καίας χρείας, ἵνα μή ὦσιν ἄκαρποι» (Τίτ. 3.14).

Τιμᾶ καί πα­νηγυρίζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τή μνήμη τῶν 680 ἁγίων Πατέρων τῆς Δ´ Οἰκου­μενι­κῆς Συνό­δου, οἱ ὁποῖοι θείῳ πνεύ­ματι κινούμε­νοι διατύπωσαν καί τεκ­μη­ρίωσαν τό δόγμα τῆς διπλῆς καί ἀχω­­ρίστου θείας καί ἀν­θρω­πίνης φύ­σεως τοῦ Χρι­στοῦ, τό ὁποῖο ἀμφισβη­τοῦ­σε ὁ Εὐτυχής καί οἱ ὁμό­­­φρονές του.

Ὑποστήριξαν οἱ ἅγιοι Πα­τέ­ρες τήν ἀλήθεια μέ ἐπι­μονή καί θυσίες καί δί­δα­ξαν τούς πιστούς τό μέγα μυστήριο τῆς θεανθρω­πί­νης φύσεως τοῦ Θεοῦ Λό­γου, προ­­­φυλάσσοντάς τους ἀπό τήν πλά­νη τῶν αἱρετι­κῶν κακοδο­ξιῶν τῶν μο­νο­φυ­σιτῶν. Καί ἔτσι ἀπεδείχθησαν «προϊστά­με­νοι καλῶν ἔργων» στήν Ἐκ­κλη­σία τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀκριβῶς προ­τρέπει ὁ ἀπό­στολος Παῦλος τούς χριστιανούς, ἀπευθυ­νόμε­νος στό σημερινό ἀποστο­λι­κό ἀνά­γνωσμα στόν μα­θη­τή του, ἐπίσκοπο Κρήτης Τίτο.

Γιά τήν Ἐκκλησία τῆς ἐπο­χῆς τῶν ἁγίων Πατέ­ρων τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἡ προάσπιση τῆς ἀληθείας καί ἡ ὑποστήριξη τῶν δύο φύσεων τοῦ Χρι­στοῦ, τῆς θείας δηλαδή καί τῆς ἀνθρωπίνης, ἦταν ὄν­τως «ἀναγκαία χρεία». Διότι ἡ ἀμφισβήτηση τῆς διπλῆς φύσεως τοῦ Χριστοῦ, θά κατέληγε στήν ἄρνηση τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου, καί κατά συνέπεια τῆς δυ­να­τότητος σωτηρίας του.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Ο Χριστός βλέπει την καρδιά μας και αντίστοιχα ανταποκρίνεται.

 

«Καί λέγει αὐτῷ· ἐγώ ἐλθών θε­ρα­πεύσω αὐτόν» (Ματθ. 8.7).

Ἀνάμεσα στά πολλά θαύματα καί τίς θεραπεῖες πού ἐπιτέλεσε ὁ Χρι­στός κατά τή διάρκεια τῆς ἐπι­γείου ζωῆς συγκαταλέγεται καί τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ δού­λου τοῦ ἑκατοντάρχου πού μᾶς παρουσίασε τό σημερινό εὐαγ­γε­λι­κό ἀνάγνω­σμα.

Στήν Καπερναούμ συνάντησε ὁ Χριστός ἕνα Ρω­μαῖο ἀξιωματικό, ἕνα ἑκατόνταρχο, ὁ ὁποῖος τόν πλη­σίασε καί τοῦ εἶπε γιά τό πρό­βλημα πού ταλαιπωροῦσε τόν δοῦ­λο του. «Κύριε, ὁ παῖς μου βέ­βληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος».

Ἕνας ἄγνωστος ἄνθρωπος εἶναι αὐτός πού ὁμιλεῖ, ἕνας εἰδωλο­λά­τρης, καί τό πρόσωπο πού βασα­νί­ζεται ἀπό τήν παραλυσία δέν εἶ­ναι ὁ ἴδιος, δέν εἶναι τό παι­δί του. Εἶ­ναι ὁ δοῦλος του, ἕνα πρό­σω­πο δη­λαδή πού σύμφωνα μέ τή ρω­μαϊ­­­κή νομοθεσία ἦταν πράγ­μα καί ἰδιοκτησία τοῦ κυ­ρίου του.