«Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τόν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;» (Μαρκ. 16.3).
Τρίτη Κυριακή ἀπό τοῦ Πάσχα καί ἡ Ἐκκλησία μᾶς μεταφέρει στόν τάφο τοῦ Χριστοῦ γιά νά μᾶς συστήσει κάποιους θαρραλέους καί γενναίους ἀνθρώπους. Γιά νά μᾶς συστήσει τόν Ἰωσήφ τόν ἀπό Ἀριμαθαίας καί τόν Νικόδημο, βουλευτές καί κεκρυμμένους μαθητές τοῦ Κυρίου μας. Γιά νά μᾶς συστήσει καί κάποιες γυναῖκες, σάν τή Μαρία τή Μαγδαληνή, τή Μαρία τοῦ Ἰακώβου καί τή Σαλώμη.
Οἱ πρῶτοι, πού σέ ὅλη τή διάρκεια τῆς δημόσιας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ τόν παρακολουθοῦν ἀπό ἀπόσταση, στίς δύσκολες ὧρες πού ἀκολουθοῦν μετά τή σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ, στίς ὧρες πού οἱ μαθητές του τόν ἀρνοῦνται καί κρύβονται γιά τόν φόβο τῶν Ἰουδαίων, αὐτοί τολμοῦν. Τολμοῦν καί ἐμφανίζονται στόν Πιλάτο καί δηλώνουν τή σχέση τους μέ τόν Ἐσταυρωμένο καί ζητοῦν νά πάρουν τό σῶμα του καί νά τοῦ προσφέρουν τίς τελευταῖες φροντίδες.
Οἱ δεύτερες, οἱ γυναῖκες, ἐπιχειροῦν κάτι ἐξίσου τολμηρό. Ἐγκαταλείπουν τά σπίτια τους ξημερώματα τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων καί παίρνουν τόν δρόμο γιά τόν τάφο τοῦ ἀγαπημένου τους διδασκάλου, γιά νά τοῦ φέρουν τά μύρα πού δέν πρόλαβαν νά τοῦ προσφέρουν τήν ὥρα τῆς ταφῆς του.
Ἄν ἐξετάσει κανείς τίς δύο αὐτές ἐνέργειες, δέν θά δυσκολευθεῖ νά κατανοήσει ὅτι ξεπερνοῦν τή λογική. Δέν θά δυσκολευθεῖ νά τίς χαρακτηρίσει παράτολμες καί ἐπικίνδυνες. Ὅμως ἡ ἀγάπη ὑπερβαίνει τή λογική, ὑπερβαίνει τά ἀνθρώπινα μέτρα καί κριτήρια καί ἀγγίζει τό θεῖο, γιατί ἡ ἀγάπη εἶναι ἰδιότητα τοῦ Θεοῦ, ἤ μᾶλλον εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός.
Καί ἐάν ὁ Χριστός ζητᾶ ἕνα μόνο πράγμα ἀπό ἐμᾶς, ἐάν ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς μόνο τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί πρός τόν ἄνθρωπο καί δηλώνει ὅτι ὅλος ὁ νόμος καί οἱ προφῆτες ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας ἐξαρτῶνται ἀπό τή διπλῆ αὐτή ἐντολή τῆς ἀγάπης, εἶναι γιατί θέλει νά μᾶς κάνει νά ὁμοιάσουμε τόν Θεό.
Αὐτή τήν ἀγάπη πρός τόν Χριστό διέθεταν καί οἱ δύο εὐσχήμονες βουλευτές, ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος. Καί δέν ὑπολόγισαν οὔτε τήν ἀξιοπρέπειά τους, οὔτε τή φήμη τους, οὔτε τόν κίνδυνο πού διέτρεχαν ἀπό τό ὀργισμένο πλῆθος τῶν Ἰουδαίων, καθώς τασσόταν ἐμφανῶς ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ.
Τήν ἴδια ἀγάπη εἶχαν καί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, οἱ μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ, πού δέν ὑπερέβησαν μόνο τή φυσική γυναικεία συστολή ἀλλά καί τίς συμβάσεις καί τούς κανόνες τῆς ἐποχῆς πού περιόριζαν τίς γυναῖκες στά σπίτια, καί τόλμησαν νά βρεθοῦν στόν τάφο τοῦ διδασκάλου τους.
Καί ἦταν τόση ἡ ἀγάπη τους, ὥστε ἀκόμη καί ὅταν συνειδητοποίησαν τή δυσκολία, ὅταν ἔθεσαν τό ἐρώτημα, «τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τόν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου», δέν σταμάτησαν, δέν ἄλλαξαν ἀπόφαση, δέν ἐπέστρεψαν στήν ἀσφάλεια τοῦ σπιτιοῦ τους.
Τόλμησαν, γιατί τούς ἐνέπνεε καί τούς ἐνεθάρρυνε ἡ ἀγάπη τους γιά τόν Χριστό. Καί «ἡ ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον», ὅπως γράφει ὁ εὐαγγελιστής τῆς ἀγάπης.
Καί ὅταν, ἀδελφοί μου, ὁ ἄνθρωπος τολμᾶ νά κάνει τήν ὑπέρβαση γιά χάρη τοῦ Θεοῦ, τότε ὁ Θεός σπεύδει νά τόν συναντήσει. Τότε ὁ ἴδιος ὁ Θεός αἴρει τά ἐμπόδια καί ἔρχεται πρός τόν ἄνθρωπο, γιά νά τόν ἀγκαλιάσει καί νά τόν κάνει μέτοχο καί κοινωνό τῆς χάριτός του.
Νά γιατί, ἀδελφοί μου, οἱ Μυροφόρες γυναῖκες δέν γύρισαν ἄπρακτες ἀπό τόν τάφο τοῦ Χριστοῦ. Νά γιατί ὁ λίθος δέν τίς ἐμπόδισε νά συναντήσουν τόν ἀγαπημένο διδάσκαλό τους. Νά γιατί ἀξιώθηκαν πρῶτες αὐτές νά τόν δοῦν ἀναστημένο, νά ἀκούσουν τό «χαίρετε» καί νά γίνουν ὑπόδειγμα ἀγάπης στόν Χριστό καί γιά μᾶς.
Ἄς ἐμπνευσθοῦμε, ἀδελφοί μου, ἀπό τήν ἀγάπη τους καί ἄς προσπαθήσουμε νά τή μιμηθοῦμε καί τότε θά δοῦμε νά αἴρονται ὅλα τά ἐμπόδια στή ζωή μας. Τότε θά δοῦμε πώς ὅλα ὅσα θεωρούσαμε ἀνέφικτα καί ἀδύνατα, μποροῦν νά γίνουν πραγματικά, γιατί θά εἶναι ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ πού θά τά πραγματοποιεῖ. Ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ πού ἀνταποκρίνεται στήν ἀγάπη ὅσων τόν ἀγαποῦν ὅπως οἱ Μυροφόρες, ὅπως ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος· πού θά ἀνταποκρίνεται καί στή δική μας ἀγάπη, ἀρκεῖ νά τήν ἐκφράζουμε μέ τήν ὑπακοή μας στίς ἐντολές του, ὅπως μᾶς τό ζητᾶ ὁ Χριστός.
Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.