Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Ιδιοτέλεια και ανιδιοτέλεια στην πνευματική ζωή: “δούλος, μισθωτός και ελεύθερος”



«Κάνουμε το καλό ή γιατί φοβόμαστε την κόλαση και τότε βρισκόμαστε στην κατάσταση του δούλου ή για να πάρουμε μισθό και έχουμε την κατάσταση του μισθωτού ή για το ίδιο το καλό και τότε βρισκόμαστε στην κατάσταση του υιού. Γιατί ο υιός δεν κάνει το θέλημα του πατέρα του από φόβο, ούτε γιατί θέλει να πάρει απ’ αυτόν μισθό, αλλά επειδή θέλει να τον διακονήσει, να τον τιμήσει και να τον αναπαύσει. Και εμείς έτσι πρέπει να κάνουμε την ελεημοσύνη, για την ίδια την αρετή, συμμετέχοντας στις δυσκολίες των άλλων, σαν να ήταν μέλη του σώματός μας. Να διακονούμε κάποιον σαν να απολαμβάνουμε εμείς οι ίδιοι τον καρπό της διακονίας μας. Να δίνουμε έτσι σαν να είμαστε εμείς οι ίδιοι που παίρνουμε. Αυτή είναι η ελεημοσύνη που γίνεται με επίγνωση. Έτσι, όπως είπαμε, βρισκόμαστε στην ψυχική κατάσταση του υιού»(Αββάς Δωρόθεος)
Το παραπάνω κείμενο του Αββά Δωροθέου εκφράζει τη δυναμικότητα της χριστιανικής ηθικής η οποία εκτυλίσσεται σε τρία επίπεδα που αντιστοιχούν στα στάδια της πνευματικής τελειώσεως των πιστών και συνοψίζονται στα εξής: α) των δούλων, β) των μισθωτών και γ) των ελευθέρων ή  τέκνων του Θεού. Στο πρώτο επίπεδο, των δούλων,  ο πιστός ενεργεί δουλικά και κίνητρο της ηθικής συμπεριφοράς του είναι ο φόβος της τιμωρίας της  κολάσεως είτε της οργής του Θεού. Στο δεύτερο επίπεδο, των μισθωτών, ο πιστός ενεργεί ωφελιμιστικά και η ελπίδα της αμοιβής είναι το κίνητρό του. Στο τρίτο και τελευταίο επίπεδο ο πιστός κινείται και δρα με ελευθερία και ανιδιοτέλεια. Στα δύο πρώτα επίπεδα η ηθική ζωή είναι ατελής, κινείται μέσα στα πλαίσια της ετερονομίας ενώ στο τρίτο επίπεδο είναι πλήρης, καθώς η χριστιανική ηθική αποκαλύπτεται ως ηθική της πραγματικής ελευθερίας και αυτονομίας. (Βλ.Γ.  Μαντζαρίδη, Χριστιανική Ηθική, τομ. Ι, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 127-128).

Στον πνευματικό αγώνα πολεμιέσαι τριπλά: από τον εαυτό σου, από τους δαίμονες και από τους ανθρώπους.



"...και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου..."(Λουκ. 21,18)
------------------------------------
Ο Κύριος μας λέγει την αλήθεια. Μια αλήθεια που πονά. Ποια είναι η αλήθεια αυτή; Η αλήθεια ότι πολλοί θα είναι αυτοί που όχι απλά θα μας κάνουν πέρα από την ζωή τους, όχι μόνο θα μας απαξιώσουν, όχι μόνο θα μας χλευάσουν, όχι μόνο θα αστειευτούν μαζί μας αλλά θα μας μισήσουν επειδή αγωνιζόμαστε να ζούμε θεάρεστα, χριστιανικά, σύμφωνα με τον νόμο του Θεού, σύμφωνα με τον Λόγο της Εκκλησίας, σύμφωνα με την παράδοση των Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας.
------------------------------------
Και όντως είναι γεγονός ότι πολλοί είναι αυτοί που θα αντιμετωπίσουν έναν άνθρωπο που μετανοεί και αλλάζει ριζικά την ζωή του ως άνθρωπο που έχασε τα λογικά του, ως άνθρωπο χαζό.
------------------------------------

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ: Ο Κύριος ζητά να ομολογήσουμε με θάρρος ότι έχουμε σχέση μ' Αυτόν.




 (Μαρκ. 8.34-9.1)

«Ὅς γάρ ἐάν ἐπαι­σχυν­θῇ με καί τούς ἐ­μούς λόγους ἐν τῇ γε­νεᾷ ταύτῃ τῇ μοι­χαλίδι καί ἁμαρτωλῷ, καί ὁ υἱός τοῦ ἀν­θρώ­που ἐ­παι­σχυνθήσεται αὐτόν, ὅταν ἔλ­θῃ ἐν τῇ δό­ξῃ τοῦ πατρός αὐτοῦ».
Ἑoρτάσαμε προχθές τήν παγκό­σμιο Ὕψωση τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τόν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας ὕψωσε στούς ναούς μας γιά νά ὑπενθυμίσει τήν ἀναγκαία προϋπόθεση γιά νά εἴμαστε ἀληθι­νοί μα­θη­τές τοῦ Χρι­στοῦ. Καί αὐτή δέν εἶ­ναι ἄλλη ἀπό τό νά ση­κώ­νουμε τόν σταυρό μας.
Καί σήμερα, Κυριακή με­­­τά τήν Ὕψωση, τό εὐ­αγ­γελικό ἀνάγνωσμα συμπληρώνει αὐτή τήν προϋπόθεση μέ ἕνα ἄλ­λο στοιχεῖο πού ἀπο­τε­­­λεῖ ταυτόχρονα καί κρι­τήριο γνησιότητος τῶν μαθητῶν.

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

ΕΟΡΤΗ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ: Ο Σταυρός για άλλους είναι μωρία, για άλλους δύναμις.




(Α' Κορ. 1.18-24)

« λόγος το Σταυρο τος μέν πολ­λυ­μένοις μω­ρία στιν, τος δέ σω­ζομέ­νοις μν δύναμις Θεο στιν».
Δέν εναι μοναδική φο­ρά πού πό­στολος Πα­λος ναφέρεται στό νόη­­μα καί τή σημασία το Σταυ­ρο· δέν εναι πρώ­τη φο­ρά πού συσχετίζει καί ξαρ­τ τή σω­τηρία τν νθρώ­πων πό τήν πίστη τους στόν Σταυρό το Xρι­στο. Kαί λόγος ε­ναι προφα­νής: άν διά το ξύλου τς πα­­ρακος εσλθε στόν κό­σμο θάνατος, διά το ξύ­λου το σταυρο εσλθε σωτηρία.

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

ΠΩΣ ΝΑ ΧΑΙΡΕΤΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΛΗΡΙΚΟ




« Σαν συναντήσεις έναν ιερέα και έναν Άγγελο
θα χαιρετήσεις πρώτα τον ιερέα και μετά τον Άγγελο»
( Από το Γεροντικό)
Ο κληρικός, ο ιερέας, δεν είναι ο οποιοσδήποτε τον οποίον συναντάμε και με τον οποίον συναλλασόμεθα στην καθημερινή μας ζωή.
Η Ιεροσύνη του. Το Λειτούργημά του. Το Σχήμα του. Η Αποστολή του.
Η Παρουσία του, τον θέτουν και τον θέλουν ή του επιβάλλουν να είναι και ΕΝΤΟΣ και ΕΚΤΟΣ του «κόσμου τούτου».

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2018

Το χρέος μας.



Χρόνια πολλά μέσα στην Εκκλησία.
Νηστείες, αγρυπνίες, επισκέψεις σε μοναστήρια, 
συζητήσεις με γέροντες, παρακολούθηση ομιλιών...
Ποιο το αποτέλεσμα;
Μετά από τόσα χρόνια...τί;
----------------
Τηρούμε τον Νόμο.
Ε και; Αυτό είναι χριστιανική ζωή; Ο νόμος; 

Ξέρουμε για τον Χριστό, αυτό είναι όλο;
Ξέρουμε ιερείς, αρχιερείς, γέροντες και γερόντισσες, 
αυτά μας καθιστούν καλούς χριστιανούς;
---------------
Σαν να έχουμε πολλά μουσικά όργανα
αλλά δεν παίζουμε κανένα!
Καμία μελωδία δεν ακούγεται στην ζωή μας
κανένα τραγούδι.
Καμαρώνουμε που κατέχουμε μουσικά όργανα
αλλά από την άλλη δεν παράγουμε μουσική.

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Εάν δεν ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Θεού δεν θα μπορούμε να ζήσουμε μέσα στη Βασιλεία Του.



 (Ματθ. 22.2-14)

«Πολλοί γάρ εἰσίν οἱ κλητοί, ὀλί­γοι δέ οἱ ἐκλεκτοί».
Μέ αὐτή τή φράση καταλήγει ἡ σημερινή εὐαγγε­λι­κή περικοπή, πού εἶναι γνωστή ὡς ἡ παραβολή τοῦ μεγάλου Δεί­πνου, καθώς ὁ Χριστός παρο­μοι­άζει τήν οὐράνια βασιλεία του μέ ἕνα με­γά­λο δεῖπνο στό ὁποῖο καλεῖ ὅ­λους τούς ἀνθρώπους. Ἄλ­λοι ἀν­ταποκρίνονται στήν πρόσ­κληση καί προσέρχονται, ἄλ­λοι ἐπι­κα­λοῦ­νται διάφορες δι­και­ο­­λο­γί­ες γιά νά μήν ἐμφανι­σθοῦν καί ἄλλοι πηγαίνουν ἐν­δεδυ­μέ­νοι ὅμως ἀκα­τάλ­­λη­λα γιά τήν περίσταση, ὥστε τε­λικά ἀποπέμπονται  ἀπό τόν οἰκοδεσπότη.
Ἡ στάση τῶν προσκε­κλη­μέ­νων τοῦ δείπνου εἶναι αὐτή πού δι­καιώνει τή φράση μέ τήν ὁποία ὁ Χριστός ὁλοκληρώνει τήν πα­ρα­βολή, λέγοντας, δηλαδή, ὅτι πολλοί εἶναι αὐ­τοί πού καλοῦνται ἀλλά λίγοι εἶ­ναι αὐτοί πού πράγματι ἀξίζουν τήν πρόσ­κλη­ση καί θά ἀπολαύσουν τή χαρά τοῦ μεγάλου δεί­πνου.

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Να είσαι του Χριστού σημαίνει ότι είσαι της Εκκλησίας.



Άλλο είναι να πιστεύεις στον Θεό και άλλο να ζεις όπως θέλει ο Θεός. Επειδή πιστεύουμε στον Θεό δεν σημαίνει ότι ζούμε και όπως θέλει ο Θεός ή επειδή λέμε και ένα "Δόξα τω Θεώ" ή ένα "Κύριε ελέησον" ότι είναι αρκετά για την πνευματική μας προκοπή και την εν Χριστώ τελείωσή μας.
---------------------------
Πιστή χωρίς έργα είναι νεκρή. Και η ελπίδα μας στον Θεό χωρίς μια προσπάθεια από την δική μας μεριά είναι ανόητη.
Χρειάζεται επιτέλους να μπούμε στην διαδικασία να δούμε σοβαρά την ζωή μας, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς μαλθακότητα και συμβιβασμούς.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Αποτομή της Τιμίας κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού



Εορτάζει σήμερα αδελφοί μου η Εκκλησία μας την μνήμη ενός μεγάλου ανδρός, ενός φοβερού ασκητού. Και η εορτή αυτή γίνεται με αφορμή ένα αποτρόπαιο και φρικιαστικό γεγονός. Το γεγονός της αποκεφάλισης αυτού του ανθρώπου. Μια αποκεφάλιση που γίνεται στο όνομα της ανομίας, στο όνομα της σαρκικής ηδονής, στο όνομα της αμετανοησίας. Ο Τίμιος Πρόδρομος αποκεφαλίζεται διότι έλεγξε τον Βασιλιά Ηρώδη για την άνομη σχέση που είχε με την γυναίκα του αδελφού του. Αποκεφαλίζεται διότι ουσιαστικά -αν και ήταν ο πρώτος μοναχός- υπερασπίσθηκε τον θεσμό του γάμου. Δεν μένει σιωπηλός μπροστά στην αμαρτία, διότι εάν έμενε σιωπηλός η σιωπή του αυτή θα ήταν μια έμμεση αποδοχή της άνομης πράξης του βασιλιά. Ο Ιωάννης λοιπόν από την έρημο, από τον Ιορδάνη ποταμό ελέγχει την αμαρτία…μάλλον καλύτερα, ελέγχει την αμετανοησία. Και το κάνει αυτός έτοιμος να δεχθεί και τις επιπτώσεις αυτού του ελέγχου. Γνωρίζει ο Ιωάννης ότι ελέγχοντας τον βασιλιά θα του στοιχίσει, όμως το τολμά. Το τολμά όχι διότι ήθελε να ικανοποιήσει την εμπάθειά του, δεν ελέγχει διότι ήθελε να δείξει ότι αυτός είναι ο καλός της υπόθεσης και οι άλλοι είναι οι κακοί. Μπαίνει στην διαδικασία του ελέγχου για να σώσει τον άνθρωπο που εμμένει στην αμαρτία του, που εμμένει στο σκοτάδι του. Ο έλεγχος του Αγίου Ιωάννου ήταν μια κραυγή αγωνίας, μια κραυγή αγάπης προς τον βασιλιά και κατ’επέκταση προς όλους τους ανθρώπους που έβλεπε να παραμένουν δέσμιοι των παθών τους, δηλαδή δούλοι της αμετανοησίας.

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Ο πνευματικός αγώνας μας πρέπει να έχει τέσσερα χαρακτηριστικά.



 (Α' Κορ. 16.13-24)

«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρί­ζε­σθε, κρα­ται­­οῦσθε».
Τέσσερις προτροπές ἀπευ­­θύνει στό σημερι­νό ἀπο­στολικό ἀνά­γνω­­σμα ὁ πρωτοκορυ­φαῖος ἀπό­στο­λος Παῦ­λος πρός τούς χρι­στια­νούς τῆς Κορίνθου. Τέσ­σερις προτροπές πού ἀπευ­­θύνονται πρός τούς χρι­στιανούς ὅλων τῶν ἐπο­χῶν καί ἰσχύ­ουν καί γιά ὅλους ἐμᾶς, τούς πιστούς τοῦ 21ου αἰώνα.
«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζε­σθε, κρα­ται­οῦσθε».
Ἡ πρώτη προτροπή τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀφορᾶ στήν ἐγρήγορση πού πρέπει νά διακρίνει τόν χριστιανό.
­Συχνά παρομοιάζεται ὁ πνευματικός ἀγώνας ὡς πόλεμος καί καθώς στόν πό­λεμο κανένας στρατιώ­της δέν μπορεῖ νά κοιμᾶ­ται, ἀλλά εἶναι ἀνάγκη νά ἔχει ὅλες του τίς αἰσθήσεις τε­τα­μένες γιά νά ἀντι­λαμ­­βά­νεται τίς κινήσεις τοῦ ἐχθροῦ καί νά ἀντι­με­τωπίζει τίς προσβο­λές του.
Ἐγρήγορση εἶναι αὐτό πού συνέστηνε καί ὁ Χρι­στός στούς μαθητές του λί­γο πρίν ἀπό τό πάθος, γιατί ἡ ἐγρή­γορ­ση εἶναι αὐτή πού προ­στατεύει τόν ἀγω­νιστή γιά νά μήν πέσει στόν πειρασμό καί νά κιν­δυ­νεύσει νά ἡττηθεῖ.  «Γρη­­γορεῖτε καί προ­σεύ­χεσθε, ἵνα μή εἰσέλ­θητε εἰς πει­ρασμόν», ἦταν ἡ προτροπή τοῦ Χριστοῦ· καί αὐτήν ἐπα­ναλαμβάνει μέ τόν δικό του τρόπο σήμερα ὁ ἀπό­στολος Παῦλος καί πρός ἐμᾶς.

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Όσο είμαστε δέσμιοι των φθαρτών τόσο απομακρυνόμαστε από τον Χριστό.



 (Ματθ. 19.16-26)

«Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθόν ποι­ή­σω ἵνα ἔχω ζωήν αἰώνιον;»
Ἕναν ἄνθρωπο μᾶς παρουσιάζει τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνω­σμα. Ἕναν ἄνθρωπο, πού πλησιάζει τόν Χριστό καί τοῦ ἀπευ­θύνει μιά εὐ­λαβή κατά τά φαινόμενα ἐρώτη­ση: «Δι­δά­σκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθόν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωήν αἰώνιον;». Τί νά κάνω, δηλαδή, προκειμένου νά κερ­δίσω τήν οὐρά­νια ζωή;
Ὁ Χριστός ὅμως δέν φαίνεται νά ἐντυπω­σιάζεται ἀπό αὐτήν τήν ἐξω­­τερική του εὐσέβεια, γιατί στήν ἐρώτησή του ἤδη ἔχει διακρίνει, ὅτι δέν τόν πλη­σιάζει ὡς Θεάνθρωπο ἀλλά ὡς ἕναν ἁπλό διδάσκαλο τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου.
­Γι᾿ αὐτό καί ἀρ­χί­ζει τήν ἀπάντησή του μέ μιά ἐρώτη­ση: «γιατί μέ ὀνο­μάζεις ἀγα­θό; κα­νένας ἄνθρωπος δέν εἶναι ἀγα­θός παρά μόνον ὁ Θεός». Ἄν, δηλαδή, δέν μέ ἀναγνω­ρί­ζεις ὡς Θεό, μή μοῦ ἀποδίδεις ἕναν χαρα­κτη­ρισμό πού ἀνήκει στόν Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ μόνος καί πραγμα­τι­κά ἀγαθός, ἀφοῦ σ᾿ αὐ­τόν συγκεν­τρώ­νονται σέ ἀπόλυτο βαθμό ὅλες οἱ ἀρετές.

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Μικρά παιδιά με τόσο μεγάλες ψυχές.



Φέτος το καλοκαίρι πολλά παιδιά που ήρθαν στις κατασκηνώσεις της Μητροπόλεώς μας πέρασαν από το πετραχήλι μου. Μερικά για πρώτη φορά εξομολογήθηκαν. Το καθένα με την δική του ιστορία, με τις δικές του απορίες, με την δική μετάνοια.
Μερικά όμως παιδιά είχανε τέτοια συναίσθηση του Μυστηρίου που πραγματικά διδάχτηκα και συγκινήθηκα.
------------------------------
Πως να ξεχάσω το μικρό εκείνο αγόρι που κάθισε στην καρέκλα, δίπλα μου, κάτω από την βελανιδιά και άρχισε χωρίς δικαιολογίες να ομολογεί τα δικά του λάθη, τις ελλείψεις του, την αγωνία του να γίνει του Χριστού χωρίς να αναφερθεί σε λάθη άλλων. Αναλάμβανε πλήρως την ευθύνη της ζωής του, των επιλογών του. Να μου μιλά τόσο συγκροτημένα, τόσο ξεκάθαρα και ταπεινά που θαύμασα το ήθος του παιδιού αυτού, την σκέψη του, την μετάνοιά του.
------------------------------

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΟΡΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2018





† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης
τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας
πρὸς τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν
τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

«Μή διαλίπῃς ἐποπτεύουσα, τούς πίστει μέλποντας».
Ὁλόθυμη ἡ ἱκεσία ὑψώνεται σήμερα πρός τήν Παναγία Παρθένο, τή Μητέρα τοῦ Κυρίου καί μητέρα τῶν ἀνθρώπων, τή Δέσποινα τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία μεταβαίνει «ἀπό τῆς γῆς εἰς τά ἄνω».
Ἀνέρχεται ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος στόν οὐρανό συνοδευομένη ἀπό τόν Υἱό της καί ἀπό τή χορεία τῶν ἁγίων ἀγγέλων καί ἀρχαγγέλων.
Ἀνέρχεται, γιά νά καταλάβει τή θέση της, ἐκ δεξιῶν τοῦ Υἱοῦ της, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκ δεξιῶν τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης του, ὄχι μόνο γιά νά τόν βλέπει διαρκῶς καί νά χαίρεται, ὅπως κάθε μητέρα χαίρεται γιά τό τέκνο της, ἀλλά καί γιά νά πρεσβεύει διηνεκῶς γιά τά ἐπί γῆς τέκνα της πού ἀγωνίζονται καί τρέχουν «τόν προκείμενο» αὐτοῖς «ἀγῶνα».

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Ο Χριστός δεν θέλει να του επιστρέψουμε όσα του οφείλουμε αλλά να Τον μιμηθούμε στην συγχωρετικότητα.



 (Ματθ. 18.23-35)

«Μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί, καί πάντα ἀποδώσω σοι».
Μιά εἰκόνα ἀπό τό μέλ­λον μᾶς παρουσιάζει ὁ Χρι­στός στή σημερι­νή εὐαγγε­λική περικοπή· μιά εἰκό­να τῆς βασιλείας τῶν οὐρα­νῶν· μία εἰκόνα τῆς μελ­λούσης κρίσεως.
Καί τό κάνει ὁ Χριστός γιά νά μᾶς προετοιμάσει. Τό κά­­νει γιά νά μή βρεθεῖ κα­νείς ἀπό ἐμᾶς ἐκείνη τή φοβερή ἡμέρα καί πεῖ ὅτι δέν ἤξερα τί θά συνέβαινε, δέν ἤξερα τί ἀπαιτήσεις θά εἶχε ὁ Θεός ἀπό ἐμένα καί γι’ αὐτό δέν μπό­ρεσα νά προ­ετοιμαστῶ κατάλ­λη­λα. Τό κάνει κινούμενος ἀπό με­­γάλη ἀγάπη πρός τό πλάσμα του, ἀλλά καί θέ­λοντας νά μᾶς δείξει πώς ὁ δρό­μος τῆς σωτηρίας μας περ­νᾶ μέσα ἀπό τήν ἀγάπη μας γιά τόν ἀδελφό μας καί ὁ δρόμος τῆς συγχωρήσεως τῶν δικῶν μας ἁμαρτιῶν περνᾶ μέ­σα ἀπό τή διάθεση συγχωρήσεως τοῦ ἀδελφοῦ μας.
Γι’ αὐτό καί ἡ εἰκόνα τῆς μελλού­σης κρίσεως πού μᾶς παρουσιάζει εἶ­ναι ἡ εἰ­κόνα ἐκείνη ἑνός βασι­λέως πού θέλησε νά ζητήσει λό­γο ἀπό τούς δούλους του γιά τό τί ἔκα­ναν ὅσο διά­στη­μα τούς εἶχε ἀφήσει νά ἐργάζονται χωρίς νά τούς ἐλέγ­χει.

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

Για την ενδυμασία μας στο Ναό.



Όταν εισέρχεσαι μέσα στο ναό να έχεις την διάκριση να είσαι ευπρεπώς ντυμένος και ντυμένη. Ειδικά όταν θα πάμε στο ναό για να συμμετάσχουμε σε κάποιο Μυστήριο -ένα περισσότερο- θα πρέπει να προσέχουμε την ενδυμασία μας.
------------------------------
Δηλαδή άλλο είναι να είμαι έξω στην αγορά και να πάω στο ναό για να ανάψω ένα κεράκι και άλλο να πάω στο ναό για να λειτουργηθώ ή για να εξομολογηθώ.
------------------------------
Φυσικά και δεν θα σωθούμε από το σεμνό μας ντύσιμο αλλά σίγουρα ακόμα και το ντύσιμό μας δείχνει την πνευματική μας κατάσταση και την συναίσθηση που έχουμε για το που προσερχόμαστε και γιατί προσερχόμαστε. Η ενδυμασία μας θα πρέπει να είναι σεμνή και ευπρεπής όχι μόνο όταν είναι να πάμε στο ναό αλλά πάντοτε, μιας και πάντοτε είμαστε χριστιανοί και όχι μόνο μέσα στους ναούς.
------------------------------
Οι γυναίκες να μην ντύνονται προκλητικά και καλό είναι να φορούν φούστα (ευπρεπή) ειδικά όταν έρχονται στο ναό για να συμμετάσχουν σε κάποιο Μυστήριο αλλά και οι άνδρες να προσέρχονται με μακρύ παντελόνι, με παπούτσια και όχι με σαγιονάρες.

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

Εμείς χρωστάμε στην Εκκλησία και όχι το αντίθετο.



Νιώθουμε αδικημένοι, και δι’ αυτού του τρόπου (χωρίς να το συνειδητοποιούμε) δηλώνουμε ότι κέντρο της ζωής μας είναι ο εαυτούλης μας.
-----------------------
Θέλουμε
μέσω των άλλων να επιβεβαιώνεται συνεχώς η προσπάθειά μας για αρετή. Ειδικά μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας παρατηρείται το φαινόμενο οι άνθρωποι να ζούνε αυτοϊκανοποιούμενοι από την προσωπική τους θρησκευτικότητα, αυτοανακυρησσόμενοι «ενάρετοι και καλοί».
-----------------------
Όταν λοιπόν κάποιος δεν αναγνωρίσει την «αρετή» τους, τότε «φαρμακώνονται», νιώθουν ότι αδικούνται, λυπούνται, η καρδιά τους συνθλίβεται από τους «άδικους» ανθρώπους και φυσικά όπως λένε “σκανδαλίζονται” από την ανικανότητα των άλλων να δούνε την ενάρετη ζωή τους ή να εκτιμήσουν ορθά τις προσφορές τους!

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της πίστης που πρέπει να έχουμε;



 (Ματθ. 17.14-23)

«Ἐάν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σι­νά­πεως, ἐρεῖ­τε τῷ ὄρει τούτῳ μετά­βηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ καί μεταβήσε­ται».
Ἕνα πολύ σημαντικό θέ­μα θίγει, ἀδελφοί μου, τό σημερινό εὐαγ­γε­λι­κό ἀνάγνωσμα· τό θέμα τῆς πίστεως. Στό θαῦμα πού ἱστορεῖ ὁ ἱε­ρός εὐαγγελιστής Ματ­θαῖ­ος τό θέμα θίγεται μέ διπλό τρόπο, ἀφενός μέ τό παράδειγμα τοῦ πατέρα, πού παρότι ἡ παράκλησή του πρός τούς μαθητές τοῦ Χρι­στοῦ νά θεραπεύσουν τόν σεληνιαζόμενο υἱό του ἀπέτυχε, ὁ ἴδιος ἐπιμένει καί πλησιάζει τόν Ἰησοῦ ζητῶντας τή σωτηρία του, καί ἀφε­τέ­ρου μέ τήν παρατή­ρη­ση τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητές του γιά τήν ὀλιγοπιστία τους, ἐξαιτίας τῆς ὁποίας δέν μπόρεσαν νά θερα­πεύ­σουν τόν ἀσθενοῦντα νεανία.
«Ἐάν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σι­νά­πεως, ἐρεῖ­τε τῷ ὄρει τούτῳ μετά­βηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ καί μεταβήσε­ται».

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Είναι παράξενος ο Θεός μας…



Εάν ζεις όπως θέλει ο Θεός αυτό δεν σημαίνει ότι όλα θα σου πάνε καλά. Και το βέβαιο είναι ότι ο άνθρωπος ο οποίος ζει όπως θέλει ο Θεός δεν περιμένει να του πάνε όλα καλά, αλλά είναι έτοιμος να υπομείνει τα πάντα έως τέλος για την αγάπη του Χριστού· γιατί συνειδητοποιεί ότι «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετα θάνατον».
Εμείς, από την άλλη μεριά, λέμε ότι είμαστε του Θεού αλλά θέλουμε όλα τα του κόσμου. Γι'αυτά προσευχόμαστε, γι'αυτά αγωνιούμε....δυστυχώς.
Είναι λάθος λοιπόν να υποστηρίζουμε ότι εάν έχεις πίστη, ταπείνωση, ασκητικό φρόνημα όλα θα σου πάνε καλά.  Αντιθέτως θα λέγαμε. Τότε είναι που ο πειρασμός θα έρθει. Το βλέπουμε στα συναξάρια των Αγίων μας. Ποιοι Άγιοι δεν είχαν πειρασμούς;
Σχεδόν όλοι τους ζήσανε στην αφάνεια, παρεξηγημένοι από τους περισσότερους, κατατρεγμένοι, συκοφαντημένοι...

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

Παράκληση στο μοναστήρι.




Ο ήλιος στέκει ακόμα ψηλά καμαρωτός με μία υποψία φυγής από τον καταγάλανο ουρανό όταν η καμπάνα θα καλέσει τους μοναχούς στο καθολικό για τον εσπερινό και την παράκληση της Παναγίας.
Δεκαπενταύγουστος. Δεκαπέντε ημέρες νηστείας -τροφών και κακών συνηθειών- που αναγεννούν την κουρασμένη μας καθημερινότητα. Οι παρακλήσεις της Παναγίας έρχονται για να μας ενδυναμώσουν φέρνοντας στην ζωή μας και πάλι το φως της Αληθείας, καθώς την παρακαλούμε: «…λάμψον μοι το φως το χαρμόσυνον».

Δεκαπενταύγουστος δεν νοείται χωρίς νηστεία, παρακλήσεις και εξομολόγηση.



Δεκαπενταύγουστος δεν νοείται χωρίς νηστεία, συμμετοχή στις παρακλήσεις της Παναγίας, εξομολόγηση.
----------------------------
Δυστυχώς πολλοί στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την υποκρισία κάποιων χριστιανών οι οποίοι από την μία νηστεύουν και από την άλλη κατακρίνουν, από την μία πηγαίνουν στις παρακλήσεις ψέλνοντας δυνατά και από την άλλη αδικούν τους συνανθρώπους τους, φτάνουν στο σημείο να τα ισοπεδώνουν όλα. Δηλαδή φτάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι δεν χρειάζεται η νηστεία εάν υπάρχει η συγχώρεση, δεν χρειάζεται ο εκκλησιασμός εάν υπάρχει καλοσύνη, δεν χρειάζεται ουσιαστικά ο τρόπος της Εκκλησίας εάν υφίσταται μία ανθρωπιστική ευαισθησία. Πλάνη. Μεγάλη πλάνη. Και δυστυχώς και κάποιοι ρασοφόροι υποστηρίζουν τις παραπάνω πλάνες.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...