Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Για να υψωθείς χρειάζεται να ταπεινωθείς.



Στον πνευματικό σου αγώνα μεγάλη σημασία έχει να κρύβεις τον αγώνα σου.
Αλλά νομίζω δεν αρκεί αυτό.
Να προσπαθείς να ταπεινώνεσαι, ειδικά τότε που ο κόσμος αρχίζει να σε επαινεί και να σε σέβεται. Γιατί συνήθως κρύβουμε τον αγώνα μας με τέτοιο τρόπο που να φανερώνεται "ταπεινά" στους άλλους.
Γι' αυτό να εφευρίσκεις τρόπους να χαλάς της εικόνα σου. Όχι για να σκανδαλίσεις, αλλά για να απομακρυνθείς από τον κίνδυνο της έπαρσης.
-------------------------------------

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Άγιος Πορφύριος: Ο Χριστός είναι η αγάπη μας, ο έρωτάς μας.



Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας. Είναι έρωτας αναφαίρετος ο έρωτας του Χριστού. Από κει πηγάζει η χαρά.
Η χαρά είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι μία χαρά, που σε κάνει άλλο άνθρωπο. Είναι μία πνευματική τρέλα, αλλά εν Χριστώ. Σε μεθάει σαν το κρασί το ανόθευτο, αυτό το κρασί το πνευματικό. Όπως λέγει ο Δαβίδ: «Ελίπανας εν ελαίω την κεφαλήν μου και το ποτήριόν σου μεθύσκον με ωσεί κράτιστον» (Ψαλ. 22, 5). Ο πνευματικός οίνος είναι άκρατος, ανόθευτος, πολύ δυνατός κι όταν τον πίνεις, σε μεθάει. Αυτή η θεία μέθη είναι δώρο του Θεού, που δίδεται στους «καθαρούς τη καρδία» (Πρβλ. Ματθ. 5, 8).

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Κανένας χριστιανός δεν μπορεί να είναι απαισιόδοξος!



Κανένας χριστιανός δεν μπορεί να είναι απαισιόδοξος. Αυτό πάει κόντρα στην ελπίδα στον Χριστό.
-------------------------------
Μέσα στην άβυσσο, μέσα στην αμαρτία μας μην αποκάμουμε. Λίγο φιλότιμο θέλει ο Θεός για να μας αρπάξει στον παράδεισο. Λίγο φιλότιμο, λίγη προσπάθεια· ακόμα και τότε που ο λογισμός σου λέγει "η μετάνοιά σου είναι υποκριτική και ψεύτικη". Μην δώσεις τόπο στον λογισμό αυτό. Το ότι καταλαβαίνεις την πτώση σου είναι μεγάλο πράγμα. Μόνο με τη Χάρη του Θεού ο άνθρωπος καταλαβαίνει την αμαρτία του. Το ότι το κατάλαβες λοιπόν είναι ελπιδοφόρο. Μετανόησε σήμερα. Άσε το αύριο. Προσπάθησε τώρα, άσε το "για πάντα".

Ο άγιος Σπυρίδων ο θαυματουργός


Άνθρωπος, όπως λέμε εμείς σήμερα του βουνού και του κάμπου. Άνθρωπος της υπαίθρου, Και τέτοιος πραγματικά ήταν ο άγιος μας. Τέτοιοι ήσαν και οι γονείς του. Άνθρωποι αγρότες, φτωχοί, αλλά πολύ ενάρετοι και πιστοί. Γι' αυτό και το παιδί τους το ανέθρεψαν με προσοχή και φόβο θεού. Το ανέθρεψαν, όπως λέγει κι ο θείος Παύλος για τον μαθητή του Τιμόθεο, ότι τον ανέθρεψε η γιαγιά του Λωΐδα κι η μητέρα του Ευνίκη «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». 

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Μην αναγάγουμε τα θέματα της σωτηρίας μας, σε μόδα.



"'Οστις αγαπά τας αφορμάς και τας αιτίας των παθών, αυτός άκων και μη βουλόμενος υπάρχει υποχείριος και δεδουλωμένος εις τα πάθη· και όστις μισεί τας ιδίας αυτού αμαρτίας, εξομολογείται αυτάς, και συγχωρείται.
Είναι αδύνατον ν' αφήση τις άλλως την συνήθειαν της αμαρτίας, ειμή εάν αποκτήση έχθραν προς αυτήν· και αδύνατον να επιτύχη της αφέσεως των αμαρτιών αυτού, εάν δεν εξμολογηθή αυτάς· διότι η μεν έχθρα της αμαρτίας είναι ένδειξις αληθούς ταπεινώσεως, η δε εξομολόγησις έδειξις αληθούς κατανύξεως, ήτις προκύπτει εις την καρδίαν από αισχύνην.
Εάν δεν μισήσωμεν τα μέμψεως άξια έργα, δεν δυνάμεθα να αισθανθώμεν την δυσωδίαν της ενεργείας αυτών. Έως ότου δεν απορρίψεις εκ της ψυχής σου τα άτοπα πάθη, δεν θέλεις γνωρίσει πόση και οποία αισχύνη και εντροπή σε περικαλύπτει..."
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, "Ασκητικά"

Ο Άγιος μιλά ξεκάθαρα, μιλά την γλώσσα της Αλήθειας. Οι καιροί μας είναι καιροί παραλογισμού, παρερμηνειών, σκοταδισμού, αμετανοησίας. Προβάλεται η Αλήθεια ως οπισθοδρομικιά και πεπερασμένη.Προβάλεται το σκότος ως φως· η παραφύσιν ζωή ως προοδευτική, "cool", ανθρώπινη, φυσιολογική. Κυριαρχεί η νοοτροπία του όχλου παντού. Μόδα στα ρούχα, στα φαγητά, στα μαλλιά, στα σπορ, στον τρόπου που μιλάμε· παντού το ζητούμενο είναι όχι το όμορφο, το ορθό, το γνήσιο, το αληθές αλλά αυτό έχει μεγαλύτερη αποδοχή.

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΛΟΥΚΑ: Πίστη και υποκρισία.



 (Λουκ. 13.10-17)

«Καί ἐπέθηκεν αὐτῇ τάς χεῖρας καί παρα­χρῆ­μα ἀνωρθώθη καί ἐδό­ξα­ζεν τόν Θεόν».
Ἕνα θαῦμα περιγρά­φει ἡ σημερινή εὐαγ­γε­λική περικοπή, τό θαῦ­μα τῆς συγκυπτούσης γυ­ναικός, ἡ ὁποία ἐπί δε­καοκτώ χρόνια δέν μπο­ροῦσε ἐξαι­τίας κάποιας ἀσθενείας νά σταθεῖ ὄρ­θια καί νά περπα­τή­σει. Καί ὅμως παρά τή δυ­σκολία πού εἶχε, παρά τή ντροπή πού πιθα­νόν αἰσθανόταν, δέν πα­ρέ­λειπε νά πηγαίνει στόν ναό τοῦ Θεοῦ. Δε­κα­οκτώ χρόνια ἀσθε­νής, καί κα­νείς δέν εἶχε ἐν­διαφερθεῖ γιά τήν κα­τά­­στασή της· μέ­χρι πού συνάντησε τόν Χριστό. Εἴτε δέν τόν γνωρίζει εἴτε δέν θέλει νά τόν ἀ­πασχο­λήσει μέ τό προ­σω­πικό της πρό­βλημα, ἡ συγκύπτουσα γυ­ναίκα δέν πλησιάζει τόν Χρι­στό οὔτε τοῦ ἐκ­θέτει τόν πόνο της. Ἴ­σως καί δέν προλα­βαί­­νει νά τό κά­νει, για­τί ὁ Χριστός τήν πλη­σιάζει γιά νά τῆς προσ­φέρει αὐτό πού ἐπιθυ­μοῦσε, δηλαδή τήν ὑγεία της. «Ἐ­πέ­θη­κεν αὐτῇ τάς χεῖ­ρας καί παρα­χρῆ­μα ἀνωρ­θώ­θη».

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ


     
  Οι Επίσκοποι της Παλαιάς Ρώμης, παρά τις μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές, είχαν πάντοτε κοινωνία με τους Επισκόπους της Νέας Ρώμης και τους Επισκόπους της Ανατολής μέχρι το 1009-1014, όταν για πρώτη φορά κατέλαβαν το θρόνο της Παλαιάς Ρώμης οι Φράγκοι Επίσκοποι. Μέχρι το 1009 οι Πάπας της Ρώμης και οι Πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης ήσαν ενωμένοι στον κοινό αγώνα εναντίον των Φράγκων Ηγεμόνων και επισκόπων, αλλά και των κατά καιρούς αιρετικών.

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Το φως σε κάνει να συνειδητοποιείς τι είναι το σκοτάδι.



"Ο άνθρωπος καλλιεργώντας την αρετή συνειδητοποιεί το βάθος της αμαρτίας, και όχι το ανάποδο".
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
------------------------
Ο ταπεινός καταλαβαίνει την βλάβη της υπερηφανείας.
Ο ανεξίκακος καταλαβαινει την αστοχία της μνησικακίας.
Ο εγκρατείς καταλαβαίνει την ρυπαρότητα της πορνείας.
Ο ελεήμων καταλαβαίνει την αιχμαλωσία της φιλαργυρίας.
Αυτός που γεύεται την θεία παρηγορία καταλαβαίνει την δυστυχία που φέρνει η ελπίδα μονάχα στην ανθρώπινη παρηγοριά.
Η αρετή φωτίζει τον άνθρωπο να εννοήσει το μέγεθος της αμαρτίας.
Το φως σε κάνει να συνειδητοποιείς τί είναι το σκοτάδι.
Το να ορθοτομείς τον λόγο της Αληθείας με την ζωή σου, σε κάνει να βλέπεις την πλάνη και να την χαστουκίζεις όπως έκανε ο Άγιος Νικόλαος.
Χαστούκισε τον Άρειο από αγάπη στην Α' Οικουμενική Σύνοδο. Δεν τον χάιδεψε, δεν είπε "δεν πειράζει ας λέγει τις πλάνες του".

Άγιος Νικόλαος (Σύντομος Βίος)



Ο Άγιος Νικόλαος είναι από τους πιο γνωστούς αγίους της χριστιανοσύνης. Το όνομά του βρίσκεται στο στόμα αναρίθμητων πιστών που ζητούν τη βοήθειά του. Το όνομά του το φέρουν εκατομμύρια Χριστιανοί και πολλοί είναι οι Ναοί που είναι αφιερωμένοι σ΄αυτόν. Είναι μετά την Παναγία και τον Άγιο Γεώργιο, ο περισσότερο γνωστός σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο. Σ΄ όλη δε την Κύπρο υπάρχουν ενενήντα (90) και πλέον Ναοί αφιερωμένοι στο μεγάλο αυτό Ιεράρχη. Είναι αυτός που προστατεύει τους θαλασσινούς και όλους εκείνους που συναντούν τρικυμίες στη ζωή τους. Γι΄αυτό έχουν κτιστεί πολλές Εκκλησίες προς τιμή του. Όλη του η ζωή ήταν μια θαυμαστή ενσάρκωση της αγάπης και της φιλανθωπίας.

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Η υπακοή φέρνει καρπούς όταν μας ξεβολεύει.



Να μάθουμε να κλείνουμε το κεφάλι μας στο θέλημα του Θεού που κατεργάζεται την σωτηρία μας και να μην επιμένουμε στο δικό μας θέλημα.
--------------------
Κι αυτό κατορθώνεται με την υπακοή που θα επιδείξουμε στους κανόνες και στην παράδοση της Εκκλησίας, στον πνευματικό μας, στους γονείς μας, στους διδασκάλους μας, στην εργασία μας, στην παρέα. Υπακοή που θα μας κρατά στην ασφάλεια της ταπείνωσης και όχι υπακοή που θα μας οδηγεί σε αμαρτωλές καταστάσεις.

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Σκάσε, επιτέλους, αυτό το μπαλόνι του εγωισμού σου!



Το βασικότερο πρόβλημα των ανθρώπων είναι το “ποιος θα βγει από πάνω”. Αυτό αφορά στα πάντα και γίνεται ο κινητήριος μοχλός των σχέσεων των ανθρώπων, είτε μέσα στα ζευγάρια, είτε στην οικογένεια, είτε στην εργασία και στο σχολείο. Ο καθένας θα κοιτάξει να πετύχει τον άλλον στη γωνία για να του υποδείξει το λάθος του.
Το να λες στον άλλον που είναι λάθος δεν είναι βέβαια κατ' ανάγκη κακό. Απεναντίας, ο ένας βοηθά τον άλλον αφού ο καθένας σίγουρα ξέρει κάτι παραπάνω από τον άλλον σε κάποιον άλλον τομέα. Κανένας δεν είναι τέλειος. Ο καθένας από κάπου μπάζει.

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ´ ΛΟΥΚΑ: Ένας τυφλός αναγνώρισε δια της πίστεως τον Ιησού ως Κύριό του.



(Λουκ. 18.35-43)

«Τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δέ εἶπεν· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω».
Μία συνάντηση περιγράφει, ἀδελ­φοί μου, ἡ σημερινή εὐαγγελική πε­ρικοπή, μιά τυχαία ἀλλά σωτη­ριώ­δη συνάντηση.
Ὁ Χριστός πλησίαζε στήν Ἱεριχώ καί στόν δρόμο πρός τήν πόλη κα­θό­ταν κάποιος ταλαίπωρος ἄνθρω­πος καί ζητοῦσε τήν ἐλεημοσύνη τῶν περαστικῶν. Ἦταν τυφλός καί γι᾽ αὐτό εἶχε τήν ἀνάγκη τῶν συν­αν­θρώ­πων του. Ἦταν τυφλός καί δέν μποροῦσε νά διακρίνει ποιός περ­νοῦσε μπροστά του. Ἄκουσε ὅμως τόν θόρυβο τοῦ πλήθους πού συνόδευε τόν Ἰησοῦ καί θέλησε νά μάθει τί συμβαίνει. Καί ὅταν τοῦ εἶπαν πώς ὁ Χριστός εἶναι ἐκεῖνος πού περνᾶ, τότε ἄρχισε νά φωνάζει ζητώντας νά τόν ἐλεή­σει, παρότι πολλοί τόν ἐπέπλητταν καί τοῦ ζητοῦσαν νά σταματήσει.

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Στην Εκκλησία έρχεσαι όπως είσαι αλλά για να μην μείνεις όπως είσαι!



Δεν υπάρχει ένα φάρμακο για όλες τις παθήσεις, ούτε ή ίδια ποσότητα. Κάθε πάθηση θέλει τον δικό της τρόπο θεραπείας. Ο τρόπος θεραπείας είναι ανάλογος όμως και από το ιστορικό που έχει ο κάθε ασθενής. Πόλλα παίζουνε ρόλο για τον τελικό τρόπο θεραπείας.
------------------------------
Το πρώτιστο όμως και το μείζον της υπόθεσης είναι ο ασθενής να θέλει να θεραπευτεί. Εάν ο ασθενής δεν θέλει κανείς δεν μπορεί να τον βοηθήσει.
------------------------------

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Το άναμμα του κεριού.



Μπαίνοντας στο ναό κι αφού κάνουμε τον σταυρό μας, βρισκόμαστε μπροστά σε μια σχεδόν εμπορική διαδικασία: βγάζουμε το πορτοφόλι, βάζουμε τα κέρματα στο παγκάρι και παίρνουμε κερί για ν' ανάψουμε. Γράφω “σχεδόν εμπορική” γιατί σημασία έχει πως τα βλέπει κανείς τα πράγματα και τι διάθεση έχει απέναντι σ' αυτά. Στην αρχαία Εκκλησία, οι πιστοί έτρωγαν ρεφενέ. Έφερνε ο καθένας το αντίστοιχο “ταπεράκι” της εποχής μαζί του, τα έβαζαν όλα στο κέντρο κι έτρωγαν. Σήμερα, καλώς ή κακώς, οι ναοί μας συντηρούνται από την αγάπη του κόσμου, από το κέρμα του καθένα που θα πέσει στο παγκάρι.

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ´ ΛΟΥΚΑ: Η τήρηση των εντολών του Θεού να γίνεται από αγάπη και όχι από καθήκον.



 (Λουκ. 18.18-27)


«Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;»
Μία ἐρώτηση ὑποβάλ­λεται σήμερα στόν Χρι­στό. Τό θέμα της εἶναι σο­βα­ρό καί ὁ ἄνθρωπος πού τήν ὑπο­βάλ­λει δέν εἶ­ναι τυχαῖος. Ἕνας ἄρ­χο­ντας εἶναι, ἕνας ἄν­θρωπος μέ πνευματικές ἀνησυχίες, πού πλησιά­ζει τόν Χριστό γιά νά τόν ρωτήσει πῶς θά κλη­ρονομήσει τήν αἰώ­νια ζωή.
Δέν τόν ἐνδιέφερε ἡ παροῦσα, γιατί εἶχε ἐξα­σφαλισμένα τά ἀγα­θά του. Δέν εἶχε ἀνά­γκες οὔτε προβλήματα. Ἔτσι πίστευε τουλά­χι­στον. Αὐτό πού τόν ἐν­διέφερε ἦταν τό μέλλον του. Αὐτό πού τόν ἀπα­σχολοῦσε ἦταν πῶς θά κληρονομήσει τήν αἰω­νι­ό­τητα. Ἡ συζήτηση ὅμως μέ τόν Χριστό ἀπο­δεικνύει σύντομα ποιά ἦταν τά πραγματικά προβλή­μα­τα αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώ­­που.
Μόλις ὁ Χριστός, ἀπα­ντώντας στήν ἐρώτησή του, προσδιορίζει ὡς προ­­ϋ­πόθεση ὑπό τήν ὁποία εἶναι δυνατόν νά κληρονο­μή­σει τήν αἰώ­νια ζωή τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνος δη­λώνει ὑπερο­πτι­κά ὅτι τίς τηρεῖ ἤδη ἀπό μικρό παιδί καί ζη­τᾶ κάτι πιό ὑψηλό καί κάτι πιό δύσκολο προ­κει­μένου νά τήν κερδί­σει ἐπάξια.

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Άγιος Νικόδημος ο Βεροιεύς: Ο προστάτης των "κολασμένων".



Φανέρωσες την ευτέλεια της κούφιας ελευθερίας και εξυπνάδας μας.
Κανείς ευσεβοφανής δεν μπορεί να σταθεί κοντά σου, δεν μπορεί ν’αγγίξει την καρδιά και τον νου σου.
Οι κινήσεις σου, τα λόγια σου, η συμπεριφορά σου χωρίς λογική, χωρίς ντροπή, χωρίς προετοιμασία.
Ήταν η ζωή σου ένας πονοκέφαλος για τους εκκλησιαστικούς,, ένα αίνιγμα για τους απλούς, ένα χάδι για τους αμαρτωλούς.
Η Χάρις του Πνεύματος που σκήνωσε μέσα σου σε ωθεί. Εισπνεύεις και εκπνεύεις αυτή τη χαρά της παρουσίας Του. Δεν σε νοιάζει το σκάνδαλο. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που δεν αντέχουν την απλότητα, την συγχώρεση και την αγάπη.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Βεροιεύς, ο δια Χριστόν σαλός




Ή φροντίδα για τον συνάνθρωπο οδήγησε πολλούς πιστούς να εφαρμόζουν στην πράξη το ευαγγελικό «ζητήσαι και σώσαι το απολωλός» (Λουκ. ΙΘ Γ 10). 
Ό άγιος Νικόδημος γεννήθηκε στη Βέροια από πλούσιους γονείς στα χρόνια της βασιλείας του Ανδρόνικου Β. Μετά από περιπλάνηση πολλών ετών πήγε στην Θεσσαλονίκη και έγινε μοναχός στην Μονή Φιλοκάλους, στην οποία ηγούμενος ήταν ό φιλόθεος, ό μετέπειτα μητροπολίτης Ήρακλείας και αργότερα Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Τον μοναχό Νικόδημο απασχολούσε πολύ ή κατάσταση των παραστρατημένων γυναικών και είχε ως καθημερινή του αποστολή την ανόρθωση τους. Αψηφούσε τις κακολογίες και έβαζε σε κίνδυνο την υπόληψη και την ζωή του για να μπορώ να συζητά μαζί τους και να τις πείθει να επιστρέψουν στην ηθική ζωή. 

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Ένας τρόπος υπάρχει να γνωρίσεις τον Χριστό. Ο τρόπος της Εκκλησίας.




Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσουμε τον Θεό δεν είναι να αγαπήσουμε πολύ, διότι αυτό κρύβει την παγίδα μιας αφηρημένης έννοιας για την αγάπη. Τι σημαίνει αγαπώ; Τί αγαπώ; Πώς αγαπώ;
--------------------
Βέβαια δεν υπάρχει καλύτερος ή χειρότερος τρόπος αλλά ένας-μοναδικός τρόπος για να γνωρίσουμε τον Θεό. Και αυτός ο τρόπος είναι της Εκκλησίας. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος που θέλει να γνωρίσει τον Θεό και να κοινωνεί μαζί Του καλείται να ζει τηρώντας τις εντολές Του με υπακοή και ταπεινό φρόνημα.
--------------------

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Τα Εισόδια της Θεοτόκου




Ἦταν ἄτεκνοι καὶ αὐτὸ ἦταν ὄνειδος, μία ντροπὴ γιὰ τὸ ὑπερήλικο ζευγάρι· ὁ κόσμος τὸ θεωροῦσε ντροπή· ὁ νόμος τὸ θεωροῦσε ντροπή, γι’ αὐτὸ καὶ τὰ δῶρα τους δὲν γίνονταν δεκτὰ στὸ Ναό. Ἐκεῖνοι τὸ θεωροῦσαν θέλημα Θεοῦ, γιατὶ ἦταν καὶ εὐσεβεῖς· κι ὄχι ἁπλῶς εὐσεβεῖς, ἀλλὰ πανευσεβεῖς· τόσο, ποὺ ἡ στεῖρα ἔμεινε ἔγκυος! Θαῦμα μέγα! Μέσα στὴν κοιλιὰ τῆς ὀγδοντάχρονης γυναίκας συλλαμβάνεται ἕνα παιδί· ὄχι ἕνα ἁπλὸ παιδί, ἀλλὰ ἡ θεόπαις Μαριάμ, αὐτὴ ποὺ ἔμελλε νὰ φέρῃ ἀσπόρως μέσα στὴν δική της κοιλιὰ τὸν Χριστό.

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Να συναντάμε ανθρώπους του Θεού για να παίρνουμε δύναμη.



Προχθές βρέθηκα μ' έναν ιερομόναχο, έμπειρο κι ασπρισμένο. Πήγα κατά τις οκτώ το απόγευμα κι έφυγα στις δώδεκα μα αισθανόμουν σα να έκατσα μαζί του ελάχιστα. Οι άνθρωποι που 'χουν ζήσει στα μοναστήρια προκαλούν μιαν απίστευτη οικειότητα. Έτυχε να πάω κάποτε στο μοναστήρι των Αγ. Σεργίου και Βάκχου στη λιβανέζικη έρημο. Σ' ένα άλλο ταξίδι στο μοναστήρι του Αγ. Ιωάννη του Θεριστή στη Κάτω Ιταλία. Κάποιες φορές στο Άγιο Όρος, στην Αγίου Παύλου και στη Νέα Σκήτη. Το συναίσθημα κοινό.
Οι μοναχοί μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν είναι ούτε το ρούχο, ούτε τα μούσια, ούτε τα μαλλιά. Έχει να κάνει σε σχέση με τον τρόπο και το βλέμμα. Όταν σε τρώει το άγχος, το βλέμμα σου δείχνει τρομαγμένο. Ας κοιτάξουμε τα πρόσωπα των άλλων στη στάση του λεωφορείου... Οι μοναχοί δεν έχουν μέριμνα γιατί μαθαίνουν να εμπιστεύονται. Κι αυτό λάμπει στα πρόσωπά τους. Η εμπιστοσύνη άλλωστε κρύβει μέσα της την πίστη.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...