Είναι αυτή η απογοήτευση που έρχεται μετά την
επιτέλεση της αμαρτίας. Είναι αυτή η ενοχή της πτώσης, της αποστασίας από τον
Θεό, της παράβασης της εντολής Του.
Όλοι το έχουμε βιώσει αυτό, διότι όλοι μας
έχουμε αμαρτήσει και όλοι μας αμαρτάνουμε.Ένα περισσότερο, μεγαλώνει η
απογοήτευσή μας λόγω της επανάληψης των ίδιων αμαρτημάτων. Και μετά την
απογοήτευση έρχεται η παραίτηση. Παραιτούμαστε από κάθε πνευματική προσπάθεια.
Παραιτούμαστε από τον αγώνα μας. Πέφτουμε αλλά πλέον δεν σηκωνόμαστε. Κι αυτό
είναι το ολέθριο.
Δεν είναι τόσο η αμαρτία μας, όσο η παραίτησή
μας από τον αγώνα μας. Διότι η παραίτηση δείχνει ότι πλέον δεν ελπίζουμε, ότι
πλέον δεν ζητούμε το έλεος του Θεού.
Γι'αυτό και πάντα, μα πάντα, όσο μεγάλη κι αν
είναι η πτώση μας, όσο συχνή κι αν είναι η αμαρτία μας, ποτέ να μην
παραιτηθούμε από την ελπίδα προς τον Θεό. Ο Θεός ποτέ, μα ποτέ, δεν μας παρατά·
γιατί εμείς λοιπόν να Τον αφήσουμε;






