Η Προσευχή από τα χείλη στην καρδιά.

Όπως ο γεωργός σπέρνει με υπομονή την γη, έτσι και ο χριστιανός σπέρνει το όνομα του Θεού μέσα στην καρδιά του. Και έρχεται ώρα — όχι με ανθρώπινο υπολογισμό, αλλά με θεία οικονομία — που η προσευχή κατεβαίνει από τα χείλη στην καρδιά.

Τότε αποκαλύπτεται το μυστήριο: η αληθινή προσευχή δεν είναι τα λόγια, αλλά η καρδιακή ενθύμηση του Θεού. Είναι η μόνιμη παρουσία Του μέσα μας, η γλυκιά μνήμη Του που συνοδεύει κάθε αναπνοή, κάθε πόνο, κάθε χαρά. Είναι το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» που δεν λέγεται πια μόνο με τη φωνή, αλλά χτυπά ρυθμικά με την καρδιά.

Η κοσμική και πνευματική εργασία.

 

Η εργασία, μέσα στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, δεν είναι απλώς ένα μέσο βιοπορισμού, αλλά τρόπος ζωής ευλογημένος από τον Θεό.

Ο Απ. Παύλος λέγει χαρακτηριστικά: «Εἰ τίς οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδέ ἐσθιέτω». Δηλαδή όποιος δεν θέλει να εργάζεται να μην τρώει κιόλας.

Από την αρχή της δημιουργίας, ο άνθρωπος τοποθετείται «ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς ἐργάζεσθαι καὶ φυλάσσειν αὐτόν»· η εργασία προηγείται της πτώσεως και φανερώνει τη συνεργία του ανθρώπου με τον Δημιουργό. Όταν τελείται με ταπείνωση και ευχαριστία, γίνεται προσευχή σιωπηλή και ενέργεια ευάρεστη ενώπιον του Θεού.

Η κατάκριση αποκαλύπτει την καρδιά μας!

Η κατάκριση του άλλου δεν είναι απλώς ένα λάθος της γλώσσας, κάτι που μας ξέφυγε, αλλά μια αποκάλυψη της καρδιάς μας.

Στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, η κρίση του πλησίον θεωρείται από τις πλέον μεγάλες πνευματικές πτώσεις, όχι μόνο επειδή αδικεί τον άνθρωπο που κατακρίνουμε, αλλά κυρίως επειδή φανερώνει την εσωτερική μας κατάσταση, χωρίς όμως να μπαίνουμε στην διαδικασία της μετάνοιας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΛΟΥΚΑ

 

«Δοκιμάζοντες τί ἐστι εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ» (Ἐφεσ. 5.10).

Πρός τούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου ἀπευθύ­νε­ται σήμερα ἀπόστολος Παῦλος καί δι᾽ αὐτῶν πρός τούς χριστιανούς ὅλων τῶν ἐποχῶν καί πρός ἐμᾶς σήμερα, καί μᾶς συμβουλεύει πῶς πρέπει νά ζοῦμε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ὡς μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Ἀνάμεσα, λο­ι­πόν, στίς ἄλλες συμ­βου­λές πού δίδει ὁ πρωτο­κο­ρυφαῖος ἀπό­στολος εἶ­ναι καί αὐτή πού προ­α­νέφερα. Συστή­νει στούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου νά ἐξετάζουν κάθε φο­ρά τί εἶναι αὐτό πού εἶναι εὐ­άρεστο στόν Θεό, τί εἶ­ναι αὐτό πού τόν εὐχα­ριστεῖ καί τόν χαρο­ποιεῖ.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος βεβαίως, ἀδελφοί μου, γνωρίζει ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά βρίσκεται πάντοτε κοντά τους γιά νά τούς λέει τί θά πρέ­πει νά κάνουν καί τί νά ἀποφεύγουν· καί γνω­ρί­­ζει ἀκόμη ὅτι εἶναι ἀνάγκη νά ἀποκτήσουν οἱ ἴδιοι τό κριτήριο ἐ­κεῖνο πού θά τούς βοη­θᾶ στήν ὀρθή ἐπιλογή. Καί τό κριτή­ριο αὐτό δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό «τί ἐστιν εὐ­ά­ρεστον τῷ Κυρίῳ».