ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

 

 

«Καί καλέσεις τό ὄνο­μα αὐτοῦ Ἰωάννην» (Λουκ. 1.13).

Ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκ­­κλησία μας τό γε­νέ­σιο τοῦ τιμίου Προδρό­μου, τοῦ Βαπτιστοῦ τοῦ Κυρίου μας, αὐτοῦ τόν ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ Χριστός θά τόν ὀνομάσει «μεί­ζο­να ἐν γεννητοῖς γυ­ναι­κῶν», τόν μεγα­λύτερο δηλαδή καί πιό σπου­δαῖο ἄνθρωπο πού γεν­νήθηκε στή γῆ ἀπό μιά γυναίκα. Καί ἡ γυναίκα αὐ­τή δέν εἶναι μία τυ­χαία γυναίκα, εἶναι ἡ συγγενής τῆς Παναγίας μας. εἶναι ἡ σύζυγος τοῦ ἱερέως Ζαχαρίου, πού παρά τήν εὐλάβειά της καί τή λαχτάρα της νά ἀποκτήσει ἕνα παιδί, δέν μπορεῖ, γιατί εἶναι στείρα καί ἤδη ἡλικιωμένη.

Ὅμως ἄν αὐτό εἶναι ἐμπόδιο κατ᾽ ἄνθρω­πον, δέν εἶναι ἐμπόδιο γιά τόν Θεό, ὁ ὁποῖος ἐπιλέγει νά γεννηθεῖ ὁ Πρόδρομος του ὄχι κά­τω ἀπό φυσιολογικές συν­θῆ­κες, ἔτσι ὥστε νά ἀποδει­χθεῖ καί στήν πε­ρίπτωσή του ἡ ἰδιαίτε­ρη εὔνοια τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐπέμβασή του προ­κει­μένου νά ἐφαρμοσθεῖ τό σχέδιο τῆς θείας οἰ­κο­νομίας γιά τή σωτη­ρία τοῦ ἀν­θρώπου. Καί γιά νά γί­νει σαφής ἡ θεία ἐπέμβαση, ἐμ­φα­νίζεται ὁ ἀρ­χάγ­γε­λος Γαβριήλ στόν Ζα­χα­ρία καί τοῦ ἀνα­κοι­νώ­νει τό χαρμόσυνο μή­­νυ­μα τῆς γεννήσεως τοῦ υἱοῦ γιά τόν ὁποῖο τόσο πολύ προ­σευχόταν καί ὁ ἴδι­ος καί ἡ εὐλα­βής σύ­ζυ­γός του, ἡ Ἐλι­σά­βετ.

Δέν πε­ρι­ο­ρί­ζε­ται ὅμως ὁ ἀρχάγγελος μό­νο στό χαρμόσυνο μή­νυμα τῆς γεννήσεως. Προλέγει καί τήν ἀποστολή τήν ὁποία θά ἀναλάβει τό παιδί πού θά γεννηθεῖ, τήν ἀπο­στο­λή νά κα­λέσει τούς ἀνθρώπους σέ μετάνοια καί νά ἑ­τοι­μάσει τήν ὁδό τοῦ Κυρίου. Ἀλλά οὔτε καί σ᾽ αὐτή τήν περιγραφή περιορί­ζε­ται· τοῦ ἀποκαλύπτει ἀκόμη καί ποιό ὄνομα θά πρέ­πει νά τοῦ δώσει. «Καί κα­λέσεις τό ὄνομα αὐ­τοῦ Ἰωάννην». Θά τόν ὀνομάσεις Ἰωάννη, δη­λα­δή δῶρο τοῦ Θεοῦ καί υἱό τῆς χάριτος, για­­­τί ὄντως ἦταν δῶρο τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί αὐτός πού θά ἄνοιγε τόν δρόμο γιά τή χάρη τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο, τήν ὁποία θά ἔφερνε ὁ Χριστός.

Ὁ ἀρχάγγελος περι­γρά­­­φει μέ κάθε λεπτο­μέ­ρεια τί θά συμβεῖ, ἀλλά ὁ Ζαχαρίας ἔχει τούς δι­κούς του ἐν­δοια­σμούς, τούς ὁποί­ους καί διατυπώνει, γιά νά βρε­θεῖ ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀπάντηση τοῦ ἀρχαγγέ­λου, τήν αὐ­στη­­­ρή ἀλλά ἀπόλυτα πειστική.

«Δέν θά μπο­ρεῖς νά μιλήσεις», τοῦ λέει, «μέ­χρι τήν ἡμέ­ρα τῆς γεννήσεως τοῦ παι­διοῦ, γιατί ἐγώ εἶμαι ὁ ἀρ­χάγγελος Γα­βριήλ πού μέ ἔστειλε ὁ Θεός γιά νά σοῦ μετα­φέρω τό χαρ­­μόσυνο μή­νυμα καί σύ δέν μέ πι­στεύεις».

Τί καί ἐάν τώρα πί­στευσε ὁ Ζαχαρίας τόν ἀρχάγγελο; διε­ρωτῶν­ται οἱ ἱεροί ἐγκωμια­στές. Τώρα δέν μπορεῖ νά τοῦ ἀπαντήσει. Δέν μπορεῖ νά ἐξηγήσει σέ κανένα τί τοῦ συνέβη καί γιατί δέν μπορεῖ νά μι­λήσει.

Ἡ τιμωρία αὐ­στηρή ἀλλά ἀναμενό­μενη, για­τί ἐάν καί ἱε­ρεύς τοῦ Θεοῦ, ἀμφι­βάλ­λει γιά τό θεϊκό μή­νυμα, καί παρότι ζητᾶ ἀπό τόν Θεό τή χάρη τῆς τε­κνο­ποιΐας ἀρνεῖ­ται νά τήν πιστεύσει, ὅταν τοῦ προσφέρεται.

Ἡ τιμωρία τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι, βεβαίως, τι­μω­­ρία ὀργῆς, ἀλλά τι­μωρία παιδαγωγίας, για­­τί μέ αὐτήν ὁ Θεός θέλει νά διδάξει καί ἐ­μᾶς δύο βασικές ἀλή­θειες. Ἡ πρώτη εἶναι πώς κανένας νόμος τῆς φύ­σεως δέν εἶναι ἐμπό­διο στή θέληση τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ὁ δη­μι­ουργός καί τῆς φύσε­ως καί τῶν νόμων της.

Ἡ δεύτερη ἀλήθεια εἶ­ναι ὅτι ὁ Θεός κάνει τά πάντα γιά τή σωτη­ρία μας καί εἶναι ἕτοιμος νά μᾶς προσφέρει τή χά­ρη του μέ κάθε τρό­πο, ἀρκεῖ ἐμεῖς νά εἴ­μα­στε διατεθειμένοι νά τόν πιστεύσουμε καί νά τήν δεχθοῦμε. Γιατί ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀνα­γ­καία προϋπόθεση γιά ὅλα τά θαύματα. Εἶναι ἀνα­γκαία γιά νά γί­νουμε καί ἐμεῖς ἀποδέ­κτες τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.

Αὐτή τήν πίστη διέ­θε­τε σέ μέγιστο βαθμό καί ὁ ἑορταζόμενος σή­με­ρα ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, καί μέ αὐτή κα­τόρθωσε νά ἀντέξει τή μόνωση τῆς ἐρή­μου, ὅπου ἀποσύρθηκε ἀπό τή νεαρή του ἡλι­κία, καί νά ζήσει νηστεύ­ον­τας καί προσευ­χόμε­νος νυ­χθη­μερόν στόν Θεό. Μέ αὐτή τήν πίστη κα­λοῦ­σε τούς ἀνθρώπους σέ με­τάνοια, ἀναγγέ­λον­­τας τήν ἔλευση τοῦ Σω­τῆρος. Μέ αὐτή τήν πί­στη ἀξιώθηκε νά λά­βει τή μεγαλύτερη χάρη πού ἔλαβε ποτέ ἄνθρω­πος ἐπί τῆς γῆς, ἐκτός βεβαίως τῆς Παναγίας, νά εἶναι αὐτός ἐνώπιον τοῦ ὁποίου θά ὑπέκλινε ὁ Δεσπότης Χριστός τόν αὐχένα του γιά νά βα­πτισθεῖ στόν Ἰορδάνη.

Καί σήμερα, ἀδελφοί μου, ἑορ­­τάζοντας τήν χαρμό­συ­νο ἑορτή τῆς γεν­­νή­σεώς του, ἄς ἀκού­σουμε τή φωνή του, ὄχι ὡς φωνή βο­ῶν­­τος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἀλ­λά ὡς φωνή πού ἠχεῖ στίς ψυχές μας, καί ἄς ἀκολου­θήσουμε τό πα­ρά­δειγμά του. Ἄς ἀπαρ­νη­θοῦμε τίς ἀμφιβολίες τῆς ἀπι­στίας καί ἄς στραφοῦμε μέ πίστη στόν Θεό, γιά νά αἰ­σθανθοῦμε τή χά­ρη του νά πλημμυ­ρίζει τή ζωή μας καί τήν ψυ­χή μας.

 

 Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων