Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

π.Αλέξανδρος Σμέμαν: Ο Θεός δεν μας υποσχέθηκε επίγεια ευτυχία!



λλά γιατί λα ατά, κτς π µιά στιγµιαία χαρά, δν χουν µιά µεγαλύτερη καί διαρκέστερη πίδραση; Πόσος θυµός, µοιβαος πόνος, προσβολή. Πόση - δίχως περβολ -κρυµµένη βία. Τί εναι ατ πού θέλει νθρωπος; Γι ποι πράγµα διψ; ν δν τ λάβει, µεταµορφώνεται σ’ να πρόσωπο το κακο, κι ν τ λάβει,τν κάνει ν πιθυµε περισσότερο. Θέλει τν ναγνώριση, δηλαδ τ «δόξα τν λλων». Ν εναι «κάποιος» γιά τόν λλο, γιά τούς λλους, «κάτι»: µιά ρχή, µιά ξουσία, να ντικείµενο φθόνου, κ.λπ. δ βρίσκεται, νοµίζω, κύρια πηγ κα οσία τς περηφάνειας. Κι ατ περηφάνεια µεταµορφώνει δελφος σ’ χθρούς.

Στν κκλησία, πο εναι νας µικρόκοσµος κα πο καλεται ν’ ποκαλύψει τν Καιν Ζω σ’ ατν τν κόσµο, στν κκλησία πο ζωή της, πηγή της κα οσία της δν εναι περηφάνεια, λλά γάπη (τν χθρν µας) - λα ατ εναι διαίτερα ρατά. ξω π τν κκλησία, «ν τ κόσµ τούτ», περηφάνεια - πως θάνατος, ξουσία, πόθος - εναι νόµιµη. φευρίσκονται σχήµατα γι τν ξαγνισµό τους, τ µεταµόρφωσή τους σ κοινωνικ ποδεκτ φαινόµενα. Γι’ ατ χουµε τ σηµεριν ναστάτωση µ τ «δικαιώµατα», τ δηµοκρατία, κ.λπ. κύρια κινητήρια δύναµη σήµερα δν εναι «λευθερία», πως συνήθως νοµίζουµε, λλ ξίσωση. Εναι µιά σχυρ ρνηση τς εραρχίας στ ζωή, περάσπιση χι το δικαιώµατος το καθένα ν εναι αυτός του, λλά µιά ποσυνείδητη διαβεβαίωση πς λοι οσιαστικ εναι διοι, δηλαδ τι δν πάρχουν «πρτοι», ναντικατάστατοι, µοναδικοί, «κεκληµένοι».
Παρλα ατά, στν πεπτωκότα κόσµο µας, τ δικαιώµατα κα δηµοκρατία εναι σχετικ καλά, εναι µιά σχετικ ρύθµιση στν γώνα το καθενς νάντια σλους τούς λλους. Γίνονται κακ µόνον ταν ξαφανιστον τ σχετικ τους χαρακτηριστικ κα «θεωθον», στε ν γίνουν καλ σ µία λοκληρωτική, φασιστικ κυβέρνηση• λλά τότε µεταβάλλονται σ κακ κε που νικον κα γίνονται ατοσκοπός, δηλαδή εδωλο. Γίνονται δ εδωλο κάθε φορ πο παύουν ν περασπίζονται τν δύναµο, κα µετατρέπονται σ ργανο ξίσωσης, κα γι’ ατ πνευµατικο πανθρωπισµο κα τελικ περηφάνειας.
Στν κκλησία, δικαιώµατα, ξισωτισµός κα γνες εναι νεφάρµοστα, πειδ κκλησία δν γνωρίζει λλο νόµο π τν νόµο τς γάπης µλλον τν δια τν γάπη. ν κπέσει δυνατίσει γάπη, ν κάποιος ποµακρυνθε π τν γάπη, εσβάλλει περηφάνεια (πιθυµία τς σαρκός, πιθυµία τν φθαλµν, λαζονεία το βίου - Α’ Ιωαν. 2,16). γάπη, ς ζω το Θεο - κα σ’ ατή τ ζω δν πάρχει λαζονεία. Πατρ εναι πάντοτε Πατήρ, λλά δίνει τ πάντα στν Υό. Υἱὸς δν σχυρίζεται πς εναι Πατρ λλά εναι αωνίως Υός, κα τ γιο Πνεµα εναι Ζω καθαυτή, λευθερία καθαυτ («τ πνεµα που θέλει πνε», Ιωαν. 3,8), εναι δια γάπη το Πατρς πρς τν Υό το Υο πρς τν Πατέρα, τ θεο δρο τς παρξης κα τς πακος. Θες δίνει ατή τν γάπη, κάνει τν νθρωπο µέρος ατς τς γάπης, κα ατ κοινωνία εναι κκλησία.
 τσι στν κκλησία δν πάρχουν δικαιώµατα, οτε συνδεόµαστε µ’ ατ τ δικαιώµατα, οτε πάρχει ξισωτισµός. Δν πάρχει ξισωτισµός, γι’ ατ κα δν πάρχει σύγκριση -πο εναι κύρια πηγ περηφάνειας. πρόσκληση γι τελείωση πού πευθύνεται σ κάθε πρόσωπο εναι µία πρόσκληση ν βροµε τν αυτό µας, χι βέβαια µ τ σύγκριση, οτε µ τν ατοανάλυση («πο βρίσκεται τ δυναµικό µου;») λλά κατ Θεόν. π δ προέρχεται κα τ παράδοξο: µπορες ν βρες τν αυτό σου µόνον ταν τν χάσεις, κα ατ σηµαίνει ν ταυτίσεις λοκληρωτικ τν αυτό σου µ τν κλήση το Θεο, ν τ σχέδιο πο πάρχει γι τν νθρωπο δν ποκαλύπτεται στν διο τν νθρωπο λλά «ν Θε»!
Νγαπς - τν αυτό σου κα τος λλους - µ τν γάπη το Θεο: πόσο χρειάζεται ατ στν ποχή µας πο γάπη χει σχεδν λοκληρωτικ παρεξηγηθε. Πόσο χρήσιµο δν θ ταν ν στοχαζόµασταν προσεκτικότερα κα βαθύτερά τή ριζικ διαιτερότητα τς γάπης το Θεο. Μο φαίνεται µερικς φορς πς πρώτη διορρυθµία της εναι σκληρότητά της. Ατ σηµαίνει - mutatis mutandis - τν πουσία συναισθηµατικότητας µ τν ποία κόσµος κα Χριστιανισµς ταυτίζουν συνήθως ατή τν γάπη. 
Στν γάπη το Θεο, δν πάρχει καµία πόσχεση γι πίγεια ετυχία, καµι φροντίδα γι’ ατήν. Ατ γάπη εναι ποταγµένη λοκληρωτικ στν παγγελία κα στν γνοια γι τ Βασιλεία το Θεο, δηλαδ στν πόλυτη ετυχία γι τν ποία Θες χει δηµιουργήσει τν νθρωπο κα στν ποία χει καλέσει τν νθρωπο. τσι, πρώτη οσιαστικ σύγκρουση νάµεσα στν γάπη το Θεο κα στν πεπτωκυία νθρώπινη γάπη: «Κόψε τ χέρι σου», «βγάλε τ µάτι σου», «φησε τ γυναίκα κα τ παιδιά σου», «κολούθησε τ στεν δό...» - λα ατ εναι φανερ πς δν συµβιβάζονται µ τν ετυχία στ ζωή. Ατ ταν πο κανε τν κόσµο ν’ λλάξει δρόµο π τν λοκληρωτικ γάπη κα ν τν γεµίσει µ µσος.

 Schmemann Alexander

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...