Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΛΟΥΚΑ: Ο πνευματικός θάνατος είναι χειρότερος από τον σωματικό.



 (Λουκ. 7.11-16)

«Καί προσελθών ἥψα­το τῆς σοροῦ, οἱ δέ βα­στάζοντες ἔστησαν, καί εἶ­πεν· νεανίσκε, σοί λέ­γω ἐγέρθητι».
Μία νεκρική πομπή ἐ­ξέρ­χεται ἀπό τήν πόλη τῆς Ναΐν τήν ὥρα πού ὁ Χρι­στός μέ τούς μαθη­τές του περνᾶ τήν πύλη τῆς πόλεως.
Ὁ θρῆνος καί ὁ ὀδυρ­μός τῶν ἀνθρώπων πού συνο­δεύουν τόν νεκρό κάνει τόν Χριστό νά πλη­­σιά­σει. Γνωρίζει, ἄλ­­λωστε, τί συμβαίνει: μία χήρα μητέρα ἔχει χάσει τόν μονογενῆ υἱό της, τό μονάκριβο παιδί της, τήν ἐλπίδα καί τό στή­ριγμά της.

Ὁ φιλάνθρωπος Κύ­ρι­ος δέν ἦταν δυνατόν νά μείνει ἀσυγκίνητος, καί γι᾽ αὐτό ἀγγίζοντας τό φέ­ρετρο ἀπευθύ­νε­ται πρός τόν νεκρό καί τόν καλεῖ νά σηκωθεῖ: «νε­α­­νίσκε, σοί λέγω ἐγέρ­θη­τι».
Μία ἁπλή προτροπή καί τό θαῦμα γίνεται, γιατί αὐτός πού προ­τρέ­πει δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν Κύριο τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, δέν εἶναι ἄλλος ἀπό αὐτόν πού χα­ρίζει τή ζωή καί νί­κη­­σε τόν θάνατο, δέν εἶ­ναι ἄλλος ἀπό αὐτόν, στά χέρια τοῦ ὁποίου βρίσκεται ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρ­ξη, γιατί αὐτός εἶ­ναι ὁ δημιουργός της.
Γι᾽ αὐτό καί τό θαῦμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ νε­κροῦ τῆς Ναΐν δέν εἶναι μοναδικό. Δέν εἶναι μο­ναδικό, γιατί ὁ Χριστός δέν ἀνιστᾶ μόνο νε­κρούς σωματικά ἀν­θρώ­πους ἀλλά καί νε­κρούς ψυχικά. Ὅλα τά θαύματά του, τά ὁποῖα περι­γράφουν οἱ ἱεροί εὐαγ­γελιστές, ὅλες οἱ θερα­πεῖες τῶν ἀσθε­νῶν, στούς ὁποί­ους χα­ρίζει μαζί μέ τή σωμα­τική ὑγεία καί εὐεξία καί τήν ἄφεση τῶν ἁ­μαρ­­τιῶν, εἶ­ναι ἀν­αστά­σεις. Ὁ Χριστός θερα­πεύ­ει τήν ἀσθέ­νειά τους καί ταυτόχρονα ἀνα­σταίνει τή νεκρή ἀπό τήν ἁμαρ­τία ψυχή τους.
Ἔτσι τό θαῦμα τῆς ἀ­να­στάσεως ἐπαναλαμ­βά­νεται στή ζωή τοῦ κόσμου καί στή ζωή τῆς Ἐκκλη­σίας. Ὁ Χριστός προσ­φέ­ρει τήν ἀνάσταση ἀπό τόν ψυχικό θά­να­το, πού εἶναι σκλη­ρότε­ρος καί ὀδυνηρότερος ἀπό τόν σωμα­τικό, για­τί εἶναι ἀμετάκλητος καί ὁριστικός, σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους πού θά προστρέξουν σ᾽ Αὐτόν καί θά ἀνταποκριθοῦν στήν προτροπή του νά ἀναστηθοῦν. «Ὄντας ἡμᾶς νεκρούς τοῖς πα­ρα­­­πτώμασιν συνε­ζωο­ποί­ησεν τῷ Χρι­στῷ», γρά­­­φει ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος πρός τούς Ἐφε­σίους, ἐπιβεβαιώνοντας καί αὐτός τήν αἰτία τοῦ ψυχικοῦ μας θανάτου, πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν ἁμαρτία.
Αὐτή εἶναι πού σκο­τώ­νει μέσα στήν ψυχή μας κάθε καλό, κάθε ἔμφυ­τη ἀρετή, κάθε καλή δι­ά­θεση, κάθε ἀγαθή προ­αίρεση. Ἡ ἁμαρτία εἶ­ναι πού παραλύει τίς πνευματικές μας δυνά­μεις γιά νά μήν στρε­φόμεθα στό ἀγαθό, γιά νά μήν θέλουμε νά ἀ­κο­­λουθήσουμε τίς ἐν­το­λές τοῦ Θεοῦ, γιά νά μήν ἐπιδιώκουμε νά τόν συναντοῦμε μέ τήν προσευχή, μέ τή συμ­με­τοχή μας στή λει­τουρ­γική καί μυστη­ρια­κή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ τή μελέτη τοῦ λόγου του. Ὅταν, λοι­πόν, ἡ ψυχή, πού πλά­σθηκε ἀπό τόν Θεό γιά νά ζεῖ μα­ζί του ἀπομα­κρύ­νε­ται ἀπό Αὐτόν, τό­τε παύει νά ζεῖ, νε­κρώ­νε­ται καί πεθαίνει. Καί ἡ νέκρωση αὐτή εἶ­ναι προοδευτική, ἔτσι ὥστε συχνά δέν γίνεται ἀντιληπτή ἀπό τόν ἄν­θρωπο, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά θρηνεῖ καί νά ὀδύ­ρε­ται γιά τόν φυσικό θά­νατο προσφιλῶν του προσώπων, δέν ἀντι­λαμ­­­βάνεται ὅμως τόν θάνατο τῆς ψυχῆς του, ὁ ὁποῖος ἐπέρχεται.
Θέλοντας, λοιπόν, νά μᾶς προ­­στατεύσει ἡ Ἐκκλη­σία μας ἀπό τόν μεγά­λο αὐτό κίνδυνο τοῦ πνευ­μα­τικοῦ θανάτου ὅρισε νά διαβάζεται στούς να­ούς μας σήμερα τό εὐαγ­γε­λι­κό ἀνάγνωσμα πού πε­ρι­γράφει τό θαῦ­μα τῆς ἀναστάσεως τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας τῆς Ναΐν· ἕνα θαῦμα μέ τό ὁποῖο ἐπιδιώ­κει ὄχι μό­νο νά μᾶς ὑπενθυμίσει τή δύ­ναμη τοῦ Χριστοῦ πού ἀνιστᾶ καί νε­κρούς, ἀλλά καί τήν προ­τροπή του, ἡ ὁποία ἀπευ­θύνεται πρός ὅ­λους μας: «νεα­νίσκε, σοί λέγω ἐγέρθη­τι».
Ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ νά ἐγκα­τα­λείψουμε τή ρα­θυμία καί τήν ἀδρά­νεια γιά τά πνευ­ματικά, νά ἀποτι­νά­­ξουμε τή νω­θρότητα καί τήν ἀ­προ­θυμία γιά τόν ἀγώ­να τῆς ἀνακαι­νίσεως καί καθάρσεως τῆς ψυ­χῆς μας, νά ἀ­παρ­­­νη­θοῦ­με ἁμαρ­τω­λούς λογι­σμούς καί ἐφά­μαρτες ἐπι­θυμίες, νά ἀποφασί­σουμε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τόν σύνδεσμο μέ τά ὑλικά καί μάταια αὐτοῦ τοῦ κόσμου, τήν ἀγάπη στό χρῆμα, στή δόξα, στήν προβολή, καί ἀπό ὅλα ὅσα ναρκώνουν τήν ψυ­­­­­­­χή μας καί τήν ὁδη­γοῦν στόν πνευμα­τικό θάνατο.
Ὅσοι ἔχου­με ἀρχίσει νά βαδίζου­με πρός αὐτόν, ἄς ἀκού­σουμε τή φωνή τοῦ Χρι­­στοῦ πού μᾶς καλεῖ νά σηκωθοῦμε καί κρα­τώντας τό χέρι του, ἄς συνεχίσουμε τή ζωή μας κοντά του, μία ζωή πού θά μᾶς διασφαλίσει μέ τή χάρη του καί τήν αἰώνια ζωή. Ἀμήν.

 Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...