ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Η δουλεία στον πλούτο.

«Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθόν ποι­ή­σω ἵνα ἔχω ζωήν αἰώνιον;» (Ματθ. 19.16)

Ἕναν ἄνθρωπο μᾶς παρουσιάζει τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνω­σμα, πού πλησιάζει τόν Χριστό καί τοῦ ἀπευ­θύνει μιά εὐ­λαβή κατά τά φαινόμενα ἐρώτη­ση: «Δι­δά­σκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθόν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωήν αἰώνιον;». Τί νά κάνω, δηλαδή, προκειμένου νά κερ­δίσω τήν οὐρά­νια ζωή;

Ὁ Χριστός ὅμως δέν φαίνεται νά ἐντυπω­σιάζεται ἀπό αὐτήν τήν ἐξω­­τερική του εὐσέβεια, γιατί στήν ἐρώτησή του ἤδη ἔχει διακρίνει ὅτι δέν τόν πλη­σιάζει ὡς Θεάνθρωπο ἀλλά ὡς ἕναν ἁπλό διδάσκαλο τοῦ Μωσαϊ­κοῦ νόμου. Γι᾿ αὐτό καί ἀρ­χί­ζει τήν ἀπάντησή του μέ μιά ἐρώτη­ση: «γιατί μέ ὀνο­μάζεις ἀγα­θό; Κα­νένας ἄνθρωπος δέν εἶναι ἀγα­θός παρά μόνον ὁ Θεός». Ἄν, δηλαδή, δέν μέ ἀναγνω­ρί­ζεις ὡς Θεό, μή μοῦ ἀποδίδεις ἕναν χαρα­κτη­ρισμό πού ἀνήκει στόν Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ μόνος καί πραγμα­τι­κά ἀγαθός, ἀφοῦ σ᾿ αὐ­τόν συγκεν­τρώ­νονται σέ ἀπόλυτο βαθμό ὅλες οἱ ἀρετές.

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής: Όταν διδάσκεις και εξηγείς, μη κρύψεις τα πρέποντα από τους παρόντες.

«Ὁ παιδεύων κακοὺς λήψεται ἑαυτῷ ἀτιμίαν· ἐλέγχων δὲ τὸν ἀσεβῆ μωμήσεται ἑαυτόν. Μὴ ἔλεγχε κακούς, ἵνα μὴ μισήσωσί σε· ἔλεγχε σοφόν, καὶ ἀγαπήσει σε.
δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται· γνώριζε δικαίῳ, καὶ προσθήσει τοῦ δέχεσθαι. Αρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου, καὶ βουλὴ ἁγίων σύνεσις, τὸ δὲ γνῶναι νόμον διανοίας ἐστὶν ἀγαθῆς». (Παροιμίες 9, 7)

Μετάφραση:

Όποιος διορθώνει χλευαστή, τις προσβολές του θα δεχτεί
κι όποιος ελέγχει ασεβή δέχεται κατηγόριες.
Μην τον διορθώνεις το χλευαστή, γιατί θα σε μισήσει·
σοφό να ελέγχεις και θα σε αγαπήσει.
Στο σοφό δώσε αφορμή και πιότερο σοφός θα γίνει.
Τον δίκαιο δίδαξε και πιότερα θα μάθει.
Η βάση της σοφίας είναι ο σεβασμός στον Κύριο,
βάση της νόησης είν’ η γνώση του ΄Αγιου Θεού.

Μερικοί λόγοι του Αγίου Μάρκου του Ασκητού, από την Φιλοκαλία των Νηπτικών Πατέρων.

Η παρανομία των κοσμικών θα ελεγχθεί με όσα γράφονται παρακάτω, από εκείνους που έχουν σταθερή πίστη και γνώρισαν την αλήθεια.

Όσοι δε λογαριάζουν ότι είναι υπόχρεοι να τηρούν όλες τις εντολές του Χριστού, αυτοί διαβάζουν σωματικά το νόμο του Θεού, και δεν εννοούν μήτε εκείνα που λένε, μήτε εκείνα για τα οποία δίνουν διαβεβαιώσεις. Γι' αυτό και νομίζουν ότι τάχα εκπληρώνουν το νόμο με τα έργα τους.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ)

«Τήν ἐν πρεσβείαις ἀκοί­μητον Θεοτόκον, καί προστασίαις ἀμετά­θε­τον ἐλπίδα, τάφος καί νέκρωσις οὐκ ἐκρά­τησεν».

Ἐννέα ἡμέρες ἔχουν περάσει ἀπό τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεο­τό­κου καί ὁ ἱερός ὑμνο­γράφος διατρανώνει καί πάλι σή­­μερα τήν πί­στη του στό θαυμαστό γε­γονός ψάλλοντας «τήν ἐν πρεσβείαις ἀκοί­μητον Θεοτόκον … τά­φος καί νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν».

Γι᾽ αὐτό καί ἐμεῖς, πι­στά τέκνα τῆς Πανα­γίας Μητέρας μας, προ­σ­τρέ­χουμε προσκυνη­τές στή χάρη της, γιά νά τῆς ἐκφράσου­με τήν ἀγάπη καί τήν εὐγνω­μο­σύνη μας καί νά ἐμ­πι­στευ­θοῦμε στή μη­τρι­κή της ἀγάπη ὅλα τά αἰ­τήματα καί τίς λαχτά­ρες τῆς ψυ­χῆς μας καί τῆς ζωῆς μας.

Σ' αυτούς που σου χαρίζουν καρφιά, εσύ χάριζε καρδιά.

Είναι εκείνη η στιγμή που ο άλλος θα σου μιλήσει απότομα και απαξιωτικά, που θα σε προσβάλει.
Είναι εκείνη η στιγμή που μέσα σου θα κινηθεί βίαια η καρδιά σου προς τον άλλον διψώντας δικαίωση και εκδίκηση.
Εκείνη λοιπόν την στιγμή δώσε τόπο στην οργή. Δώσε της τόπο μακρυά από την καρδιά σου, από το είναι σου. Εξόρισέ την μακρυά χωρίς να αφήσεις περιθώρια παραμονής και επιστροφής της.
--------------------------------------------
Εκείνη την στιγμή είναι η ευκαιρία σου να σιωπήσεις, να σηκώσεις τον σταυρό αυτόν που ο άλλος σου προσφέρει. Είναι η ευκαιρία σου να συσταυρωθείς με τον Χριστό. Είναι η ευκαιρία σου να συντρίψεις τον εγωισμό σου, την φιλαυτία σου, το αυτοείδωλό σου. Είναι η ευκαιρία σου να καλλιεργήσεις την ταπείνωση και την πραότητα, την ανεξικακία και την συγχωρετικότητα.

Αφού θα ξανακάνω την ίδια αμαρτία, γιατί να πάω να εξομολογηθώ;

Γέροντα, όταν στον αγώνα μου έχω πτώσεις, πανικοβάλλομαι.

- Μη φοβάσαι. Αγώνας είναι και θα έχουμε και τραύματα. Με την εξομολόγηση αυτά θεραπεύονται. Βλέπεις, οι στρατιώτες στον πόλεμο, όταν τραυματίζωνται επάνω στην μάχη, τρέχουν αμέσως στον γιατρό, δένουν το τραύμα τους και συνεχίζουν να πολεμούν φιλότιμα. Εν τω μεταξύ αποκτούν και πείρα από τον τραυματισμό και προφυλάγονται καλύτερα, ώστε να μην ξανατραυματισθούν. Έτσι και εμείς, όταν τραυματιζώμαστε πάνω στον αγώνα μας, δεν πρέπει να δειλιάζουμε, αλλά να τρέχουμε στον γιατρό – στον πνευματικό -, να του δείχνουμε το τραύμα μας, να θεραπευώμαστε πνευματικά, και πάλι να συνεχίζουμε «τον καλόν αγώνα». Κακό είναι, όταν δεν ψάχνουμε να βρούμε τους φοβερούς εχθρούς της ψυχής, τα πάθη, και δεν αγωνιζώμαστε, για να τους εξοντώσουμε.

- Γέροντα, μερικοί από φιλότιμο δεν πάνε να εξομολογηθούν. «Αφού μπορεί να ξανακάνω το ίδιο σφάλμα, λένε, για ποιο λόγο να πάω να το εξομολογηθώ; για να κοροϊδεύω τον παπά;».

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ): Η εν Χριστώ ζωή είναι μωρία για τον κόσμο.

«Ὁ Θεός ἡμᾶς τούς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν ὡς ἐπιθανα­τί­ους, ὅτι θέατρον ἐγε­νήθημεν τῷ κόσμῳ καί ἀγγέλοις καί ἀν­θρώ­ποις» (1 Κορ. 4.9).

Ἀσυνήθιστα ἠχοῦν τά λόγια τοῦ ἀπο­στό­λου Παύλου πρός τούς χρι­στιανούς τῆς Κορίνθου, πού ἀκούσα­με στό ση­με­ρινό ἀπο­στο­λικό ἀνά­­­γνωσμα. Ἀσυ­νήθιστα καί ἴσως δυσνόητα γιά κάποιον πού δέν ἀντιλαμβά­νε­ται τό νόημα τῆς ζωῆς τοῦ πιστοῦ, τό νόημα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ὄχι ὅμως γιά τόν πρω­το­κο­ρυφαῖο ἀπόστολο πού ζεῖ αὐτή τήν ζωή καί πού μπορεῖ νά ὁμο­λογεῖ «Χριστῷ συνε­σταύ­­ρω­μαι ζῶ δέ οὐκέ­τι ἐγώ ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χρι­στός».

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2020

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ 

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης  

τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας 

 ΠΡΟΣ 

 τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν  τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας. 

«Δεῦτε οἱ πιστοί, τῷ τάφῳ προσέλθωμεν τῆς Θεομήτορος … καί ἀρυσώμεθα ἰαμάτων ἄφθονα χαρίσματα». 

Ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου σήμερα καί τά ἐπί γῆς εὐσεβῆ καί ὀρθόδοξα τέκνα της δέν θρηνοῦν γιά τόν θάνατo, δέν ὀδύρονται γιά τήν ἀπώλεια, δέν θλίβονται γιά τόν χωρισμό, γιατί πιστεύουν ἀκραδάντως ὅτι γιά τήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, γιά τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἰσχύει κατ᾽ ἐξοχήν ἡ ὑπόσχεση τοῦ Υἱοῦ της ὅτι «ὁ τόν λόγον μου ἀκούων … μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ  θανάτου εἰς τήν ζωήν» (Ἰωάν. 5.24). 

Σοφά λόγια Αγίων Γερόντων

Νομίζουμε ότι και οι σύγχρονοι νέοι για να έλθουν «εις εαυτόν» πρέπει να γνωρίσουν το μήνυμα του Ευαγγελίου. Τότε η έλξη, που δημιουργούν τα πάθη γίνεται ανίσχυρη μπροστά στην έλξη, την γλυκύτητα της εσωτερικής πνευματικής ζωής. Και όταν λέμε πνευματική ζωή εννοούμε συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας, την Εξομολόγηση και την Θεία Κοινωνία, μαζί με την ταυτόχρονη άσκηση των αρετών. (Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός)

Όταν όσοι μας επαινούν ή μάλλον όσοι μας αποπλανούν αρχίσουν να μας επαινούν, ας θυμηθούμε αμέσως το πλήθος των ανομιών μας, και ασφαλώς θα δούμε ότι είμαστε ανάξιοι των επαίνων και των τιμών. (Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος)

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ)

«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμί· μή φοβεῖσθε» (Ματθ.14.27).

Ἕνα διπλό θαῦμα πε­ρι­γράφει τό σημερινό εὐ­­αγ­γελικό ἀνάγνω­σμα. Τό πρῶτο εἶναι ἡ θαυματουργική ἐμφά­νι­­ση τοῦ Χριστοῦ μέσα στή νύκτα, ἐπάνω στήν τρικυμισμένη θάλασσα. Τό δεύτερο εἶναι ἡ θαυ­ματουργική κατάπαυση τῆς τρικυμίας, πού τόσο εἶχε φοβίσει τούς μαθη­τές του.

Καί ὅλα αὐτά συμβαί­νουν τό βράδυ πού ἀκο­λουθεῖ μετά ἀπό τό ἄλλο μεγάλο θαῦμα, τό θαῦ­μα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων ἀν­­δρῶν πού εἶχαν συγκε­ντρωθεῖ γιά νά ἀκού­σουν τόν Χριστό νά διδάσκει.

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ (Ομιλία)

«Πρό αἰώνων κεκαλυμ­μέ­νον μυστήριον ἐπ᾽ ἐσχάτων ἐφανέρωσεν ἡ φρικτή σου μεταμόρφωσις».

Αὐτό τό «κεκαλυμμένο μυ­στήριο» τῆς θεότητος τοῦ Ἰη­σοῦ ἀποκαλύπτει ἡ σημερινή ἑορτή ὄχι μό­νο στούς μαθητές τοῦ Κυρίου πού τόν συνόδευσαν στό ὄρος Θαβώρ ἀλλά καί σέ ὅλους ἐ­μᾶς πού τιμοῦμε καί πανη­γυ­ρίζουμε τή μεγάλη αὐ­τή δε­σπο­τική ἑορτή.

Σήμερα ἀποκαλύπτεται τό μυ­στήριο τῆς θεότητος τοῦ Θεανθρώπου πού γιά χάρη μας κάλυψε τή δόξα καί τή λάμψη τῆς θεότητός του μέ τό ἔνδυμα τῆς ἀνθρώπινης σαρκός. Ταυτόχρονα ὅμως ἀπο­καλύπτεται καί τό μυ­στή­ριο τῆς θεώσεως τοῦ ἀν­θρώ­που, τῆς δυνατότητος δηλαδή πού τοῦ προσφέρει ὁ Θεός νά γίνει καί αὐτός θεός κατά χάριν.

Κυριακή Η' Ματθαίου: Πόσο μας στοιχίζει η αναζήτηση της Αλήθειας, του Χριστού;

«Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελ­θεῖν, δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φα­γεῖν» (Ματθ. 14.16).

Ἕνα πολύ γνωστό θαῦμα μᾶς παρουσία­σε σήμερα τό ἱερό εὐαγγέλιο, τό θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων καί τῶν δύο ἰχθύων ἤ, ὅπως εἶναι ἐπί­σης γνωστό, τό θαῦμα τοῦ χορ­τασμοῦ τῶν πεν­­τα­κισ­χι­λίων.

Συνήθως, ὅταν ἀκοῦμε αὐ­τή τήν εὐαγ­γελική περι­κοπή, ἐπικεντρώνουμε τήν προ­σοχή μας στό θαῦμα, στό ἐξαιρετικό πράγματι γε­γονός τοῦ πολλαπλασια­σμοῦ τῶν δύο ἄρτων. Δέν ἐπικεντρώνουμε ὅμως ὅσο πρέπει τήν προσοχή μας στό γεγονός τῆς συγκε­ν­τρώ­­σεως ἑνός τόσο ἐντυ­πω­σιακοῦ ἀριθμοῦ ἀνθρώ­πων σέ ἕναν ἔρημο τόπο. Ἄκουσαν, λέει, οἱ ἄνθρω­ποι ὅτι ὁ Χριστός μπῆκε στό πλοῖο γιά νά πάει μό­νος του σέ ἕνα ἔρημο τόπο καί τόν ἀκολούθησαν καί ἐκεῖνοι.

Δίνουμε συμβουλές στους άλλους αλλά δεν συσταυρωνόμαστε μαζί τους.

Ο κάθε άνθρωπος έχει κάποιο σταυρό στην ζωή του.
Κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα να απαξιώσει ή να χλευάσει τον σταυρό του άλλου. Μπορεί εμείς να τον θεωρούμε μικρό σταυρό, όμως δεν είναι το θέμα πως το θεωρούμε εμείς αλλά πως το βιώνει ο συγκεκριμένος άνθρωπος στην ζωή του.

Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Αυτό σημαίνει ότι διαφορετικά αντιμετωπίζει τον σταυρό του, διαφορετικές οι δυνάμεις του, διαφορετικά τα συναισθήματά του, διαφορετική η πνευματική του κατάσταση.

Σίγουρα χρειάζεται να υπάρχει πνευματική καλλιέργεια ώστε ο άνθρωπος να εκμεταλλευτεί τον σταυρό του και να προοδεύσει εν Χριστώ. Αυτό όμως είναι θέμα του ίδιου του ανθρώπου που κουβαλά τον συγκεκριμένο σταυρό στην ζωή του.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Χωρίς πίστη δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τα θαύματα του Θεού.

«Τότε ἥψατο τῶν ὀ­φθαλμῶν αὐτῶν λέ­γων· κατά τήν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν» (Ματθ. 9.29).

Μία συνάντηση περι­γρά­φει τό σημερινό εὐ­αγ­γελικό ἀνά­­­γνωσμα. Τή συνάντηση μέ δύο δυ­στυχισμένους ἀν­θρώ­­πους, πού εἶχαν στε­­ρηθεῖ τό φῶς τους καί τοῦ ζητοῦν νά τούς σπλαχνισθεῖ καί νά τούς θεραπεύσει.

Ἡ συνάντηση εἶναι τυχαία, ἀλλά ἡ εἰκόνα δέν εἶναι πρωτόγνωρη σέ ὅσους παρακολου­θοῦν τή ζωή τοῦ Χρι­στοῦ· γιατί δέν εἶναι οἱ πρῶτοι φορά πού τρέ­χουν ἄνθρωποι πίσω του, ἱκετεύοντας τό ἔ­λεός του. Καί ὁ Χριστός δέν ἀπο­μακρύνεται ἀδιάφορος, δέν τούς ἀντιμετωπίζει μέ ψυχρότητα, δέν ἀπορ­ρίπτει τό αἴτημά τους. Θέτει μόνο ἕνα ἁπλό ἀλλά πολύ οὐσια­στικό ἐρώτημα στούς δύο ἀνθρώπους πού τοῦ ζητοῦν τή θεραπεία. «Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι;» Πιστεύ­ε­τε ὅτι μπορῶ νά κάνω αὐτό πού μοῦ ζητᾶτε; Γιά νά ἀκούσει τήν ἀ­πά­ντηση πού ὡς παν­το­γνώστης γνωρίζει «ναί, Κύριε».

Άγιος Παΐσιος: Ο πνευματικός καθορίζει κάθε πότε θα κοινωνάη ο πιστός!

- Γέροντα, ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Ο εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει». Πότε κοινωνάει κανείς «αναξίως»;

- Βασικά πρέπει να προσερχώμαστε στην θεία Κοινωνία έχοντα συναίσθηση της αναξιότητός μας. Ο Χριστός ζητά από μας την συντριβή και την ταπείνωση. Όταν υπάρχη κάτι που ενοχλεί την συνείδησή μας, πρέπει να το τακτοποιούμε. Αν π.χ. μαλώσαμε με κάποιον, πρέπει να συμφιλιωθούμε μαζί του και ύστερα να κοινωνήσουμε..

- Γέροντα, μερικοί, ενώ έχουν ευλογία από τον πνευματικό να κοινωνήσουν, διστάζουν.

Άγιος Παΐσιος: Οι δυσκολίες της αγωγής των παιδιών.

Πολλοί οι πειρασμοί και οι κίνδυνοι για τους νέους σήμερα, Γέροντα. Ανησυχούμε, παρόλο που φροντίζουμε να έχουμε τα παιδιά μας μέσα στην Εκκλησία.
– Τα παιδιά που έχουν ποτιστεί από μικρά στην ευσέβεια, μην τα φοβάστε. Και να ξεφύγουν λίγο, λόγω ηλικίας, λόγω πειρασμών, θα επανέλθουν. Είναι σαν τα κουφώματα που τα περνάμε με το λάδι και δεν τα πιάνει η σαπίλα.

Από ποια ηλικία πιστεύεις, Γέροντα, ότι αρχίζουν τα παιδιά να γίνονται δέκτες και με ποιο τρόπο πρέπει να ενεργούμε πάνω τους σαν γονείς, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να τα βλάψουμε από τυχόν υπερβολές;
– Πρώτα-πρώτα τα παιδιά αντιγράφουν εμάς και μάλιστα από μωρά. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να ενεργούμε επάνω τους όπως στα ρολόγια. Όσο παίρνει το ελατήριό τους, τα κουρδίζουμε γρήγορα. Μετά σιγά σιγά, προσέχοντας να μη σπάσουμε το ελατήριό τους με το ζόρισμα.

Χειροκρότημα: Τι χειροκροτούμε; Ποιους χειροκροτούμε;

Σχεδόν όλοι μας χειροκροτούμε εύκολα κάθε τι φαιδρό και γελοίο,
κάθε τι ανήθικο και πρόστυχο, κάθε τι ψεύτικο και προσβλητικό.

Εύκολα και με ενθουσιασμό θα προσέλθουμε σε συναυλίες μουσικών,
σε γήπεδα, σε θέατρα. Θα στηθούμε με τις ώρες μπροστά στις τηλεοράσεις μας για δούμε τηλεοπτικές σειρές και ταινίες που προβάλουν την αισχρότητα και γενικότερα το κόλλημά μας σε κάθε αισθητή ηδονή.

Χειροκροτούμε πολιτικούς, για όλα εκείνα τα «θα» που μας υπόσχονται.
Χειροκροτούμε πράξεις φανατισμού, λόγια μίσους που μας συμφέρουν από όποια μεριά κι αν έρχονται.

Χειροκροτούμε αυτά και αυτούς που μέσα μας θαυμάζουμε.
Αυτοί είμαστε τελικά;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ Δ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

«Μανθανέτωσαν δέ καί οἱ ἡμέτε­ροι καλῶν ἔργων προ­­­ΐ­στασθαι εἰς τάς ἀνα­γ­καίας χρείας, ἵνα μή ὦσιν ἄκαρποι» (Τίτ. 3.8-15).

Τιμᾶ καί πα­νηγυρίζει σήμερα ἠ Ἐκκλησία μας τή μνήμη τῶν 680 ἁγίων Πατέρων τῆς Δ´ Οἰκου­μενι­κῆς Συνό­δου, οἱ ὁποῖοι θείῳ πνεύ­ματι κινούμε­νοι ἐδογμάτι­σαν ὀρ­θο­δόξως καί τεκ­μη­ρίωσαν σαφῶς τό δόγμα τῆς διττῆς καί ἀχω­­ρίστου θείας καί ἀν­θρω­πίνης φύ­σεως τοῦ Χρι­στοῦ, τό ὁποῖο ἀμφισβη­τοῦ­σε ὁ Εὐτυχής καί οἱ ὁμό­­­φρονές του.

Ὑποστήριξαν οἱ ἅγιοι Πα­τέ­ρες τήν ἀλήθεια μέ ἐπι­μονή καί θυσίες καί δί­δα­ξαν τούς πιστούς τό μέγα μυστήριο τῆς θεανθρω­πί­νης φύσεως τοῦ Θεοῦ Λό­γου, προ­­­φυλάσσοντάς τους ἀπό τήν πλά­νη τῶν αἱρετι­κῶν κακοδο­ξιῶν τῶν μο­νο­φυ­σιτῶν. Καί ἔτσι ἀπεδείχθησαν «προϊστά­με­νοι καλῶν ἔργων» στήν Ἐκ­κλη­σία τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀκριβῶς προ­τρέπει ὁ ἀπό­στολος Παῦλος τούς χριστιανούς, ἀπευθυ­νόμε­νος στό σημερινό ἀποστο­λι­κό ἀνά­γνωσμα στόν μα­θη­τή του, ἐπίσκοπο Κρήτης Τίτο.

Γιά τήν Ἐκκλησία τῆς ἐπο­χῆς τῶν ἁγίων Πατέ­ρων τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἡ προάσπιση τῆς ἀληθείας καί ἡ ὑποστήριξη τῶν δύο φύσεων τοῦ Χρι­στοῦ, τῆς θείας δηλαδή καί τῆς ἀνθρωπίνης, ἦταν ὄν­τως «ἀναγκαία χρεία». Διότι ἡ ἀμφισβήτηση τῆς διπλῆς φύσεως τοῦ Χριστοῦ, θά κατέληγε στήν ἄρνηση τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου, καί κατά συνέπεια τῆς δυ­να­τότητος σωτηρίας του.

Ανθρωπαρέσκεια: Μια μεγάλη αιχμαλωσία.

«Ο ανθρωπάρεσκος ενδιαφέρεται μόνο για την εξωτερική συμπεριφορά, και βέβαια και για τους λόγους του κόλακα. Θέλει με τη συμπεριφορά του να κλέβει την όραση, και με τον κόλακα την ακοή εκείνων που ευχαριστούνται ή και καταπλήσσονται μόνο απ' όσα ακούνε και όσα βλέπουν και που μόνον με την αίσθηση ορίζουν την αρετή. Λέμε λοιπόν ότι ανθρωπαρέσκεια είναι η επίδειξη που κάνει κάποιος της δήθεν αρετής του με πράξεις και λόγους».
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Να λοιπόν ποια είναι η μεγάλη αυτή πνευματική ασθένεια της ανθρωπαρέσκειας. Αυτή η έννοια μας να αρέσουμε στους άλλους.
Είναι φοβερό πάθος αυτό. Θέλουμε με εξωτερικές κινήσεις να αποσπούμε επαίνους, την καλή γνώμη των άλλων. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Οι δύο προϋποθέσεις για την σωτηρία μας

«Ὅτι ἐάν ὁμολογήσῃς ἐν τῷ στό­μα­τί σου Κύριον Ἰησοῦν, καί πι­στεύ­σῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅτι ὁ Θε­ός αὐτόν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν σω­θήσῃ» (Ρωμ. 10.9).

Τό ζήτημα τῆς σωτηρίας θίγει στό σημερινό ἀποστολικό ἀνά­γνω­­­­σμα ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπό­στολος Παῦλος. Πολλές φορές ἐπαναλαμβάνουμε τή λέξη σωτηρία, ἴσως ὅμως λίγες φορές συνει­δητοποιοῦμε τό νόημα καί τή ση­μασία της. Τί εἶναι, λοι­πόν, ἡ σω­τηρία;

Εἶναι, ἀδελφοί μου, ἡ ἀλη­θινή καί μόνιμη ἀποκατά­στα­ση τοῦ ἀν­θρώπου. Εἶναι ἡ κατά­στα­­­ση ἐκείνη στήν ὁποία ὁ ἄν­θρω­πος μπορεῖ νά ζεῖ ἐκπληρώνοντας τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο τόν ἔπλα­σε ὁ Θεός καί νά ἀπολαμ­βάνει ὅλα τά ἀγαθά καί τίς δωρεές του.

Δεν δείλιασε, αλλά τόλμησε.

Σχεδόν είχε κλείσει τα τριάντα του.
Είχε την δουλειά του.
Μια τακτοποιημένη ζωή.
Ζούσε με την μάνα του.
Ήταν μερικούς μήνες
που η κοπέλα του τον άφησε.
Σκεφτόταν τον γάμο, μα όλα άλλαξαν ξαφνικά.
Μετά από πέντε χρόνια σχέσης
κι όμως δεν την γνώρισε ποτέ του.
Δεν τον γνώρισε ποτέ της.
Χώρισαν άσχημα.