Κυριακή Ι' Ματθαίου: Τα δύο πανίσχυρα όπλα του χριστιανού, νηστεία και προσευχή.

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής, ευλογημένοι μας  Χριστιανοί, μπορεί να χωρισθεί σε δυο μέρη. Στο πρώτο περιλαμβάνεται η περιγραφή του θαύματος της θεραπείας του σεληνιαζομένου νέου, ενώ στο δεύτερο που είναι συνέχεια του προηγουμένου, γίνεται διάλογος μεταξύ του Κυρίου και των μαθητών Του περί της δυνάμεως της πίστεως.  Αφού ο Κύριος μίλησε γι΄αυτή, εξειδίκευσε το λόγο Του στα δαιμόνια που είχαν κυριεύσει το νέο εκείνο και  είπε. « Τούτο δε το γένος ούκ εκπορεύεται ει μή εν προσευχή και νηστεία ». Δηλαδή, αυτό το είδος των δαιμονίων δεν βγαίνει από τον άνθρωπο, παρά με προσευχή, και νηστεία.

Χριστιανών η προστάτις, των θλιβομένων η χαρά

Τις μέρες τούτες τις ευλογημένες τις δεκαπενταυγουστιάτικες, πού η Εκκλησία μας σταθερά επανέρχεται στην λαμπρή πανήγυρη του θερινού πάσχα και όλα αστράφτουν και λάμπουν στην Χάρη της Παναγιάς μας, μια αδιόρατη θλίψη ευγενικιά, μας συγκλονίζει και συντονίζει τα κρύφια αισθήματα της χαρμολύπης μας.

Είναι νηστήσιμες αυτές οι μέρες, γιατί είναι μέρες περισυλλογής, αφιερωμένες στην αγνότητα, γιατί κατ εξοχήν αγνή είναι και η Παναγία η Παρθένα. Και φιλτράρονται εξαίσια μέσα στην αποκάρωση της καρδιάς της καλοκαιρινής κάψας, όπου πάσα σαρξ βροτεία σιγεί και παραμένει ανενεργή στην αμαρτία και τα πάθη και αυτή την δραστηριότητα της πολυπραγμωσύνης μας.Είναι αυτός ο καιρός πού από την μια λάμπει και γεμίζει ευφροσύνη τις ψυχές, ευφροσύνη τέτοια πού την πλαισιώνουν θυμιάματα και τροπάρια παρακλητικά της αρχαίας ευγένειας της πονεμένης μας φυλής και από την άλλη αίθει, θυμίζοντας καρδιές φλεγόμενες από τον θείο έρωτα, αλλά και κατατρυχόμενες από τον καύσωνα των παθών, πού ζητούν τον δροσισμό τους.

Αν κουράστηκες, ξεκουράσου· μην παραιτείσαι.

Ήρθες και μου είπες ότι στόχος σου είναι απλά να τελειώσει η ημέρα που μόλις ξεκίνησε. Μα αυτό είναι φυλακή. Ένα σφίξιμο, μια αιχμαλωσία που έγινε από σένα, σε σένα, για σένα. Να ακολουθείς συγκεκριμένους κανόνες. Κανόνες που θα τελειώσουν την ημέρα πιο ανώδυνα γιατί δεν περιμένεις κάτι καλό, απλά ελπίζεις να μην χειροτερέψει.
------------------------
Σε κατέβαλε ο πόνος σου, το πρόβλημά σου, η στεναχώρια σου, οι λογισμοί σου. Αφέθηκες σ’αυτήν την δίνη της λύπης, γι’αυτό και σταμάτησες να ελπίζεις, σταμάτησες να πιστεύεις. Απλά συνεχίζεις να υπάρχεις, τίποτα παραπάνω. Και υποφέρεις. Και θέλεις να παύσει αυτό το βάσανο, όμως δεν κάνεις τίποτα το ουσιαστικό να το αντιμετωπίσεις. Κλαψουρίζεις, κάνεις τους δικούς σου υπολογισμούς και απογοητεύεσαι. Χάνεσαι στους λογισμούς σου. Και έτσι η ψυχολογία σου συνθλίβεται. Δεν έχεις διάθεση για τίποτα ενώ στα βαθιά της η καρδιά σου λαχταρά την ζωή.

Η Μεταμόρφωση του Χριστού

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, ευλογημένοι μας Χριστιανοί, δεν είναι από τις εορτές που το περιεχόμενό τους μπορεί να εξαντληθεί στην ανάμνηση ενός γεγονότος. Η ευρύτητα του εορτασμού είναι ανάλογη και με το θεολογικό και σωτηριολογικό περιεχόμενο της εορτής. Η Εκκλησία έθεσε τη Μεταμόρφωση του Χριστού εορτολογικά στο κέντρο του διαστήματος από το Πάσχα μέχρι τα Χριστούγεννα. Χονδρικά μεσολαβεί περίπου το ίδιο διάστημα -τέσσερις μήνες- ανάμεσα στις τρεις μεγάλες Δεσποτικές εορτές. Η Μεταμόρφωση, μαζί με την Ενανθρώπιση και το Πάσχα, είναι ένας από τους πνευματικούς σταθμούς της ανθρώπινης πορείας μέσα στο χρόνο. Κι αυτό δείχνει πως η Εκκλησία δεν θεώρησε ποτέ τη Μεταμόρφωση ως ένα απλό θαύμα, αλλά ως μία πράξη του Χριστού τής ίδιας σημασίας για την σωτηρία μας με την Ενσάρκωση και την Ανάσταση. Γι’ αυτό πρόταξε την νηστεία, γι’ αυτό περικύκλωσε την κυρία ημέρα της εορτής με προεόρτια και μεθέορτα.

Πνευματική Ρουτίνα: Ο μεγάλος κίνδυνος της εκκλησιαστικής ζωής.

Διάβασα κάποτε ότι: «Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν ορφανοί από τη στιγμή της γέννησής τους. Πολύ φοβάμαι ότι το ίδιο ισχύει και στο πεδίο της πίστης: Γεννιόμαστε, βαπτιζόμαστε, αλλά ποτέ δεν καταφέρνουμε να γνωρίσουμε πραγματικά τον Ουράνιο Πατέρα μας, ενώ η θεία Λειτουργία μετατρέπεται σε ρουτίνα».

Το να μετατρέπουμε την θεία Λειτουργία και την πίστη μας, σε ρουτίνα, οφείλεται αποκλειστικά σ’ εμάς. Το τραγικό είναι το «κρυφτούλι» που παίζουμε με το Θεό.

Κυριακή Η' Ματθαίου: «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ούκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».

Το θέαμα στο ερημικό εκείνο τοπίο, μακριά από τις Ιουδαϊκές πόλεις, εκεί όπου δηλαδή, πραγματοποιείται το σημερινό θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων, ευλογημένοι μας Χριστιανοί,  ήταν ασύνηθες και περίεργο. Χιλιάδες άνθρωποι, άνδρες γυναίκες και παιδιά είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τον Κύριο και ζητούσαν να θεραπεύσει τους ασθενείς τους. Συγχρόνως η επιβλητική παρουσία του Κυρίου εν μέσω του πλήθους αποτελούσε εξαιρετική ευκαιρία  γι΄αυτούς.

Η Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου (Σύντομος Βίος)

 Στις 28 Ιουλίου η αγία Εκκλησία μας τιμά τη «μνήμη της οσίας Μητρός ημών Ειρήνης της εκ Καππαδοκίας, ασκησάσης εν τη Μονή Χρυσοβαλάντου».

Βίος Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου

Η οσία Ειρήνη έζησε κατά τον 9ο και 10ο αιώνα και η νεότητά της συνδέεται με τη βασιλική αυλή του αυτοκράτορα του Βυζαντίου, την περίοδο πού είχε λήξει η εικονομαχία και αναστηλωθεί οι ιερές εικόνες μετά το θρίαμβο της Ορθοδοξίας (843).

Ο Φιλάρετος, που ήταν ευνοούμενος και αφοσιωμένος στρατηγός στο Θεόφιλο και τη Θεοδώρα (η οποία ανέλαβε το βασιλικό θρόνο μέχρι την ενηλικίωση του γιού της), είχε στην Καππαδοκία δύο κόρες, την Καλλίνικη και την Ειρήνη. Μετά τον πρόωρο θάνατο της γυναίκας του Ζωής, την επιμέλεια της ανατροφής τους είχε αναλάβει η αδελφή του και θεία τους Σοφία, πού αφοσιώθηκε στο έργο αυτό με όλη την ψυχή της.

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός Παντελεήμων

Τὸν καιρὸ ποὺ τὰ μαῦρα σύννεφα τῆς εἰδωλολατρείας σκέπαζαν ἀπειλητικὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη, στὰ τέλη δηλαδὴ τοῦ τρίτου αἰώνα μετὰ Χριστόν, γεννήθηκε στὴ Νικομήδεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὁ Ἅγιος μεγαλομάρτυρας Παντελεήμων. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης ἦταν ὁ φοβερὸς διώκτης τῶν Χριστιανῶν, ὁ Μαξιμιανός.

Ὁ πατέρας του λεγόταν Εὐστόργιος καὶ ἦταν εἰδωλολάτρης ἀξιωματοῦχος, μέλος τῆς συγκλήτου. Ἡ μητέρα του λεγόταν Εὐβούλη καὶ ἦταν θερμὴ Χριστιανή. Τὸ ὄνομα ποὺ ἔδωσαν στὸ παιδί τους ἦταν Παντολέον.

Η Αγία Μεγαλομάρτυς Παρασκευή

H Αγία Παρασκευή γεννήθηκε σε ένα προάστιο της Ρώμης επί Αυτοκρατορίας Αδριανού. Γονείς της ήταν ο Αγαθόνικος και η Πολιτεία, που ήσαν θεοσεβούμενοι Χριστιανοί και οικονομικά εύποροι. Για πολλά χρόνια δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδί και τελικά απέκτησαν την Παρασκευή, μετά από πολλά χρόνια θερμής προσευχής. Η Αγία Παρασκευή μάλιστα γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή και έτσι αποφάσισαν να της δώσουν το όνομα της ημέρας που γεννήθηκε. Η ανατροφή της από μικρή ηλικία έγινε με βάση Χριστιανικά πρότυπα. Έτσι από μικρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη κλίση προς το λόγο του ευαγγελίου και ξεχώριζε για τον ενάρετο βίο της. Παρότι το παρουσιαστικό της ήταν ιδιαίτερα θελκτικό και πολλοί εύποροι της εποχής είχαν ζητήσει την όμορφη Παρασκευή σε γάμο, αυτή αρνείτο, προτιμούσε την διακονία των γονιών της και των γειτόνων της, την προσήλωση στην προσευχή και τη μελέτη των Γραφών. Με το πέρασμα μάλιστα των ετών απέκτησε και σημαντική βιβλική κατάρτιση.

Κυριακή Ζ' Ματθαίου: Το έλεος του Θεού προσελκύεται με την προσευχή που γίνεται με πίστη.

Ο Χριστός βρίσκεται στην Καπερναούμ, ευλογημένοι μας Χριστιανοί, όπως μας διηγείται η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Προχωρεί σε κάποιο δρόμο, ενώ κόσμος πολύς τόν ακολουθεί. Ανάμεσά τους και δύο τυφλοί. Τον ακολουθούν και μαζί και οι δύο τον παρακαλούν φωνάζοντας: «Ελέησον ημάς υιέ Δαβίδ». Η κραυγή βγαίνει από τα βάθη της ψυχής τους. Είναι γεμάτη αγωνία. Γνωρίζουν, ότι μοναδική γι΄αυτούς ευκαιρία είναι η παρουσία του Χριστού. Πιστεύουν πιά ότι μόνο το έλεος του Θεού θα λύσει το πρόβλημά τους.

Μπορώ να κατανοώ τον άλλον πραγματικά μόνο όταν τον αγαπώ.

Να εισέρχεσαι στο βαθύτερο του άλλου. Να βλέπεις πίσω από τα λόγια του τις σκέψεις του, πίσω από τις πράξεις του την πάλη με τα πάθη του.
-----------------------
Οι περισσότεροι πίσω από μια απρεπή συμπεριφορά θα δούνε έναν αλήτη, έναν άξεστο, έναν αγενή άνθρωπο. Και αυτό είναι λάθος. Πίσω από την συμπεριφορά θα πρέπει να δω τον πόνο του, την αγωνία του, την αδυναμία του, το πρόβλημά του, την απουσία της ειρήνης του. Εάν μείνω στην συμπεριφορά του γίνομαι χειρότερος απ’αυτόν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Τους αγίους Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου τιμά σήμερα η Εκκλησία μας, ευλογημένοι μας Χριστιανοί. Αυτοί οι άγιοι άνδρες μαζί με άλλους, που συγκρότησαν τις Οικουμενικές Συνόδους υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, ανέπτυξαν το αληθινό νόημα της πίστεως προς τον εν Τριάδι Θεό, μας και άναψαν το παγκοσμίου ακτινοβολίας φώς της Ορθοδοξίας. 

Κυριακή Ε' Ματθαίου: Ας κάνουμε την ανησυχία μας, μετάνοια· μόνο έτσι θα γαληνέψουμε.

Πολλοί δεν θέλουν να αναγνωρίσουν την ύπαρξη του πονηρού. Αυτή είναι η τέχνη του και η πονηριά του. Σπέρνει αμφιβολίες στο νου και τις ψυχές των ανθρώπων, κλονίζει την πίστη τους στο Χριστό και την Αγία Γραφή. Κατά συνέπεια μαζί με το διάβολο διαγράφουν και την κόλαση και την πίστη στο Θεό και την Εκκλησία και την ηθική.

Μην προσδίδεις ρόλους στον Θεό και μετά Τον βγάζεις και σκάρτο.

Μην προσδίδεις ρόλους στον Θεό και μετά Τον βγάζεις και σκάρτο.
----------------------------
Δηλαδή τον κάνεις δικαστή και μετά τον βγάζεις κακό δικαστή.
Και έρχεται ο Θεός και σου λέγε, «δεν είμαι δικαστής» και εσύ απαντάς «είσαι, και είσαι κακός δικαστής»· και σου ξαναλέγει ο Θεός «δεν είμαι δικαστής αλλά Πατέρας», μα αυτό δεν μπορείς να το δεχτείς μέσα σου. Δεν μπορείς να δεχτείς ότι ο Θεός αγαπά το ίδιο την Παναγία και τον Διάβολο, δεν μπορείς να δεχτείς μέσα σου ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης “οὐ γὰρ ἔστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ” (Ρωμ.2.11). Επειδή δεν μπορείς να αποδεχτείς την Αγάπη Του ως γεγονός αιώνιο που δεν φθείρει και δεν αλλάζει προσπαθείς να “βαπτίσεις” τον Θεό κάτι που δεν είναι ώστε μετά να Τον βγάλεις σκάρτο.

Ο ρόλος του πνευματικού στην σχέση ενός ζευγαριού.

Μην κάνετε τον πνευματικό σας νομοθέτη του γάμου σας.
--------------------
Δεν είναι ο ρόλος του πνευματικού να καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συζύγων. Όταν το ανδρόγυνο χρειάζεται κάποιον «διαιτητή», τότε δεν υπάρχει ανδρόγυνο αλλά υφίσταται ακόμα άνδρας και γυναίκα.
--------------------
Όταν ο γάμος γίνει ζήτημα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, τότε ο γάμος έχει χάσει κάθε νόημά του. Αν πηγαίνω στον πνευματικό για να με δικαιώσει ή να κατανείμει τα συζυγικά «καθήκοντα» σημαίνει ότι δεν υπάρχει συζυγία, δηλαδή δεν υπάρχει μεταξύ του ζευγαριού συγχώρεση, αλληλοπεριχώρηση και αγάπη. Και φυσικά φέρνει και πνευματικός ευθύνη εάν αποδέχεται αυτόν τον ρόλο ή και τον καλλιεργεί.
--------------------

Οι κουβέντες μας να είναι μετρημένες και ταπεινές.

Συνήθως δεν ξέρουμε να κουβεντιάζουμε. Τα λόγια μας, οι συζητήσεις μας, είναι μαχαιριές που σπάζουν τους δεσμούς και σκοτώνουν την αγάπη μας.
-----------------------------
Αντί η κουβέντα μας να γίνει άλλος ένας τρόπος ισχυροποίησης της σχέσης μας, πολλές φορές γίνεται η αιτία να απομακρυνθούμε από τον άλλον.
Και αυτό διότι όταν ανοίγουμε το στόμα μας δείχνουμε τί έχουμε μέσα μας. Και αυτό το "μέσα" έχει αρκετό εγώ ώστε να μην ακούμε τον άλλον, να μην υπολογίζουμε τον άλλον, να προσβάλλουμε τον άλλον.

Εύκολα σκανδαλίζεσαι!

Σκανδαλίζεσαι και κατακρίνεις τους άλλους δικαιολογώντας τον σκανδαλισμό σου, τους λογισμούς σου ως “αναμενόμενους”.
Εύκολα σκανδαλίζεσαι γιατί δεν έχεις δει ποτέ κατάματα την αμαρτία σου, γιατί ποτέ δεν βλέπεις τα λάθη σου.
Υπεραμύνεσαι του δίκιου σου, του ήθους σου, της αρετής σου, της γνώμης σου.
-------------------
Σκανδαλίζεσαι εύκολα με τις ζωές των άλλων. Τους κουνάς επιδεικτικά το δάκτυλο, προς συμμόρφωσή τους.
Μα πώς θα διορθώσεις τα πράγματα; Νομίζεις ότι θα καταφέρεις να πάψεις τα σκάνδαλα με τον σκανδαλισμό σου;

Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης: Δεν χρειάζεται συνέχεια να μιλάμε.

Η εσκεμμένη σιωπή, η προσεγμένη ολιλογία και η απόρριψη της φλυαρίας και του κουτσομπολιού αποτελεί προτίμηση σιγής κι αποφυγή της κουραστικής πολυλογίας, από την οποία συνήθως προέρχονται διάφορα προβλήματα, όπως φιλονικίες, ψυχρότητες και θόρυβοι.

Οι σιωπηλοί άνθρωποι μιλούν με τη σοβαρή σιωπή τους.

Κυριακή Αγίων Πάντων: Ο καθένας μας μπορεί να αγιάσει.

Είναι πράγματι πολύ δύσκολος ο δρόμος της αρετής και της αγιότητος, ευλογημένοι μας χριστιανοί, δεν είναι όμως ακατόρθωτος. Ούτε εμείς είμαστε οι πρώτοι που καλούμαστε να τον ακολουθήσουμε. Πολυάριθμα πλήθη Χριστιανών έζησαν πριν από μάς στη παρούσα ζωή, αγωνίσθηκαν, πάλεψαν,  πόνεσαν, αντιμετώπισαν πολλούς κινδύνους, αγάπησαν όμως τον Χριστό και κληρονόμησαν την ουράνια δόξα. Νά και η απόδειξη, οτι σήμερα η Εκκλησία τιμά τή μνήμη του απειραρίθμου πλήθους των Αγίων της. Σήμερα η Εκκλησία τελεί τον θρίαμβο της αγιότητας. Σήμερα στούς ουρανούς οι άγιοί μας, που συγκροτούν τη θριαμβεύουσα Εκκλησία, παρελαύνουν μπροστά μας ντυμένοι τίς λαμπροφόρες στολές τους και μας προσκαλούν να τους αντικρίσουμε σαν τους πλέον σημαντικούς  καρπούς της αγιότητας, στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας - Φιλοθεϊτης: Περί εγωισμού.

 Σήμερα θὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν μεγάλη πνευματικὴ ἀσθένεια ποὺ λέγεται ἐγωισμός.

Ὁ ἐγωισμὸς εἶναι ἕνα παράλογο πάθος ποὺ μαστίζει κυριολεκτικὰ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος· ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πάσχουμε ἀπὸ αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀσθένεια. Τὸν ἐγωιστὴν ἄνθρωπον ὁ ἐγωισμὸς τὸν ρεζιλεύει καὶ τὸν θεατρίζει. Αὐτὸν τὸν ἐγωισμὸ καλούμεθα ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ ἀγωνιστοῦμε νὰ τὸν καταπολεμήσουμε, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ αὐτόν.

Ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος εἶναι ἡ ἐμπαθὴς κατάστασις τῆς ψυχῆς καὶ στὴν κυριολεξία εἶναι ἐγωισμός.

Ὅλα τὰ πάθη, ὅλα τὰ ἁμαρτήματα, ὅλες οἱ πτώσεις, ἔχουν τὴν ἀρχὴ των, τὴν ἀφετηρία των εἰς τὸν ἐγωισμόν. Μεγάλο κακό. Δὲν ἄφηνει τὸν ἄνθρωπο ἥσυχο- τὸν τυρυννεῖ νύχτα - μέρα. Ὅλοι γενικὰ οἱ ἄνθρωποι πάσχουν ἀπὸ αὐτὸ τὸ κακό, καὶ περισσότερον ἀπὸ ὅλους ἐγὼ ὁ ἁμαρτωλός.