Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκᾶ:Μετάνοια, ἐξομολόγηση καὶ θεία κοινωνία χρειαζόμαστε.



Τ μοναδικ τραπέζι πο δν πηρεάζεται π τν οκονομικ κρίση εναι τ τραπέζι το Χριστο. πόλαυσή του σαφς κα δν φορ στν ρεθισμ το ορανίσκου στν χορτασμ τς κοιλίας. Τ τραπέζι το Χριστο εναι γεμάτο π πνευματικ δέσματα, γιατ στήνεται μ σκοπ ν χορτάσ τν πνευματικ πόσταση το νθρώπου. Γι’ ατ κανένας δν ποκλείεται π τν πρόσκληση. Χριστς θέλει ν χορτάσ λόκληρο τν κόσμο, κανένα δν φήνει πρόσκλητο, λλ τοτο δν σημαίνει κα πς λοι θ πολαύσουν το δείπνου Του.

Παραβολικς κούσαμε στ σημεριν εαγγελικ νάγνωσμα τι κληθησαν στ τραπέζι νς πλουσίου ρχοντα πολλο κα διάφοροι, πο μως εγενικς ρνήθηκαν ν παρευρεθον κα ν τιμήσουν τν προσκαλοντα, προβάλλοντας ξεχωριστς δικαιολογίες. Εναι εκολο ν κατανοήσουμε τι παραβολ φανερώνει τν στάση τν νθρώπων πέναντι στ κάλεσμα το Χριστο γι συμμετοχ στν πνευματικ κα μυστηριακ ζω τς κκλησίας μας. Θ τ διαπιστώσουμε ατ σ λίγες στιγμές, ταν ερέας θ βγ μ τ γιοπότηρο κα θ καλέσ λους μας ν προσέλθουμε στν κοινωνία μ τν Χριστ «μετ φόβου Θεο, πίστεως κα γάπης», ν προσέλθουμε στ τραπέζι τς γάπης Του, γι ν πολαύσουμε τν θεία χάρη, τρώγοντας τ Πανάγιο Σμα Του κα πίνοντας τ Πανάγιο Αμα Του. Θ διαπιστώσουμε τι ο περισσότεροι θ προτιμήσουμε ν μείνουμε μακρυ π τν βρώση κα πόση τς θανάτου τροφς λόγ κάποιων δικαιολογιν. Θ διαπιστώσουμε τι συνήθεια τς προσέλευσής μας στ Να δν χει μιγς μυστηριακ ναφορά, κι ς συμμετέχουμε νδεχομένως μ τν προσευχή μας στ θεία λειτουργία.
Δν χει νόημα, δελφοί μου, ν ρχόμαστε στν κκλησία, ν δν συμμετέχουμε στν κοινωνία το Σώματος κα το Αματος το Κυρίου. Σκεφτετε το κάπως λλις. Σς προσκαλε σ γεμα προϊστάμενος στ δουλειά σας, διευθυντς τς ταιρίας σας, βουλευτς φίλος σας, πλούσιος συγγενής σας. ρνεστε τν πρόσκληση πηγαίνετε στ γεμα κα το λέτε: «Κοίταξε, δν θ καθήσ στ τραπέζι γι φαγητό, θ εμαι σ μι γωνι κα θ τραγουδά». Δν θ ταν προσβολ κα τ δύο; σοι λοιπν δν ρχονται στν λειτουργία, ρνονται μφανς τν πρόσκληση το Χριστο. σοι μως ρχονται κα δν συμμετέχουν στν θεία κοινωνία, ρνονται μμέσως τν πρόσκληση. τσι κα ο μν κα ο δ μένουν νηστικο π Χριστό. Τί κι ν προσευχηθήκαμε; τί κι ν συμψάλαμε; τί κι ν πήγαμε πρτοι κα φύγαμε τελευταοι π τ Ναό; Τν Χριστ Τν γγίξαμε; Τν φάγαμε; νωθήκαμε μαζί Του; ν χι, τότε κα τ λόγια πο κούσαμε στ λειτουργία γιναν έρας κα φυγαν· Χριστς μως εναι χειροπιαστός κα μένει μέσα μας, ταν Τν κοινωνομε!
Καταλαβαίνω, δελφοί μου, τι ο περισσότεροι πο ποφεύγετε ν κοινωνήσετε, τ κάνετε π συνήθεια. Κακι συνήθεια μως! Πολ κακιά! Κάκιστη! Κα μάλιστα πολλο πικαλούμενοι τν εσέβεια, τι τάχα κα δθεν χουνε μαρτίες, περ συνεπάγεται σαφς ποχ π τν θεία κοινωνία. Μ εναι δυνατν ν πέχουμε π τν σωτηρία μας, ν θ πρεπε ν πέχουμε π σα μς τν στερον; Σς ρωτ· γιατί δν πέχουμε π τν μαρτία κα πέχουμε π τ Σμα κα τ Αμα το Κυρίου; πειδ εμαστε τάχα ελαβες πειδ εμαστε μλλον νευλαβες; Πότε θ γίνουμε σωστο κα ληθινο χριστιανοί; χουμε μαρτίες κα θέλουμε ν κοινωνήσουμε; δο τ μυστήριο τς ν μετανοί ξομολογήσεως! λλ βέβαια! πς θ πμε στν ξομολόγο, ταν μς βολεύ μαρτία, ταν μς ρέσ ν ζομε στς μαρτωλς δονές; πς θ πμε στν ξομολόγο, ταν μετ θ πρέπ ν μπομε στ διαδικασία ν κόψουμε τ μαρτωλ διον θέλημα; Τί κάνουμε λοιπόν; Βολευόμαστε στ ν πηγαίνουμε στν κκλησία κάθε Κυριακ κα κόμη συχνότερα, ρκούμαστε στ ντίδωρο, κα χουμε τν ψευδαίσθηση τι κερδίσαμε μία θέση νάμεσα σ ατος πο θ σωθον.
Εναι λυπηρ πο θ τ π κα θ στενοχωρήσ σως τος περισσότερους. Κάθε μέρα ξέρετε ν παίρνετε τ χάπια πο σς πέδειξε γιατρός. Κάθε μέρα δν λησμονετε ν τρτε τ μεσημεριανό σας, σοι τέλος πάντων ατν τν δύσκολη περίοδο χετε κάτι ν φάτε. Γι τ φάρμακά σας κα γι τ καθημερινό σας φαγητ δν διαφορετε ποτέ. Τρέμετε στν δέα κα μόνον τι γι λίγες μέρες σως δν τ χετε στ διάθεσή σας. Γι τν Χριστό, πο εναι τροφ ληθιν κα φάρμακο σωτηρίας γιατί διαφορετε; Γιατ Τν θυμστε μι δυ τρες φορς τν χρόνο; Πς μπορετε ν ζτε μακρυά Του; Λέτε: «ν δν τρώ δν παίρν τ φάρμακά μου καθημερινά, θ πεθάν. ν δν κοινωνήσ τν Χριστό, κόμη κα γι να χρόνο, , δν γινε κα τίποτα». λίμονο! σ τί βυσσο πλάνης πέφτουμε, ταν σκεπτόμαστε τσι! Χριστς ν θέλ σήμερα ν νωθ μ τ σμα μας κι μες ν Τν ρνούμαστε, ν θέλ συνέχεια ν εναι μέσα μας κι μες ν μεταθέτουμε τν νωση μαζί Του τ Χριστούγεννα, τ Πάσχα, τς Παναγίας!
δελφοί μου, μ γίνουμε διοι μ τος καλεσμένους τς παραβολς, γιατ λλις δν θ χουμε θέση στ μεγάλο δείπνο τς Βασιλείας το Χριστο. Μετάνοια, ξομολόγηση κα θεία κοινωνία χρειαζόμαστε. 

π. Στυλιανός Μακρής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...