Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Αρχιερατική αγρυπνία στη Νάουσα για την εικόνα της Υπαπαντής του Σωτήρος επι τη ευκαιρία της αποδόσεως της εορτής.



Με την ευκαιρία της αποδόσεως της εορτής της Υπαπαντής του Σωτήρος ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων τέλεσε το βράδυ της Παρασκευής 7 προς Σάββατο 8 Φεβρουαρίου αγρυπνία, όπως κάθε χρόνο, στον μητροπολιτικό ιερό ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ναούσης, όπου φυλάσσεται η θαυματουργή ιερά εικόνα της Υπαπαντής.

 Ο σεβασμιώτατος κήρυξε το θείο λόγο και τέλεσε μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής της Ευγενίας Ράιου που βρήκε την ιερά εικόνα και τη φύλαξε για πολλά χρόνια στην «Έξω Υαπαπαντή» της Νάουσας.
Η ομιλία του σεβασμιωτάτου:
«Νν πολύεις τόν δολον σου, δέσποτα, … τι εδον ο φθαλμοί μου τό σωτήριόν σου».
Προεορτάζοντας τήν ορ­τή τς ποδόσεως τς παπαντς, γρυ­πνο­με, δελφοί μου, πόψε τιμντας τήν πέ­τειο τς παραδό­σε­ως τς στορικς ε­κό­νος τς παπαντς. γρυπνομε, σπαζό­με­νοι τήν ερή εκόνα καί μεταφερόμεθα νοε­ρά στή στιγμή πού πρεσβύτης Συμεών πο­­δέχεται τόν Χριστό καί εγνωμονε τόν Θεό γιατί τόν ξίωσε νά δε τόν Μεσσία.
πό τότε χουν πε­ρά­σει εκοσι αἰῶνες καί μπορε Χριστός νά μήν εναι τό τεσ­σα­ρα­κον­θήμερο βρέφος πού ποδέχθηκε Συμεών, εναι μως καί θά συνεχίζει νά εναι σω­­τήρας το κόσμου, σω­τήρας το κάθε ν­θρώπου πού τόν πο­δέ­χεται στήν ψυχή του, το κάθε νθρώπου πού θά θελήσει νά γίνει μέτοχος τς σωτηρίας πού προσφέρει Χρι­στός.
Καί άν μες δέν μπορομε νά δομε τόν Χριστό μέ τούς φυ­σι­κούς φθαλμούς μας, πως τόν εδε πρε­σβύτης Συμεών, μπο­ρο­­με νά τόν δομε, δελφοί μου, μέ λλους τρόπους.
Μπορομε νά τόν δο­με πρωτίστως μέσα πό τή μελέτη τς γίας Γραφς, πού μς πα­ρου­­­σιά­ζει καί μς περι­γράφει λη τήν πίγεια πορεία καί διαδρομή του.
Μπορομε νά δομε τόν Χριστό μέσα στή θεία Λειτουργία, στήν ποία εναι παρών, ς προσφέρων καί προσ­φε­­ρόμενος.
Μπορομε νά τόν δο­με μέσα στά μυστήρια τς κκλησίας μας τά ποα τελεσιουργον­ται μέ τή χάρη του.
Μπορομε νά τόν δο­με μέσω τς προ­σευχς, ποία ποτελε, ταν εναι γνήσια καί ελι­κρι­­νής, μία ληθινή συνομιλία το ν­θρώ­που μέ τόν Θεό.
Μπορομε νά τόν δο­με κόμη μέσα πό τή ζωή τν γίων τς κ­κλησίας μας, τν πα­λαιοτέρων καί τν νεω­τέρων, τν ποίων ζωή ποτελε μίμηση τς ζως το Χριστο.
Ο τρόποι καί τά μέσα, πως ντιλαμβανό­μα­στε, εναι πολλά, δέν ρκον μως ν δέν πληρονται δύο προϋ­πο­θέσεις.
πρώτη προϋπόθεση εναι νά θέλουμε πραγ­μα­τικά νά δομε τόν Χριστό, νά τό πιθυ­μο­με διακας, νά φλέ­γε­ται ψυχή μας πό ατή τή διάθεση καί τήν πιθυμία, πως συνέ­βη μέ τούς μαθητές το Χριστο πού πο­ρευ­όταν πρός τούς μ­μα­ούς, καί νά τό ζητομε πό τόν Χριστό, πως τό ζητοσε πρεσβύτης Συμεών, πως τό ζη­το­σαν καί τό ζητον ο γιοι τς κκλησίας μας, ο μάρτυρες καί ο σκητές της.
δεύτερη προϋπό­θε­ση εναι νά εμαστε προ­ετοιμασμένοι γιά νά τόν δομε. Καί ατό εναι, δελφοί μου, πο­λύ σημαντικό, γιατί νθρωπος τς ποχς μας εναι πασχολη­μέ­νος πό τόσα πολλά πράγματα πού συμβαί­νουν γύρω, πό τόσο ν­τυπωσιακά καί φαν­τα­σμαγορικά λκύουν  τήν προσοχή του, στω καί άν δέν χουν κα­μιά ξία, στε παρα­βλέ­πει τά πραγματικά σημαντικά. Δέν προσέ­χει καί δέν λκύεται πό σα δέν δημιουρ­γον θόρυβο καί ντυ­πώ­σεις. Καί λλοτε πά­λι τά μάτια του σκο­τί­ζονται καί τυφλώ­νο­νται πό θεάματα ­μαρ­τωλά καί κά­θαρ­τα, στε δέν χει τή δυ­να­τότητα νά διακρίνει τόν Χριστό, στω καί άν ατός περν πό δί­πλα του.
μακαρισμός το Χρι­­­στο «μακάριοι ο κα­­θαροί τ καρδί τι ατοί τόν Θεόν ψον­ται», καθορίζει τό πλαί­σιο μέσα στό ποο γί­νεται ρατός Χριστός.
 Βεβαίως καθαρό­τη­τα τς ψυχς δέν εναι κάτι τό ποο μπορε νά κατακτήσει κανείς ε­κολα, γιατί παιτε να ψηλότατο πίπεδο ­ρε­­τς καί γιότητος, τό ποο εναι πο­τέ­λεσμα πίμονου καί συνεχος γνος πού διαρκε σέ λη τή ζωή το ν­θρώ­που. μως παιτεται τουλάχιστον προσπά­θεια. παιτε­ται προ­σπάθεια νά διατηρομε τήν ψυχή μας καθαρή πό τούς ρύπους τς μαρτίας, νά διατη­ρο­με τόν νο μας καθαρό πό τά θεά­ματα καί τά κούσματα το κόσμου, τούς πο­νη­ρούς λογι­σμούς καί τίς κακές πι­θυμίες, νά δια­τηρομε τήν παρξή μας γνή πό λα κενα πού μς πομα­κρύνουν πό τόν Θεό καί τή χάρη του, καί νά παρακαλομε τόν Θεό νά αξάνει α­τή τήν καθαρόητα μέσα μας, στε νά μπορομε καί μες νά τόν διακρί­νουμε, νά μπορομε νά βλέπουμε τόν δρόμο πού μς δηγε στή σω­τηρία, γιά νά ξιωθο­με καί μες νά γίνουμε μέτοχοί της γιά νά ε­γνω­μονομε μέ τά λό­για το πρεσβύ­του Συ­μεών: «Νν πολύεις τόν δολον σου, δέσπο­τα, … τι εδον ο ­φθαλ­μοί μου τό σωτή­ριόν σου».









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...