Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ:Ὅσο πλησίον γινόμαστε στὸ συνάνθρωπο, τόσο πλησιάζουμε καὶ τὸ Θεό.



λέξη «πλησίον» χει διπλ ννοιολογικ σημασία. Πρωταρχικς ς πίῤῥημα σημαίνει «κοντά». Κατ τ δεύτερη ννοια δηλώνει τ συνάνθρωπο. τσι τν καταλαβαίνει κα πολς κόσμος· πλησίον μας εναι συνάνθρωπός μας.
 ντούτοις προοπτικ τς ννοιας, πως φαίνεται π τ τελευταα λόγια το Κυρίου μας στ σημεριν εαγγελικ νάγνωσμα, εναι διαφορετικ π ατν πο καταλαβαίνουμε. Συνηθίσαμε τν ννοια το πλησίον ν τν ποδίδουμε σ κάποιον λλον κτς το αυτο μας.  

 Ὁ Χριστς μως δν ωτ τ νομοδιδάσκαλο ποιός ταν πλησίον γι τν καλ Σαμαρείτη, λλ ποιός ποδείχτηκε πλησίον κείνου πο πεσε στος ληστές. πάρχει μία ντίστροφη δυναμικ φορ στν τρόπο, μ τν ποο Κύριος προδιαθέτει τ νομοδιδάσκαλο ν συλλάβ τν ννοια, μία διαφορετική, πως επα, προοπτική, πο δν εναι λλη π τ ν ντιληφθ τι πλησίον του δν εναι πλς συνάνθρωπός του, λλ διος πρέπει ν γίνεται πλησίον στν κάθε νθρωπο. Ατ συνεπάγεται να δυναμισμό, μία κίνηση, μία πορεία, μία σχέση πο φορ στν γαπητικ ξοδο π τν αυτό μας πρς τος λλους. Πλησίον δν εναι μόνον λλος γι μς· πλησίον πρέπει ν γίνώμαστε μες γι τν λλον. θεος νόμος λέγει: «γαπήσεις...κα τν πλησίον σου ς σεαυτόν», μως γαπ τν πλησίον σημαίνει τι γίνομαι γ πρτα πλησίον γι κενον, δν περιμένω ν ρθ κοντά· πηγαίνω γ πρτος κοντά του, γι ν το ποδείξ στν πράξη τν γάπη μου, διότι νδεχομένως ν τν γαπ π μακρυά, λλ ξ ποστάσεως γάπη κινεται συνήθως στ ρια τς τυπικότητος, χάνοντας τν λότητά της. λους μπορομε ν τος γαπομε π μακρυά, μως γάπη κρίνεται π κοντά.
       «Πλησίον το μπεσόντος ες τος ληστς» γινε νας Σαμαρείτης· νας καλς νθρωπος μ πλούσια γάπη κα μεγαλεο ψυχς. Τί κι ν θεωρετο αρετικς π τ θρησκευτικ κοινότητα τν βραίων! ποδεικνύεται νθρωπος περάνω πάσης διακρίσεως. Θ μπορούσαμε ν τν χαρακτηρίσουμε ς μαθητ το Παύλου πρ το Παύλου, ς να πρ τς κκλησίας χριστιανό. Διότι κα ο χριστιανο τν πρώτων αώνων γίνονταν πλησίον σ λους, εδωλολάτρες κα χριστιανούς, ουδαίους κα λληνες, στος ποίους γνώριζαν τν πουράνιο Πατέρα μ τ καλά ργα τους. καλς Σαμαρείτης δν κανε πλς τ καθκον του. Θ μποροσε ν περιποιηθ τν τυχ, ν τν πήγαινε στω μέχρι τν πανδοχεο, κα π κε κα πέρα, ς μ χων λλη ποχρέωση, ν φύγ. μως ληθιν γάπη του τν κανε ν μείν στ πανδοχεο, ν οκονομήσ τ τς φροντίδας, ν πληρώσ γι κενον τ διαμονή, λλ κα ν ναλάβ πιθαν πιπλέον ξοδα, ἐὰν θ παρουσιαζόταν νάγκη.
      
Καλο Σαμαρετες καλούμαστε ν γίνουμε λοι. Κα δν εναι μόνον οκονομικ βοήθεια ατ πο μπεριέχει λόκληρο τ νόημα τς φιλαδελφίας, τς φιλανθρωπίας. φιλανθρωπία εναι θυσία καρδις κι χι παραίτητα βαλαντίου. Μήπως Χριστός μας, κατεξοχν κα μόνος Φιλάνθρωπος, ρθε στν κόσμο μας, γι ν μς νισχύσ οκονομικά; Τί εναι φιλανθρωπία Του, ν χι θυσία; Σταυρός Του δν εναι τ πι πολύτιμο δρο; τ πι κριβ δηνάριο, μ τ ποο μς περιποιεται στ πανδοχεο τς γίας μας κκλησίας; μοίως λοιπν κα δική μας σαμαρειτικ φιλανθρωπία φείλει ν εναι θυσία, Σταυρς κα μαρτυρία το Φιλάνθρωπου Θεανθρώπου. Κι ν εμαστε πτωχο οκονομικά, μπορομε κα πρέπει ν γίνουμε πλούσιοι γαπητικά, προσευχητικά, πιστηρικτικ γι τν κάθε πονεμένη ψυχή. πάρχουν νθρωποι, πο χρειάζονται τν νάγκη μας, χωρς ν μς τ λένε. πάρχουν θλιμμένοι, πο χουν νάγκη π να λόγο παρηγορις· σθενες, πο χρειάζονται μία φροντίδα· νθρωποι μονάχοι, πως λέει κα να τραγούδι, πο χρειάζονται να χαμόγελο, να χάδι· πελπισμένοι, πο χουν νάγκη π στήριξη ψυχολογική· δοκιμαζόμενοι, γι τος ποίους πρέπει ν προσευχώμεθα· φυλακισμένοι, στος ποίους δίνει χαρ κα λπίδα πίσκεψή μας· νδεες, πο χρειάζονται  τ βοήθειά μας· Σ λους ατος μπορομε ν εμαστε πλησίον σχέτως το τί εναι καθένας.
       καλς Σαμαρείτης γάπησε τν συνανθρωπό του πως γαποσε τν αυτό του. Δν τν προσπέρασε, πως καναν ο λλοι δύο. Γι τ λόγο ατ ναδείχθηκε σ γνησιότερο τηρητ το νόμου π τος ρθόδοξους βραίους. «Κατ τν τοιούτων οκ στι νόμος», διαβεβαιώνει τος Γαλάτες πόστολος Παλος, ταν μιλ γι τος καρπος το Πνεύματος, μείζων τν ποίων γάπη. Κα Εαγγελιστς ωάννης μς διδάσκει πώς, ν λέμε πς γαπομε τ Θεό, χωρς ν γαπομε τ συνάνθρωπο, εμαστε ψετες. σο πλησίον γινόμαστε στ συνάνθρωπο, τόσο πλησιάζουμε κα τ Θεό, μι κα κενος γινε νθρωπος, συνάνθρωπός μας, πρτος π’ λους δικός μας πλησίον. Κα μς γάπησε Χριστς «ξ λης τς καρδίας Του κα ξ λης τς ψυχς Του». γινε «οκ κ Σαμαρείας, λλ’ κ τς Παρθένου Μαρίας» καλς Σαμαρείτης γι τν νθρωπότητα, ναλαμβάνοντας ν περιποιηθ τ τραύματα τς μαρτίας μας, κχέοντας τ λεός Του στν πληγωμένη μας φύση, μεταφέροντάς μας στ πανδοχεο τς κκλησίας Του. ξίζει να τέτοιον πλησίον ν γαπομε μ λη μας τν παρξη κα λη μας τν ψυχ κα γι χάρη Του ν εμαστε πλησίον στος λλους.

π. Στυλιανός Μακρής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...