Αποκαθήλωση και Ενταφιασμός: Μια χούφτα ανθρώπων...

Μπαίνει μέσα στο μνήμα.
Θρήνος, φόβος, ταραχή επάνω στη γη.
Αυτός πλέον στον Άδη αρπάζει ψυχές δίκαιες και αγαθές.
Μια χούφτα ανθρώπων νοιάζονται για το λείψανό Του.
Άλλοι δείχνουν την δειλία τους.
Άλλοι δείχνουν την ανδρεία της αγάπης τους.
Μια χούφτα ανθρώπων είναι αυτοί που παραμένουν κοντά Του.
Δεν περιμένουν «κάτι» από Αυτόν.
Και αυτό είναι το μεγαλείο τους.
Ενώ δεν προσμένουν «κάτι», αυτοί παραμένουν μαζί Του.
Αυτό είναι αγάπη πραγματική και άδολη.

Λαός μου, τι εποίησά σοι ή τι σοι παρηνώχλησα;

Πού είναι ο λαός σου; Πού είναι οι μαθητές σου; Πού είναι όλοι όσοι ευεργετήθηκαν από τα θαύματα σου; Πού είναι όλοι όσοι εθεράπευσες; Μόνο σε άφησαν - επί ξύλου κρεμάμενον - ως τον χειρότερο εγκληματία, επικατάρατος και ταπεινωμένος. Μόνο μονότατο θα σε προκαλούν περιγελώντας σε οι σταυρωτές σου κάτω από το Σταυρό να κατέβεις και να σώσεις τον εαυτό σου. Οι μωροί κι ανόητοι ποτέ δεν κατάλαβαν τι είναι αυτό που προσφέρεις. Πότε δεν κατάλαβαν ότι η Βασιλεία σου δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. 

Μεγάλη Παρασκευή...σιωπά η Κτίση.

Σιωπά η Κτίση.
Σκοτεινιάζει ο ουρανός.
Σείεται η γη.
Ο Παντοδύναμος δείχνει αδύναμος.
Ο Αθώος στέκει σταυρωμένος ως κακούργος.
Η Ζωή στέκει χωρίς πνοή.
Γεύεται σκοτάδι και θάνατο,
Αυτός που έφερε το Φως και την Ζωή.
Άπνους. Νεκρός.

Ξημερώνει Μεγάλη Παρασκευή

Μόνος.
Μόνος με τον Πατέρα Του.
Μόνος στέκει και θωρεί την αχαριστία των ανθρώπων.
Μόνος πονά βουβά. Άνθρωπο δεν έχει.
Μόνος πίνει αυτό το πικρό ποτήρι της προδοσίας.
Το σώμα Του ήδη έχει γεμίσει πληγές,
μα θα έρθουν κι άλλες.
Οι πληγές του Σταυρού.
Μα οι πληγές στο σώμα Του είναι μικρές
μπροστά στις πληγές της καρδιάς Του.

Μεγάλη Εβδομάδα κι εσύ δεν θα είσαι στο Ναό, μα θα έχεις τον Χριστό.

Δεν θα είσαι σήμερα στο Ναό.
Δεν θα είσαι καθόλου αυτή την εβδομάδα.
Αυτή την Μεγάλη Εβδομάδα.
Φέτος αυτός είναι ο σταυρός σου.
Να τον σηκώσεις.
Να τον υπομείνεις.

Δεν αρκεί να συγκινούμε με τον Θεό εάν δεν ζω όπως θέλει ο Θεός.

Μέσα στην Εκκλησία όλα τα αισθήματά μας είναι γνήσια, πρέπει να είναι γνήσια. Και γνήσιο και αληθινό είναι ό,τι συνδέεται με τον Θεό.

Όταν νιώθουμε πληγωμένοι, ξεχασμένοι, πονεμένοι, τις περισσότερες φορές είναι ψεύτικα.

Η συγκίνηση που νιώθουμε δεν είναι από τον Θεό, αλλά από το χάιδεμα που κάνουμε στον εαυτό μας, άλλα μία πρέζα για να νιώσουμε σημαντικοί και συνάμα αδικημένοι.

Το μέλος της Μεγάλης Εβδομάδος

Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ ὁ ὑμνωδός, ἐκστατικὸς πρὸ τοῦ μεγαλείου τῆς θυσίας τοῦ Θεανθρώπου, ἀναφωνεῖ: «Ποῖα ἄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ, οἰκτίρμον;» Ἡ ποίηση καὶ ἡ μουσική της Μεγάλης Ἑβδομάδος εἶναι σίγουρα ἡ κορύφωση τῆς Ὀρθόδοξης Ὑμνογραφίας, ποὺ προσφέρει στὸν ἄνθρωπο τὴν δυνατότητα βιώσεως τῆς σιωπῆς, τὴ δυνατότητα βιώσεως τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνακεφαλαίωσης τῆς σωτηρίας ἀνθρώπου καὶ κόσμου, μέσα ἀπὸ τὴ λατρεία. Τὸ «σήμερον» τῆς θείας λατρείας, «σήμερον ὁ Χριστός παραγίνεται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ φαρισαίου», «σήμερον κρεμᾶται ἐπί ξύλου», «τὴν σήμερον μυστικῶς ὁ μέγας Μωϋσῆς προδιετυποῦτο», αὐτὴ ἡ ἀμεσότητα, ἡ παροντοποίηση τῶν σωτηριωδῶν γεγονότων ποὺ συνδέονται μὲ τὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ, πραγματοποιεῖται μὲ τὰ δρώμενα ποὺ προβλέπονται ἀπὸ τὸ Τυπικὸ τῆς Ἐκκλησίας - λιτάνευση τῆς εἰκόνας τοῦ Νυμφίου, τοῦ Σταυροῦ, τοῦ Ἐπιταφίου - ἀλλὰ κυρίως μὲ τὸ βασικότερο μέσον της ἐκκλησιαστικῆς μας λατρείας, τὸν λόγο τοῦ ὕμνου, καὶ τὸ μουσικὸ ἔνδυμά του. Ὁ θεολογικὸς καὶ πατερικὸς λόγος, γίνεται ποιητικός, γίνεται φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας, περιβεβλημένος, μάλιστα, τὸ ἑλκυστικὸ ἔνδυμα τῆς μελωδίας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ: Ο άνθρωπος μπορεί να έχει μόνιμη χαρά, μόνο όταν είναι "εν Κυρίω".

«Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε».

Ὁ Χριστός ὁδεύει διά μέ­σου τῶν ὠσαννά πού ἀντηχοῦν σήμερα στήν Ἱερουσαλήμ καί τῶν βαΐων τῶν φοινίκων πού στρώνονται γιά νά πε­­ράσει ἐπί πώλου ὄνου πρός τό πάθος καί τή θυσία· καί ἡ Ἐκ­κλη­σία συνοδεύει τόν Νυμ­­φίο της τε­θλιμ­­μέ­νη στόν δρόμο πρός τόν Γολγοθᾶ. Καί παρά τόν ἀρχικό ἐν­θου­σια­σμό τῆς σημερι­νῆς ἡ­μέ­ρας, τῆς Κυρια­κῆς τῶν Βαΐων, ἡ θλίψη εἶναι ὁρατή γιά τό πά­θος πού ἐγγίζει καί θά μεταμορφωθεῖ σέ θρόμ­βους αἵματος στό πρόσωπο τοῦ Ἰη­σοῦ τίς ὧρες τῆς ἀγω­νίας στή Γεθσημανῆ.

Καί ὅμως αὐτήν ἀκρι­βῶς τήν ἡμέρα, τήν Κυ­­­­ριακή τῶν Βαΐων, πού ἀποτελεῖ προ­οίμιο τῆς Μεγάλης Ἑβδομά­δος, οἱ πατέρες ὅρισαν ὡς ἀποστολικό ἀνά­γνω­σμα μιά περικοπή ἀπό τήν πρός Φιλιππη­σίους ἐπιστολή πού ἀρ­χίζει μέ τή φράση πού προ­ανέφερα: «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε».

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Ο Χριστός δεν μας παραπλανά, μας λέει ξεκάθαρα...

«Δύνασθε ποιεῖν τό πο­τήριον ὅ ἐγώ πίνω, καί τό βάπτισμα ὅ ἐγώ βα­πτί­ζομαι βαπτισθῆ­ναι;».

Πλησιάζουμε, ἀδελφοί μου, πρός τήν ἑβδο­μά­δα τῶν Ἁγίων Παθῶν καί γιά τόν λόγο αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας ὅρισε νά ἀναγινώσκεται σήμερα ἡ εὐαγγελική περικοπή ἡ ὁποία περιγράφει ἕνα διάλογο μεταξύ δύο μα­θητῶν τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἰακώβου καί τοῦ Ἰω­άν­νη, μέ τόν διδά­σκαλό τους. Οἱ δύο μαθητές ζητοῦν ἀπό τόν Χριστό μιά χάρη. Τοῦ ζητοῦν νά καθίσουν κατά τήν ἡμέρα τῆς δόξης του ἐκ δεξιῶν καί ἐξ ἀριστε­ρῶν του. Ἦταν ἀπό τούς πρώτους καί ἀγα­πημένους μαθητές του, καί ἔτσι βιάστηκαν μᾶλ­­λον νά διασφαλί­σουν τό μέλλον τους. Πόσο ἀνθρώπινη καί πόσο συνηθισμένη αὐτή ἡ κίνησή τους, αὐτή ἡ φιλοδοξία τους. Πόσο μοιάζει μέ αὐτά πού κάνουμε ἤ θέλουμε συχνά νά κάνουμε καί ἐμεῖς! Ὅμως ὁ Χριστός δέν ἀπαντᾶ μέ τόν τρόπο πού θά ἤθελαν οἱ δύο μαθητές του. Ὄχι μόνο γιατί ὁ Θεός δέν κάνει τέτοιου εἴδους δια­κρίσεις, ἀλλά γιατί μία «θέση» κοντά στόν Θεό δέν εἶναι κάτι τό ὁποῖο μπορεῖ νά κατέ­χει κάποιος ἄν δέν ζεῖ καί δέν ταυτίζεται ἡ ζωή του μέ τόν Θεό.

Γέροντας Κλεόπας Ηλιέ: Οι οχτώ πειρασμοί μοναχών και λαϊκών.

Πατέρες καὶ ἀδελφοί,

Ὁ μοναχὸς καὶ ὁ ἀγωνιστὴς χριστιανὸς εἶναι πνευματικοὶ μαχητὲς σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς τους ἀπὸ τὴν γέννηση μέχρι τὸν θάνατό τους. Εἶναι ὅμως ἀνάγκη νὰ γνωρίζουμε τὴν τέχνη αὐτοῦ τοῦ ἀοράτου πολέμου καὶ ἀπὸ ποῖα μέρη ἔρχεται ἐναντίον μας ὁ νοητὸς ἐχθρός.

Ὁ ἅγιος Μελέτιος ὁ Ὁμολογητὴς μᾶς λέγει ὅτι ὁ πειρασμὸς ἔρχεται ἀπὸ ἕξι σημεῖα ἐναντίον μας, ἐνῶ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει ἀπὸ ὀκτώ, δηλ. ἀπὸ ἐπάνω καὶ ἀπὸ κάτω, ἀπὸ δεξιὰ καὶ ἀριστερά, ἀπὸ ἐμπρὸς καὶ πίσω καὶ ἀπὸ μέσα καὶ ἔξω.

Στὴν συνέχεια θὰ ὁμιλήσουμε ἐκτενέστερα γιὰ τὸν πολυμερῆ αὐτὸν πόλεμο τοῦ διαβόλου μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ.

Όχι, δεν θέλω "αγίους", ούτε "γέροντες". Αμαρτωλούς θέλω...

Όχι, δεν θέλω ζηλωτές, ούτε ένθερμους πιστούς, ούτε καθαρούς και ηθικούς, νηστευτές και "ευσεβείς".
Όχι, δεν θέλω ορθόδοξους που δεν είναι χριστιανοί και χριστιανούς που δεν είναι συνάνθρωποι.
Διότι το να είσαι ορθόδοξος προϋποθέτει να είσαι χριστιανός και το να είσαι χριστιανός προϋποθέτει ότι είσαι συνάνθρωπος.

Αμαρτωλούς θέλω, βρώμικους και ανήθικους, που ξέρουν την αμαρτία τους και κλαίνε γνήσια όταν είναι μόνοι τους.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Ας εμπιστευτούμε την ζωή μας στην αγάπη του Θεού.

«Ἵνα … ἰσχυράν πα­ρά­κλησιν ἔχωμεν οἱ κατα­φυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος».

Στίς ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ πρός τούς Ἰσραη­λιτικό λαό ἀναφέρθηκε στό σημερινό ἀποστο­λι­κό ἀνάγνωσμα ἀπό τήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιά νά πείσει τούς συμπα­τρι­­ῶτες του ὅτι μπο­ροῦν νά ἐμπιστεύονται στόν Θεό, διότι πραγμα­τοποιεῖ τίς ὑποσχέσεις του καί ἀποτελεῖ τή σταθερή καί ἀκαταίσχυ­ντη ἐλπίδα ὅσων προσ­φεύγουν σ᾽ αὐτόν καί τοῦ ἀνα­θέτουν τή ζωή καί τό μέλλον τους.

Καί δέν ἦταν μόνο οἱ Ἰσραηλίτες πού ἀνα­ζη­τοῦσαν ἐλπίδα καί στή­ριγμα στή ζωή καί στήν πορεία τους ὡς ἔθνος καί ὡς ἄτομα. Ἡ ἀβε­βαιότης πού μᾶς δη­μι­ουργεῖ τό ἄγνωστο μέλ­λον σέ συνδυασμό μέ τίς ἀγωνίες καί τίς ἀμ­φιβολίες τοῦ παρόντος κάνει ὅλους τούς ἀν­θρώ­πους νά ψάχνουν στηρίγματα, νά θέλουν νά βροῦν κάποιον ἤ κά­ποιους πού νά τούς πα­ρέχουν βεβαιότητα καί ἀσφάλεια γιά τό μέλ­λον, νά ἀναζητοῦν κά­ποιον ἤ κάποιους στούς ὁποίους μποροῦν νά κα­­ταφύγουν καί νά ζη­τήσουν, ἄν χρειαστεῖ, βοήθεια.

Πολλοί ἀναζητοῦν αὐ­τή τήν ἐλπίδα καί αὐτή τήν ἀσφάλεια στίς κο­σμικές ἐξουσίες καί δυ­νάμεις. Ἄλλοι τήν ἀνα­ζητοῦν στούς ἰσχυ­ρούς καί ἐπιφανεῖς τῆς γῆς. Ὅμως καί οἱ μέν καί οἱ δέ ξεχνοῦν ὅτι ὅλοι αὐ­τοί τούς ὁποίους ἐμ­πι­στεύονται, ὅλοι αὐτοί στούς ὁποίους ἐλπί­ζουν, εἶναι ἄνθρωποι. Καί οἱ ἄνθρωποι ἀκόμη καί ἐάν ἔχουν δύναμη, ἀκόμη καί ἐάν μᾶς ὑπό­σχονται βοή­θεια, εἶναι ἄνθρω­ποι, καί ὡς ἄν­θρω­ποι συχνά ρυθμί­ζουν τή στά­ση καί τή συμ­­περι­φορά τους ἀνά­λ­ογα μέ τίς περιστάσεις καί ἀνάλο­γα μέ τά συμ­φέ­ροντά τους. Γι᾽ αὐτό καί πολλές φορές δέν μᾶς προσφέρουν τήν προστασία καί τή βοή­θεια πού περιμένουμε καί μᾶς ἀπογοητεύ­ουν. Καί αὐτό δέν εἶναι κάτι πού συμβαίνει μό­νο σή­με­ρα· εἶναι κάτι πού συνέ­βαινε πάντοτε, γι᾽ αὐτό καί ὁ ψαλ­μω­δός Δα­βίδ μᾶς συστήνει: «μή πεποίθατε ἐπ᾽ ἄρ­χο­ν­τας, ἐπί υἱούς ἀν­θρώ­­πων, οἷς οὐκ ἔστι σω­τηρία».

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Ο Σταυρός ως δρόμος προς τον Ουρανό.

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν ἀπαρ­νη­σάσθω ἑαυτόν καί ἀρά­τω τόν σταυρόν αὐ­τοῦ καί ἀκολουθείτω μοι».

Τρίτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν καί ἡ Ἐκκλη­σία μας ὑψώνει τόν Σταυρό τοῦ Χρι­στοῦ, τό σύμβολο τῆς θυ­σίας καί τῆς νίκης, γιά νά ἐνισχύσει τούς ἀγωνιζομένους πιστούς στήν προσπάθειά τους. Συγχρόνως ὅμως μᾶς ἀνα­νε­ώνει καί τήν πρόσ­κλη­σή της. «Ὅστις θέ­λει ὀπί­­σω μου ἀκολου­θεῖν». Ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ ὅλους, ἀλλά δέν ὑπο­χρε­ώνει κανέ­να νά τόν ἀκολουθήσει. Ἀφή­­νει σέ μᾶς τήν ἀπόφαση, περι­γρά­φοντας ὅμως συγ­­χρό­νως τά στά­δια τῆς πραγ­­ματώσεως αὐτῆς τῆς κλήσεως;

Ὁ λόγος αὐτῆς τῆς περιγραφῆς εἶναι διττός, ἀδελφοί μου. Ὁ Χριστός δέν θέ­λει νά δημιουρ­γεῖ λανθασμένες ἐντυ­πώ­σεις καί νά νομί­ζου­με ὅτι τό νά τόν ἀκο­λου­θή­­σου­με εἶναι μία εὔ­κολη ἡ ὑπό­θεση, καί ἐπιπλέον θέλει νά γνω­­ρίζουμε ἀκριβῶς ποιά στάδια θά πρέ­πει νά ἀκολουθήσουμε γιά νά μήν ἀστο­χή­σου­με στήν προσπάθειά μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Τα τέσσερα στάδια προς την θέωση.

«Ἔρχονται πρός αὐ­τόν παραλυτικόν φέ­ρον­τες αἰρόμενον ὑπό τεσσάρων».

Δευτέρα Κυριακή τῶν Νηστειῶν καί ἡ Ἐκ­κλη­σία μας προβάλλει  δύο θαύματα. Τό πρῶτο εἶ­ναι τό θαῦμα τῆς θε­ρα­πείας τοῦ πα­ρα­­λυ­τικοῦ, πού μᾶς πα­ρουσίασε ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή. Τό δεύτερο θαῦμα εἶ­ναι τό θαῦμα τῆς θεώ­σεως τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖο προβάλλει τιμῶ­ν­τας αὐτή τήν Κυριακή τή μνήμη τοῦ πολλά ἀγωνισθέντος ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων καί τῆς θέας τοῦ ἀκτίστου φωτός, ἁγίου Γρηγο­ρίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀρ­χι­ε­πισκόπου Θεσσαλο­νί­κης τοῦ θαυματουρ­γοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2020

«Τοσοῦτον ἔχοντες πε­­­­­ρικείμενον νέφος μαρ­τύρων … δι᾽ ὑπο­μο­νῆς τρέχωμεν τόν προ­κείμενον ἡμῖν ἀγῶνα».

Κυριακή πρώτη τῶν Νηστειῶν, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, καί ἡ Ἐκ­κλη­σία μας τιμᾶ καί προ­βάλλει ὅλους ἐκεί­νους οἱ ὁποῖοι μέ τόν λόγο καί τή διδασκαλία τους, μέ τή ζωή καί τά ἔργα τους διεφύλαξαν ἀκαινοτόμητη τήν Ὀρ­θό­δοξη πίστη, παρέδω­σαν ἄσπιλη καί ἀμό­λυν­­τη ἀπό κάθε αἱρε­τι­κή κενοφωνία τήν ἱερά παρακαταθήκη τοῦ Ἰη­σοῦ Χριστοῦ καί ὑπε­ρε­μάχησαν τῆς ἀληθεί­ας της θυσιάζοντας πολ­λές φορές ἐν μαρ­τυ­ρίῳ καί τή ζωή τους.

Νέφος μαρτύρων, ὀνο­μάζει ὅλους αὐτούς στό σημερινό εὐαγγε­λικό ἀνά­γνωσμα ὁ ἀπόστο­λος Παῦλος. Καί ἐάν ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπό­στο­λος, λίγες μόλις δε­καετίες μετά ἀπό τή γε­νέ­­θλιο ἡμέρα τῆς Ἐκ­κλη­σίας μας θεωρεῖ ὅτι ὅλοι ὅσοι ἔδωσαν τήν μαρτυρία Ἰησοῦ Χρι­στοῦ, τή μαρτυρία τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, εἶναι τόσοι πολλοί ὥστε νά τούς πα­ρομοιάζει μέ νέφος, στούς αἰῶνες πού με­­σο­λάβησαν προσετέθησαν ἀναρίθμητα ἑκατομ­μύ­ρια ἁγίων μαρτύρων πού στήριξαν μέ τήν ὁμολογία τους τό δέν­δρο τῆς πίστεως  καί τό πότισαν μέ τό αἷμα τους γιά νά δώσει «καρπόν ἑκατονταπλασίονα».

Εισαγωγή στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή

Σὲ ἀντίθεση μὲ αὐτὸ ποὺ πολλοὶ νομίζουν ἢ αἰσθάνονται, ἡ Σαρακοστὴ τοῦ Πάσχα εἶναι περίοδος χαρᾶς. Εἶναι ὁ καιρὸς ἐκεῖνος ποὺ μᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νὰ ἀποτινάξουμε κάθε τί ἄσχημο καὶ θανατηφόρο ἀπὸ μέσα μας γιὰ νὰ βροῦμε πάλι τὴ δύναμη νὰ ζήσουμε, νὰ βιώσουμε σὲ ὅλο τὸ βάθος του τὸ μυστήριο στὸ ὁποῖο εἴμαστε καλεσμένοι. Ἂν δὲν κατανοήσουμε αὐτὴ τὴν ποιότητα τῆς χαρᾶς στὴ νηστεία, θὰ τὴ μετατρέψουμε σὲ μιὰ καρικατούρα, σὲ μιὰ περίοδο κατὰ τὴν ὁποία στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ θὰ κάνουμε τὴ ζωὴ μας μίζερη.

Μπορεῖ, πράγματι, αὐτὴ ἡ ἰδέα τῆς χαρᾶς ποὺ πλέκεται μὲ τὴν ἐπίπονη προσπάθεια καὶ τὸν ἀσκητικὸ ἀγώνα νὰ φαίνεται περίεργη, ὅμως ἀγκαλιάζει μὲ καθολικὸ τρόπο τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι κατάκτηση. Δὲν χαρίζεται ἁπλὰ σὲ ἐκείνους ποὺ ἀδιάφορα καὶ τεμπέλικα τὴν περιμένουν νὰ ἔρθει. Γιὰ ὅσους τὴν ἀναμένουν μὲ τέτοιο πνεῦμα, θὰ ἔρθει, ἀλλὰ στὸ μέσον της νύχτας, σὰν τὴν Ἡμέρα τῆς Κρίσης. Σὰν τὸν κλέφτη ποὺ τρυπώνει ὅταν δὲν τὸν περιμένεις, σὰν τὸ Νυμφίο ποὺ φθάνει ἐνῶ οἱ μωρὲς παρθένες κοιμοῦνται. Δὲν εἶναι ὅμως αὐτὸς ὁ τρόπος ποὺ θὰ πρέπει νὰ προσμένουμε τὴν Κρίση καὶ τὴ Βασιλεία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ: Η σωτηρία μας είναι πιο κοντά από ότι νομίζουμε.

«Νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἤ ὅτε ἐπι­στεύ­σαμεν».

Μέ μία διαπίστωση ἀρ­­χίζει τό σημερινό ἀ­πο­στολικό ἀνάγνω­σμα. Καί ἡ διαπίστωση αὐτή δέν ἀφορᾶ σέ κάτι ἀσή­μαν­το, ἀλλά σέ ὅ,τι πιό σπου­δαῖο καί σημαντι­κό ὑπάρχει στή ζωή μας. Ἀφορᾶ στή σω­τη­ρία μας. Τί εἶναι ὅμως ἡ σω­τη­ρία μας καί γιατί εἶναι τώρα πιό κοντά μας ἀπό ὅ,τι πιστεύαμε;

Σωτηρία εἶναι, ἀδελ­φοί μου, ἡ ἀπαλλαγή μας ἀπό τίς συνέπειες τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πα­ρακοῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ ἀπο­δέσμευσή μας ἀπό ὅ,τι βαρύνει τήν ψυχή μας καί δέν τήν ἀφήνει νά ἐπιστρέψει καί νά ἑνω­θεῖ μέ τόν Θεό. Εἶ­ναι ἡ δυ­­νατότητα νά ἀνοί­ξου­­με καί πάλι τήν κε­κλεισμένη πύλη τοῦ πα­­­ραδείσου καί νά σπεύ­σουμε πρός τόν δη­μιουργό καί Πατέρα μας Θεό.

Αἰῶνες περίμεναν οἱ ἄν­­θρωποι νά ἀποκτή­σουν αὐτή τή δυνατό­τητα. Αἰῶνες περίμεναν τόν Μεσσία καί λυτρω­τή τοῦ κόσμου. Ἄν ὅμως αὐτό ἴσχυε γιά τούς πρό Χριστοῦ ἀνθρώπους, δέν ἰσχύει γιά ὅλους ἐ­μᾶς πού ζοῦμε μετά τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Χρι­στοῦ, ὁ ὁποῖος μέ τή σταυρική θυσία καί τήν ἀνάστασή του συνέ­τρι­ψε τά δεσμά τῆς ἁμαρ­τίας καί μᾶς χάρισε διά τοῦ τιμίου αἵματός του τή λύτρωση καί τή σω­τη­ρία.

Σοφά λόγια Αγίων και Γερόντων

 

Οι γονείς κατσαδιάζουν τα παιδιά τους για το παραμικρό. Είναι σαν να μην ξέρουν πως γίνεται να τους μιλά κανείς ήσυχα και τρυφερά. Όταν είναι αναγκαίο να θέσει ένας γονιός όρια πειθαρχίας σ’ ένα παιδί, το παιδί πρέπει να νιώθει ότι πίσω από την αυστηρότητα υπάρχει αγάπη. Είναι μεγάλο λάθος να τιμωρείς τα παιδιά τη στιγμή που κάνουν κάτι κακό, διότι τίποτα δεν πετυχαίνεις έτσι.

Γέροντα Θαδαίου της Βιτόβνιτσα

Αγαπήστε την προσευχή, την κουβέντα με τον Κύριο. Το παν είναι η αγάπη, ο έρωτας με τον Κύριο, τον Νυμφίο Χριστό.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Στριφογυρίζουμε απ’ εδώ κι από κει, τυρβάζουμε για μικρά και ασήμαντα πράγματα. Όλ’ αυτά είναι παροδικά, φθαρτά, νεκρά. Ο διάβολος που έχει τη δύναμη του θανάτου μας παγιδεύει στα δίχτυα του, μας τραυματίζει έως θανάτου. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε, να μην προσκολλιόμαστε σε τίποτε το επίγειο, για να αποφύγουμε τα τραύματά του.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Δική μας χαρά είναι ο Χριστός. Με τα πάθη Του μας έγραψε στο βιβλίο της ζωής, και στη βασιλεία των ουρανών θα είμαστε αιώνια με τον Θεό και θα βλέπουμε τη δόξα Του και θα ευφραινόμαστε μαζί Του. Η χαρά μας είναι το Άγιο Πνεύμα. Είναι τόσο γλυκό και ευχάριστο! Αυτό μαρτυρεί στην ψυχή για τη σωτηρία.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ (ΑΓ. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ)

«Καί ἀπελεύσονται οἱ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώ­νιον».

Τρίτη Κυριακή τοῦ Τρι­­ωδίου σήμερα, ἀ­δελ­φοί μου, καί πρίν νά μᾶς ὑπεν­θυμίσει ἡ Ἐκ­κλησία μας τήν ἔξωσή μας ἀπό τόν παράδεισο τῆς Ἐδέμ ἐξαιτίας τῆς πα­­ρακοῆς τῶν πρωτο­πλάστων, πρίν νά μᾶς καλέσει νά εἰσέλθουμε στό στάδιο τῶν ἀρετῶν γιά νά ἀγωνισθοῦμε ὥστε νά καθάρουμε τήν ψυχή μας ἀπό τούς ρύ­πους τῆς ἁμαρτίας καί νά βρεθοῦμε προετοι­μα­­­­σμένοι κατάλληλα κα­­­τά τήν ἡμέρα τῆς κρί­­σεως, μᾶς παρου­σιά­ζει σήμερα αὐτήν ἀ­κρι­βῶς τήν ἡμέρα. Μᾶς πα­ρουσιάζει καί μᾶς πε­ρι­γράφει τί θά συμβεῖ, ὅταν θά ἔρθει ὁ Χριστός με­τά δόξης γιά νά ἀπο­δώσει δικαιοσύνη.

Ἡ πε­ριγραφή αὐτή δέν εἶ­ναι περιγραφή κά­ποιου ἀνθρώπου, ὥστε νά μπο­ρεῖ νά ἰσχυρισθεῖ κα­νείς πώς εἶναι φαν­τα­­στική ἤ δέν εἶναι ἀ­κρι­βής. Εἶναι ἡ περι­γρα­­φή τοῦ Χριστοῦ πού γνωρίζει καλύτερα ἀπό κάθε ἄλλο τί θά συμβεῖ ἐκείνη τήν ἡμέρα, καί τά δεδομένα εἶναι ἁπλά καί σαφῆ.

Τό κρι­τήριο βάσει τοῦ ὁποίου θά κρίνει ὁ Χρι­στός τόν κόσμο εἶναι ἡ διπλῆ ἐντολή τῆς ἀγά­πης, γιά τήν ὁποία ὁ ἴδιος ὁ Χρι­στός εἶπε: «ἐν ταύ­ταις ταῖς δυσίν ἐν­το­λαῖς ὅ­λος ὁ νόμος καί οἱ προ­φῆται κρέ­μαν­ται». Εἶ­ναι ἡ ἐντολή τῆς ἀγά­πης πρός τόν Θεό καί τόν ἄν­θρωπο, τήν ἐφαρμογή τῆς ὁ­ποί­ας ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς ὁ Χρι­στός γιά νά μᾶς συγ­κα­ταριθμήσει μεταξύ τῶν ἐκλεκτῶν του καί νά μᾶς χαρίσει τήν αἰώ­νιο ζωή.

Η συγχώρεση στέκει πάνω από την δικαιοσύνη και η αγάπη πάνω από κάθε νομοτέλεια.

Δεν είναι η νηστεία σου,
δεν είναι η εγκράτειά σου,
δεν είναι η προσευχή σου,
δεν είναι η πίστη σου,
δεν είναι η τήρηση των εντολών,
δεν είναι η ηθική σου,
δεν είναι ο εκκλησιασμός σου,
που κάνουν την ζωή σου χριστομίμητη.
 
Είναι κυρίως η συγχώρεσή σου,
η κατανόησή σου,
η αποδοχή σου,
το έλεός σου,
η απλότητά σου,
η ταπείνωσή σου,
η αγαθότητά σου,
η αγάπη σου.
Τα πρώτα χρειάζονται για να γίνουν τα δεύτερα.
Χωρίς τα δεύτερα όμως, τα πρώτα δεν έχουν αξία.