Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Η Ανάληψη του Χριστού και η ανάληψη του χριστιανού.



Τν τεσσαρακοστ μέρα π τν νάστασή Του Κύριος δήγησε τος μαθητές Του στ Βηθανία. Σήκωσε τ χέρια Του κα τος ελόγησε. Καθς τος ελογοσε, ποχωρίστηκε π ατος κα νελήφθη στν ορανό, λοκληρώνοντας τ π γς ργο Του. Κατάπληκτα τ γγελικ τάγματα, κραυγάζουν «ρατε πύλας», δοξολογον τν Θεό, τν Βασιλέα τς Δόξης, τν «κραταιν κα δυνατν», τν «σχυρν ν πολέμοις», καθς Τν βλέπουν ς νθρωπο ν εσοδεύ στν ορανό.
ορτ τς ναλήψεως το Χριστο εναι μεγαλύτερη ορτή, γιατ προσωπική μας νάληψη εναι τελικός μας σκοπός. νθρωπότητα νελήφθη στ πρόσωπο το ναληφθέντος Χριστο, μως ατ δν κατατάσσει ατομάτως τν κάθε νθρωπο στ δεξι το Θεο Πατρός. Μ τν νάληψή Του Χριστς καθίζει τν φύση μας στν πιό τιμητικ θέση. σο εμαστε νωμένοι μαζί Του, πολαμβάνουμε σα ποῤῥέουν π τν τιμ πο κανε Θες Πατρ στν νθρώπινη φύση το Θεο Υο Του.
Λέγει Κύριος: «Πάντα Μοι παρεδόθη π το Πατρός Μου», δηλαδ ξουσία το σύμπαντος κόσμου παρεδόθη π τν Θε στν Θεάνθρωπο. Βέβαια δν εναι ο φύσεις πο ναλαμβάνουν τν ξουσία, λλ τ πρόσωπο το Χριστο. ξαιτίας μως τς ποστατικς νώσεώς τους στ να πρόσωπό Του, τιμται κα τ νθρώπινο εδος. Εναι σν ν δίν διευθυντς νς πιχειρηματικο κολοσσο τν θέση του σ να ργάτη, πο εναι κα γιός του, μ τν προϋπόθεση ν παραμείν κα ργάτης, σο εναι κα διευθυντής. Δν σημαίνει μως ατ πς λοι ο ργάτες γίνονται διευθυντές· νας εναι Βασιλες τν βασιλέων, Χριστός. λλ σοι θ εναι κοντά Του στ Βασιλεία Του θ συμβασιλεύσουν μαζί Του.
Μετ τν γενικ νάσταση θ κολουθήσ κα γενικ νάληψη σων θ χουν σωθε. ν δηλαδ λοι θ ναστηθον π τν δμ μέχρι τν τελευταο κείνη τ στιγμ νθρωπο, δν θ ναληφθον λοι. Μς λέγει στν πρς Θεσσαλονικες πιστολή του δρυτς τς τοπικς μας κκλησίας τι «ρπαγησόμεθα ν νεφέλαις ες πάντησιν το Κυρίου ες έρα». Ατ ρπαγή, νάληψη στν οραν τν πιστν πο θ σωθον, θ χ συνέχεια τν κ δεξιν το Κυρίου παράστασή τους μ τν τελικ κρίση. ν νάσταση τν πάντων χει ν κάν μ τν νθρώπινη φύση ς δρο το Θεο, νάληψη κα κ δεξιν το Χριστο παράσταση χει ν κάν μ τν προαίρεση. λοι θ ναστηθον κι ς μν τ θέλουν, λλ δν θ σωθον σοι δν θέλουν. 
Ν ωτήσω λοιπν κάτι· «μες θέλουμε ν σωθομε;». Θ μο πτε σίγουρα λοι «ναί, θέλουμε». Ν ξαναρωτήσω μως· «ταν λέγ Κύριος τι ‘οδες ναβέβηκεν ες τν ορανόν, ε μ κ το ορανο καταβάς’ κα μάλιστα ες δην καταβάς, ταν δηλαδ Χριστς νελήφθη, πειδ κουσίως κατέβηκε δι το Σταυρο μέχρι τν δη, τί θ πρέπ ν κάνουμε μες, στε ν ναληφθομε κα ν σταθομε στ δεξιά Του;». «Δν ξέρουμε», θ μο πτε κάποιοι. Ν σς π γ λοιπόν, δελφοί μου, τν πάντηση. Γι ν νεβομε στν ορανό, πρέπει πρτα ν κατέλθουμε δι το προσωπικο μας Σταυρο τς μετανοίας στν δη τς γωπαθείας μας καί, φο ναστήσουμε τν καινούριο αυτό μας, ν κολουθήσουμε τν δρόμο τς νόδου, χνεύοντες τν Κύριό μας. 
 λα ατά, δελφοί μου, μπορομε ν τ πιτύχουμε μέσα στν πνευματικ κα μυστηριακ ζωή τς κκλησίας μας, στν σκηση, τν μετάνοια, τν ξομολόγηση κα τν θεία Κονωνία. Διότι σκηση κα μετάνοια εναι να σωτήριο σταύρωμα, δ ξομολόγηση κα θεία Κοινωνία εναι νάσταση κα νάληψη τς πάρξεώς μας. Μέσα στν κκλησία, μέσα στ θεία λειτουργία, μπορομε ν ζήσουμε τν Χριστό· χι ξω π’ ατήν. Γι’ ατ ς ζομε μυστηριακά, πνευματικά, γι ν δρομολογήσουμε τν σωτηρία μας.

π. Στυλιανός Μακρής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...