Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Χριστός:το Τέλος του Κόσμου!




του π. Στυλιανού Μακρή

  
γευστοι το νοστίμου πνευματικο μαρος πο νέτειλε κενο τ βράδυ στ Βηθλεέμ, σίγουρα πλανεμένοι π τ δαιμόνιο τς ψευδολόγου νημέρωσης, δν ταν λίγοι κενοι πο νέμεναν πρν π λίγες μέρες τ τέλος το κόσμου. ρισμένοι μάλιστα τ πρόλαβαν μ τν ατοχειρία, τ προδίκασαν ν αυτος μ τν νόητη πόφαση ν γκαταλείψουν κουσίως τν κόσμο. Ο περιλειπόμενοι διεπίστωσαν τι πληροφορία γι τ τέλος το κόσμου ταν ψευδής κα συνέχισαν στ ουτίνα τς πιούσης.

Κι μως τ τέλος το κόσμου ρθε· ρθε, ναί! κα δν εναι πολλο σοι τ ντιλήφθηκαν κα τ ζησαν. Τ τέλος το κόσμου ρθε· ρθε δύο χιλιάδες δώδεκα χρόνια πρίν. λλ δν ταν τέλος χηρό, φαντασμαγορικό, πως τ παρουσιάζει συναρπαστικ μεγάλη θόνη. ταν τέλος σιωπηλό, νυποψίαστο, διάγνωστο π τος νοήμονες, ντιληπτ μόνον μέσα στν νστικτώδη λογία τν ζώων τς φάτνης.
Τ τέλος το κόσμου ρθε, ταν γεννήθηκε Ζωοποις ρχ το κόσμου, σαρκωθες Θες Λόγος, πο γινε διος κόσμος, χι γι ν τν κρίν ν τν καταστρέψ, λλ γι ν τν λλοιώσ θεοπρεπς, ν τν μεταμορφώσ μέσα στς κτνες τς δοξασμένης γάπης Του, ν τν σώσ μέσα π τ λυτρωτικό Του ργο. Χριστς εναι τ τέλος το κόσμου κα ρχή του· εναι τ χρονικ κα πνευματικ τέλος τς φθορς του, χρονικ κα πνευματικ ρχ τς ναδημιουργίας του, μ λλα λόγια ρχικς κα τελικός του σκοπός. Κα τν σκοπ ατ καμία συνωμοσιολογικ μερολογιακ νδειξη δν μπορε ν γκλωβίσ στ πλαίσια τς πονηρίας τν ριθμν τν μερν. ταν ο μέρες εναι πονηρές, νίοτε γίνονται πονηρο κα ο ριθμοί. Τ πλήρωμα το χρόνου, δελφοί, ρχεται μυστικ τ τρόπ, δν ξαντλεται σ μερομηνίες πο πλς φαντάζουν, πο πλς ντυπωσιάζουν μ τος ριθμητικούς τους συνδυασμούς.
«τε λθε τ πλήρωμα το χρόνου, ξαπέστειλεν Θες τν Υἱὸν Ατο, γενόμενον κ γυναικός, γενόμενον π νόμον». ταν φθασε κατάλληλος καιρός, τ τέλος το κόσμου τεκμηριώθηκε στ πρόσωπο το τέλειου, Θεο κα νθρώπου. Διότι τέλος χωρς τν Τέλειον δν πάρχει· δν πάρχει χωρς τν τελειώσαντα τ νατεθν π το Πατρός Του ργο.
Τ τέλος το κόσμου, πο συνετελέσθη ν Χριστ, δν ταν ποτέλεσμα φυσικς καταστροφς, λλ στροφς τς φύσεως πρς τ καθ’ πέρβασιν· δν ταν ποτέλεσμα εθυγράμμισης πλανητν κα ορανίων σωμάτων, λλ ν σώματι κάθοδος το πουρανίου γι χάρη τν πλανεμένων· δν ταν προϊν μανίας το γκέλαδου, λλ συσεισμς ν Πνεύματι πραότητος· δν ταν παρεπόμενο κατακλυσμο δάτων, λλ ετο δακρύων τς ταλαίπωρης νθρωπότητος, πο μέσα π τν δη δεετο το Κυρίου, γι τν κπλήρωση τς θείας πόσχεσης, το πρωτευαγγελίου, πο μιλοσε γι τν συντριβ τς φιακς κεφαλς π τ σπέρμα τς γυναικός. ν Χριστ καταῤῥέει κάθε τρομολάγνο σενάριο.
Χριστός, τ σπορον σπέρμα τς γυναικός, γεννται, γι ν συντρίψ τν τραχηλιάσαντα, ν τν καταργήσ, ν τν καταστήσ ργ κα νίκανο, γεννται, γι ν ατοαναιρεθ θάνατος στ πρόσωπο κείνου, πο γινε νθρωπος, γι ν νικηθ π τν νθρωπο μεγάλος χθρς τς ζως, π τν νθρωπο πο εναι νωμένος μ τν Θε διαιρέτως κα χωρίστως σ να πρόσωπο. Χριστός, τ τελεύτητο τέλος το κόσμου, γεννται, γι ν γίν κόσμος κόσμημα νεκτίμητο τς νω βασιλείας, πο θ ντανακλ τν λάμψη το ϊδίου.
Δν γνωρίζουμε τί μερομηνία γράφει τ μερολόγιο τν Μάγια τν λλων λαν γι τν μέρα τς γεννήσεως το Χριστο. Σαφς δν θ ταν τ διο ντυπωσιακ μ τν 21/12/2012, δν θ φάνταζε τ διο συναρπαστικ στ μάτια τν σύγχρονων εδωλολατρν. Δν τν νδιαφέρει μως τν κκλησία χρόνος το γεγονότος, λλ γεγονς νθρωπος Θες Λόγος. Γι τν κκλησία ρίζεται ς χρόνος μηδν τς πνευματικς κοσμολογίας, ς τ μηδν πο τέμνει τν χρόνο στ δύο, συνδέοντας δύο πραγματικότητες κα λειτουργώντας φενς μν ς τέλος το παλαιο, φετέρου δ ς ρχ κα φετηρίου το νέου κόσμου. να μηδν κάνει τ τέλος ατ συνταρακτικό.
να νέο ξεκίνημα πιτελεται μέσα στν ταπειν φάτνη. θεογνωσία γίνεται μπειρία ψηλαφητή, ρατ στος κτιστος φθαλμούς, ντιληπτ στ τα τν νθρώπων, πο θ κούσουν γι πρώτη φορ τν Θε κλαίοντα ς βρέφος, θ Τν δον ν σπαργάνοις τ μν πρτον ς νηπιάζοντα, τ δεύτερον ν θονίοις νταφιαζόμενον.
Κάθε τέλος, λέγει σοφς λαός μας, κα μι καινούρια ρχή. Κα κάθε ρχ προδιαγράφει κα να καινούριο τέλος. Γι’ ατ κα τ τέλος το κόσμου, πο συνετελέστηκε στ Βηθλεέμ, δν εναι τέλος τελές. τέλειες δν χει Χριστς στ ργο Του. Τίποτε δν φήνει μισοτελειωμένο. Διότι λέγει: «Τ ργον τελείωσα, δέδωκάς Μοι, να ποιήσω». λλ ατ τ τέλος χει συνέχεια μέχρι συντελείας το αἰῶνος· χει συνέχεια στ δική μας ζωή, δελφοί μου, διότι κληθήκαμε διαχρονικ ο νθρωποι ν κάνουμε να νέο ξεκίνημα, διαγράφοντας στν ψυχή μας τ τέλος το κοσμικο φρονήματος, ναγεννώμενοι μέσα στ φάτνη τς ταπεινώσεως, θερμαινόμενοι π τ χντα χι λόγων, λλ λλόγων παθν, ρετν τουτέστιν, σπαργανωμένοι μέσα στ λευκ τς μετανοίας μας, περιτεμνόμενοι κατ τν μεταιότητα τς κακίας μας τν γδόη τς θείας γάπης.
Χριστς εναι δ, γεννται κι νατρέφεται στ μέλι κα στ γάλα, στ μέλι τς μελδίας τν δοξαζόντων, στ γάλα τς γαλήνης τν σωζομένων. νατρέφεται τρέφων κα συντηρν τ σύμπαντα, γι ν μς θρέψ μ τν μυστηριακ ζωή· γιατ ,τι κανε, τ κανε, γι ν μς δώσ τν δυνατότητα ν Τν γγίσουμε δι τν μυστηρίων. Δν χει νόημα γέννηση το Χριστο ατοτελς, πέραν το τι πλς φύση μας νώνεται μ τν θεία φύση στ Πανάγιο πρόσωπό Του. Ατ δν μς σώζει ατομάτως. Χριστς γεννται, γι ν σταυρωθ, σταυρώνεται, γι ν πεθάν, πεθαίνει, γι ν ναστηθ, νασταίνεται, γι ν ναληφθ, ναλαμβάνεται, γι ν καθίσ τν νθρώπινη φύση στ δεξι το πουρανίου Πατρός, κα τν καθίζει κε, γι ν μπορέσ κι κείνη μ τν σειρά της ν ποστάσει ν Τν κολουθήσ βαπτιζομένη, μετανοοσα, ξομολογουμένη, μεταλαμβάνουσα.
Χριστς εναι δ γι τν καθένα μας· πτωχός, γι ν μς πλουτίσ, μικρός, γι ν μεγαλώσουμε, νήπιος, γι ν νδρωθομε πνευματικ κα ν ριμάσουμε, ν σπηλαί, γι ν μς καθαρίσ π τος σπίλους τς μαρτίας, δολος, γι ν μς πελευθερώσ π τν τυραννία το δη, χοϊκός, γι ν κατακτήσουμε τ πουράνια, π νόμον, γι ν χθομε ν Πνεύματι «οκέτι π παιδαγωγόν» στν πίγνωση το Θεο κα τν τελειότητα τς πίστεως, πως διατρανώνει κα πόστολος Παλος.
  Χριστς εναι δ γι τν καθένα μας, γι ν μς ξυπνήσ π τν λήθαργο τς μαρτίας κα ν μς συγκλονίσ μ τ συνταρακτικ νέο, πο καμία φημερίδα κα κανένα τηλεοπτικ κανάλι δν κάλυψε δημοσιογραφικ πρς νημέρωσή μας, εναι δ, παρών, ν μέσ μν, γι ν μς ποδείξ τ θεοπρεπς πολίτευμα, λλ κα ν μς προετοιμάσ γι τ δικό μας περχόμενο τέλος, πο εναι γι μς τ τέλος το κόσμου. Διότι κόσμος τελειώνει γι μς, δελφοί μου, ταν τελειώνει κα προσωπική μας ζω μέσα σ ατόν, ετε ναπόφευκτο κατ τν βιολογική, ετε ν μν κατ τν πνευματικ ννοια. Τ τέλος το κόσμου ρθε κα ρχεται κα θ ρθ, γιατ Χριστς εναι ν κα ν κα ρχόμενος, φανες ταπεινς στν πρώτη Του παρουσία, φαινόμενος μυστηριακς στ στορικ παρόν, φανούμενος λαμπρς κατ τν δεύτερη παρουσία Του, που κα τ ποθητ ριστικ τέλος κα ληθινς πλέον κόσμος, τ ποα δν τρομοκρατον τος σώφρονες, λλ τος ποβάλλουν στν τοιμασία το γνα κατ τν παθν.
Σήμερα, πο «ο ορανο γάλλονται» κα «χαίρει φύσις λη» κκλησία μς καλε ν χαρομε κι μες κα ν πανηγυρίσουμε γι τ τέλος το κόσμου, μς καλε ν τ δομε π τ πρσμα το Θείου Πνεύματος, πο κτίζει κα νακαινίζει, χι π τ πρσμα μις δαιμονικς προφητείας πο καταστροφολογε κα πελπίζει. Μς καλε κκλησία ν προσεγγίσουμε μ συστολ κα θεο φόβο τ μυστήριο τς πιφανείας το Χριστο, δίχως ναστολς κα φόβους νυπόστατους. καινούριος κόσμος νατέλει ν Χριστ πλά, ταπεινά, θόρυβα, προσκαλντας κι μς ν καταυγαστομε στ φς ατς τς νατολς, μλλον δ ν νατείλουμε κι μες μ τν σειρά μας ς νέος κόσμος, ς καιν κτίσις, κα ν ορτάσουμε μι καινούρια ρχή. ς στρέψουμε τ βλέμμα μας στν ταπειν Βηθλεέμ, ς στρέψουμε τος πνευματικος φθαλμούς μας στν ταπειν Βηθλεέμ τς ψυχς μας, γι ν κατανοήσουμε τ μεγάλο μυστήριο τς γεννήσεως το Χριστο στν κόσμο κα μέσα μας.


 ομιλία στον Εσπερινό των Χριστουγέννων 
στον Ι.Ν. Αγ. Αντωνίου Βεροίας 2012

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...