Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Η παρουσία των παθών στην ανθρώπινη φύση.



Σύμφωνα μ τν παράδοσή μας μες ς ρθόδοξοι βλέπουμε τι νθρωπος σθενε κα ατία τς σθένειάς του δν εναι ξωτερική, λλ σωτερική. Ο Πατέρες λένε τι ατία τς σθένειας το νθρώπου εναι ποστασία του π τν Δημιουργό του κα ν συνεχεί παρουσία κα οκοδόμηση τς περηφάνειας.
Τί εναι περηφάνεια; Εναι μία προσπάθεια ν ναφερθε νθρωπος στν διο τν νθρωπο κα τν αυτό του κα ν γίνει τσι μ τς μέρες πο περνον να σωτερικ βραχυκύκλωμα, γιατ δν μπορε κανείς, ν γνωρίσει διος τν αυτό του εκολα, οτε κα ν θεραπεύσει διος τν αυτό του.

πειδ μως ρνήθηκε κενον πο τν πλασε, ποος φροντίζει κα μεριμν γι᾿ ατν κα γωιστικ πιμένει σ᾿ ατν τν ρνηση, γι᾿ ατ πι κοντινς θ λέγαμε παράγων ναφορς εναι διος αυτός του κα δν νέχεται ν βάλλει λλον πο ν εναι φέντης, πάνω π τν αυτό του.
μαρτία πομένως μ κεντρικ σημεο τν περηφάνεια, τν γωισμό, εναι κείνη πο δημιουργε σθένειες. Κατ᾿ ρχς ψυχικς κα ν συνεχεί κα σωματικές.
Λέει νας σύγχρονος Πατέρας « περηφάνεια εναι ίζα πάσης τραγδίας, εναι τ σκότος τ ξώτερον». Ατ τ σκότος χωρίζει τν νθρωπο π τν γάπη το Θεο, εναι σπορες το μίσους, εναι φανιστς τς ερήνης, ντικειμένη ες τν τάξιν - δηλαδ ντίθετη, πέναντι - πο θέσπισε Θεός, σ᾿ ατν βρίσκεται οσία το δου κα εναι τ κύριο πρόσκομμα πο δν φήνει ν φωτισθε νος το νθρώπου κα ν οκοδομήσει ν γί Πνεύματι, τ δική του προκοπή.
Φαντάζεσθε νας νθρωπος ποος φέρει μία τέτοια σθενικ κατάσταση στ σωτερικό του κι χει ατ τ ποτελέσματα πο ναφέρθηκαν, τί τραγικς συνέπειες χει μετ π κε. νας ποος ζε να σκοτάδι στ βάθος του, νας ποος δν χει τρόπο ν᾿ παλλαγε π᾿ ατ τ σκοτάδι, λες του ο κινήσεις κα ο σωτερικές, λλ κυρίως ο ξωτερικς εναι κινήσεις πο δημιουργον στν ψυχοσωματική του παρξη, μία διασάλευση. Δημιουργον μία σύγκρουση. π παραδείγματι π ατ τ σωτερικ σθενικ σημεο ξεκινώντας, ρχίζουν ν ναφύονται τ πάθη κα τ πάθη εναι κα σωματικ κα ψυχικά.
Μία πληθώρα παθν μφανίζονται στ τρία μέρη τς ψυχς το νθρώπου κα στ νο του, στ λογιστικ κα στν καρδία του, τ θυμικό, λλ κυρίως στ γαστέρα κα τ πογάστρια, τ πιθυμητικό. που ατ τ πάθη γίνονται να δάσος πο το πισκιάζουν τν λιο τς Δικαιοσύνης κα το στερον τν κμάδα τς ζως.
πως να ντικείμενο, μία ζωνταν παρξη (ένα φυτό) ν τν βάλουμε σ᾿ να σκοτάδι, θ δομε τι χι μόνο χάνει τ θέα το λίου, λλ σν συνέπεια κα ποτέλεσμα χάνει τν δια του τ ζωή, σιγ-σιγ χάνει τ χλωροφύλλη, τν κμάδα τς ζως του κα πεθαίνει κα ξεραίνεται χωρς ν μπορε κάποιος ν τν βοηθήσει...
....Σιγ-σιγ ρχεται κα νέκρωση, θάνατος σωματικς εναι μία κατάληξη τς σωτερικς νεκρώσεως πο πέστη νθρωπος π τν παρουσία των παθν τν ψυχοφθόρων κα τν παρουσία τν δαιμόνων.
θάνατος λοιπν π᾿ που εναι δύνατον ν μν φανερωθον λα τ κακ χει τν ρίζα το σωθεν. κ τς καρδίας λένε ρχονται, κπορεύονται ο διαλογισμο ο κακοί, ο πορνεες, ο μοιχεες, ο φόνοι, κλοπαί, πλεονεξία, πονηριά, δόλος, σέλγεια, φθαλμς πονηρός, βλασφημία, φροσύνη κα λοιπά. Ατ σφαλς δν εναι γεννήματα τς φύσεώς μας, γιατ Θες δν πλασε φύση πο ν γενν τέτοια κτρώματα, λλ εναι στοιχεα τ ποα ρθαν π᾿ ξω.
Λέει Μέγας θανάσιος σ᾿ να σημεο «Ξένον γρ φύσεως μν τν κακίαν τν παθν δι τς παρακος το πρώτου νθρώπου, ν αυτος λλιξάμεθα».
Εναι ξένη της φύσεώς μας παρουσία τν παθν. Πς ρθε; ρθε δι τς παρακος το πρώτου νθρώπου, κα τν δέχθη φύσις μας σν να καινούργιο στοιχεο, χωρς ν τ χει πλάσει Θεός.



το ρχιμανδρίτου Μαξίμου Κυρίτση

Απόσπασμα από μιλία που δόθηκε στν αθουσα τς Θεολογικς Σχολς το ριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στς 15.12.1997
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...