Email επικοινωνίας: paulos4205@gmail.com

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Εμπειρίες ενός γιατρού στο Άγιο Όρος.




του κ. Καρακασίδη Ἰωάννη, Ιατού

- Πς ντιμετωπίζουν ο μοναχο τν ρρώστια;
- Μ πομον κα καρτερικότητα. «σθένεια, Θεο πίσκεψη» λένε.
Μο λέει μία μέρα νας μοναχός: «Γι ν μο στείλει Θες τν ρρώστια σημαίνει τι μ θυμήθηκε κι τι κάτι θέλει ν μο πε. Ατς ξέρει. Κι Ατς πού μο τν δωσε, Ατς κα θ μο τν πάρει ν κα ποτε κενος τ θελήσει»
Τί ν πες;
γερό-Εγένιος λέει: «Γι 4 λόγους δίνει Θες τς ρρώστιες: γι τς μαρτίες τν γονέων μας, γι τς μαρτίες τς δικές μας, γι ν σκηθομε στν πομον κα στν ταπείνωση κα γι ναν τέταρτο λόγο πο μόνο κενος γνωρίζει».
πάρχουν βέβαια κα ο δυσκολίες.

να βράδυ τν νοιξη πού μς πέρασε ρχεται γερο-Νικόδημος στ ατρεο μ σχισμένη τν ριστερ παλάμη. Δέχτηκε ν το τν περιποιηθ, δν δέχτηκε ν το τν ράψω. Δν μπόρεσα ν τν πείσω ν δεχτε ν το κάνω τν ντιτετανικ ρό. « Παναγία φύλαξε ν μν κοπ πολ κι ατ εναι πο θ μ κάνει καλά».
Μία π τς πρτες μέρες μου στ ατρεο το γίου ρους ρθε γερο-ερεμίας. Χωρς πολλ λόγιά μου λέει: «Γιατρ χω καρκίνο κα ρθα ν μο γράψεις τ φάρμακά μου».
μεινα.
ταν συνειδητοποίησα τί μο εχε πε προσπάθησα ν διασκεδάσω κάπως τν κατάσταση. Μάταιος κόπος. γερο-ερεμίας δειχνε τι δν το χρειαζόταν παρηγοριά. Τν εχε μέσα του. «Τώρα εμαι καλά, γιατρέ» μο κάνει. «ταν θ ‘ρθον ο μεταστάσεις στ κόκαλα ν εχεσαι ν μο δώσει Θες δύναμη ν τς ντέξω».
Ο παλιο μοναχο εναι χάρμα φθαλμν κα κος. Χαίρεσαι ν κάθεσαι δίπλα τους, κόμα κι ταν εναι κατάκοιτοι. Ξανανιώνεις μαζί τους.
Δν εναι μόνο περα τους κα νθρώπινη σοφία πο χουν ν σο προσφέρουν. Σο μεταδίδουν τν έρα κα τν νεση μις λλης ζως. Πς ν τος βοηθήσεις ατρικ κα σο λένε: «Γιατρέ, δν χω ν σο δώσω τίποτα. Τ βράδυ μως θ κάνω προσευχ γι σένα. Κα νιώθεις γι μιά στιγμ τι ατ εναι καλύτερη μοιβή, τ πι δυνατ «φακελάκι». Ξέρεις τι φεύγοντας δ θ ‘ναι μόνο τ κρασί, τ κηπευτικ κα τ θυμίαμα μ τ ποα θ σ χουν φιλοδωρήσει…
Ο νέοι μοναχο εναι πι κοντά μας. ντιμετωπίζουν τν σθένεια λιγότερο φιλοσοφημένα, περισσότερο ρθολογιστικά. Ο περισσότεροι εναι μορφωμένοι. Μ να, δυ κα περισσότερα πτυχία. ρχονται στ ατρεο γι λιγότερο σοβαρ προβλήματα γείας, ζητον ξηγήσεις πι πιστημονικές. Ο πορίες τους εναι πολλς φορς γι μένα ναυσμα γι περισσότερη μελέτη. χι λίγες φορς νοίγω μπροστ τους κάποιο ατρικ βιβλίο γι ν τος δώσω μία πι γκυρη πάντηση κα τ κτιμον ατό.
- Πς ντιμετωπίζουν ο μοναχο τν θάνατο;
- Χωρς φόβο. Θ τολμοσα ν π μ χαρά.
χω δε πολλος θανάτους μοναχν. Φεύγουν λοι «πλήρεις μερν». νας 86 χρονν, λλος 92.
Πρν 3-4 μνες στν Σκήτη Κουτλουμουσίου «κοιμήθηκε» γερο-ωσφ σ λικία 108 χρονν. Μία μέρα πρν τ θάνατό του κανε τν περίπατό του στ Σκήτη. «ποχαιρέτισε τ Σκήτη» τ ξηγον ο πατέρες.
Κοντ στς Καρυές, στ κελλ το γίου Νικολάου, ζε γερο-Προκόπης τς συνοδείας το γέροντα ερόθεου. πιμένει τι εναι 99 χρονν. ν δν σο τ πε, δν τ πιστεύεις. Γυρνάει πάντα ξυπόλητος μέσα κα ξω π τ κελί, κόμα κα στς πι κρύες μέρες το χειμώνα.
Κάνει χιομορ. ν το πες «ν τ κατοστήσεις» σο λέει τι ατ δν εναι εχή, λλ κατάρα!..
Δουλεύει πολύ. Τ ργόχειρό του εναι τ πλέξιμο σκουφιν κα ραπτική. χει μάτι ετο παρόλη τν προχωρημένη λικία του.
κενο πού μο κάνει ντύπωση εναι ρεμία κα γαλήνη στ πρόσωπό τους τν ρα πο ξεψυχον, πο μεταδίδονται κα στος γύρω τους.
Συχν μελλοθάνατος δίνει κουράγιο σ σους τν φροντίζουν. Τος λέει ν μ κλανε, τος δίνει συμβουλς π τν περα του ς νθρωπος κα ς μοναχός, τος δίνει τν εχή του.
Πολλο προβλέπουν τ τέλος τους. Φροντίζουν ν φεύγουν πάντα τοιμοι γι τ αώνιο ταξίδι. ννοον ν χουν ξομολογηθε κα ν χουν κοινωνήσει. Ν μν εναι μαλωμένοι μ κανένα. «Ν μν χουν χρωστούμενα».
Πρν δυ μνες κοιμήθηκε στν Μον Σταυρονικήτα γερό-Νικήτας, γύρω στ 90. Παλις γιορείτης - εχε 60 χρόνια στ ρος. Μο επε μία μέρα πο πγα ν τν πισκεφθ: «κόμα κα ν βγάζεις νερ π τν πέτρα, μν χεις τν παίτηση ν δες τν Παναγία».
Τ τελευταα 5-6 χρόνια τ πέρασε στ κρεβάτι μ πανωτ γκεφαλικά. κανε πομονή.
Ο νεώτεροι πατέρες τς μονς τν πηρέτησαν μ πομονή. «Μάλωναν» ποις θ τν περιποιηθε. μοιβ τους ταν ο συμβουλές, περα, εχή του.
«Νιώθουμε πι φτωχο χωρς ατόν» επε γούμενος στν κηδεία. «ταν παράγοντας σορροπίας γι λο τ μοναστήρι μας, ελογία τς Παναγίας».
τσι «κοιμονται» ο μοναχο στ γιο ρος. φανες γιοι. Πού δν τος μαθε κα δν θ τος μάθει ποτ κανείς. Συμφιλιωμένοι μ λους κα μ λα, μ τν αυτό τους, μ τ Θεό.
Πρν λίγο καιρ ρθε στ ρος γνωστός μου δικηγόρος κα τέως βουλευτς μ σκοπ ν πισκεφθε να σκητή, φημισμένο γι τ σοφία κα τν γιότητά του, γι κάποιο σοβαρ πρόβλημα γείας το γιο του.
Κατεβήκαμε μαζ στ καλύβι το γέροντα. Τν δέχτηκε γκάρδια σ ν τν γνώριζε π χρόνια.
Περίμενα μ πολλ νυπομονησία κα περιέργεια ν κούσω τ «γνωμάτευση» το γέροντα: «ν γιός σου κα σ δν κάνετε προσευχ ρρώστια θλλάξει δρόμο. ν Θες κρίνει τι γιός σου εναι τοιμος μπορε ν σο τν πάρει τώρα – μ λυπηθες γι’ ατό. ν πάλι κρίνει τι δν εναι κόμη τοιμος θ σο τν φήσει κι λλο».
διος σκητς μγαπάει κα μο τ δείχνει πάντα μ πολ χιομορ. «Πάλι δ εσαι, ρ γιατρέ; Γιατί ρθες φο δν σ κάλεσα;». Γι ν συμπληρώσει στ διο στύλ: «Καλά, φο ρθες τώρα, θ ρρωστήσω γι ν μ φύγεις, χωρς δουλειά!».
Δείχνει το κουτ μ τ λουκούμια. «Ατ εναι τ ξωτερικ ατρεο τ δικό μου! χει φάρμακα μέσα. Πάρε να. σ χεις τόσο γλυκ φάρμακα;».
Μ ξεπροβοδίζει χαριτολογώντας. «Καλύτερα γροτικς γιατρς παρ Καθηγητς Πανεπιστημίου. Τν γροτικ γιατρ τν χεις δίπλα σου ,τι ρα θέλεις. Τν καθηγητ πο ν τν βρες;». 

πηγή:εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...