Ο ψυχικός πόνος

Μην νομίζεις ότι επειδή βρίσκεσαι σε πόνο ο Θεός σε καταράστηκε.
Συνήθως ο πόνος μας είναι ανάλογος της φιλαυτίας μας.

Οι πιο πολλοί ψυχικοί πόνοι (αν όχι όλοι) είναι δικά μας δημιουργήματα. Νιώθουμε προδομένοι, αδικημένοι, απαξιωμένοι. Μπορεί και να είμαστε...Όμως ο πόνος προέρχεται από την φιλαυτία μας που δεν μας αφήνει να δεχτούμε την αδικία στο πρόσωπό μας, την προδοσία της αφεντιάς μας, την απαξίωση της αξιότητάς μας.

Φτάνουμε στο σημείο να προσευχόμαστε ώστε να καταλάβουν το λάθος τους οι άλλοι, όχι να φωτιστούμε εμείς!

Ο άνθρωπος καλείται να διαγνώσει ότι δια του πόνου αποκαλύπτεται ο ναρκισσισμός του, η εμπάθεια και η υπερβάλλουσα προσκόλλησή του στα επίγεια.

Κυριακή της Σαμαρείτιδος:Ο Θεός δεν ανήκει σε κανένα λαό!

 Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀκούσαμε περιγράφει τὴ συνάντηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν σαμαρείτιδα στὸ πηγάδι τοῦ Ἰακώβ.

Συνήθιζε νὰ προκαλῇ τὶς χαλασμένες συνειδήσεις τῶν γύρω Του ὁ Θεάνθρωπος, πάντοτε βέβαια μὲ σκοπὸ νὰ τὶς προσεκλύσῃ πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ ποτὲ γιὰ νὰ προσβάλῃ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἠ ἔκπληξη ἐκείνης ἦταν ἔκδηλη στὸ πρόσωπό της, ὅταν εἶδε μὲ πόση εὐκολία ἕνας ἰουδαῖος ἔπιασε κουβέντα μὲ μία σαμαρείτιδα, ἀσυνήθιστο γεγονός, δεδομένου τοῦ ἀποκλεισμοῦ κάθε ἐπικοινωνίας ἰουδαίων καὶ σαμαρειτῶν λόγῳ θρησκευτικῶν διαφορῶν. Ἡ ἔκπληξή της κορυφώθηκε, ὅταν ὁ συνομιλητής της τῆς ἀποκάλυψε πτυχὲς τῆς ζωῆς της μὲ κάθε λεπτομέρεια. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιοι οἱ μαθητὲς ἐξεπλάγησαν, ὅταν Τὸν εἶδαν νὰ κουβεντιάζῃ μὲ μία αἱρετική.

Όλα αρχίζουν από έναν λογισμό.

Η αμαρτία αρχίζει πάντοτε με έναν λογισμό. Ο λογισμός είναι τόσο ευέλικτος και λεπτός, ώστε περνάει και από εκεί που δεν υπάρχει τρύπα.

Αφ’ ής στιγμής εισέλθη στον άνθρωπο, φαίνεται αμέσως που θα κλίνη η λεπτή χορδή της πλάστιγγας της βουλήσεώς του. Εάν όμως ο άνθρωπος έχη αποφασίσει την βασιλεία των ουρανών, όσο και να σπέρνουν οι δαίμονες, δεν βλαστάνει κανείς λογισμός.

Πρόγραμμα ΚΒ' ΠΑΥΛΕΙΩΝ

Κυριακή του παραλύτου: Δεν έχουμε άνθρωπο; έχουμε όμως Θεάνθρωπο!

Ὁλόκληρη ἡ ζωή μας εἶναι μία ἀλληλουχία συνεχῶν ἐπιθυμιῶν. Τὸ εἶναι μας συνίσταται στὸ θέλειν καὶ μὴ θέλειν. Μᾶλλον δὲ καὶ τὸ μὴ θέλειν εἶναι καὶ αὐτὸ ἀποτέλεσμα θελήσεως. Ταυτιζόμαστε μὲ τὰ «θέλω» μας, ἀδελφοί μου, καθὼς αὐτὰ ἀποτελοῦν ἐκφάνσεις τῆς προσωπικότητός μας. Χωρὶς θέλημα τὸ ὑπόβαθρο τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου κατάῤῥέει. Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τὸ λαχταριστὸ «θέλω» τοῦ παραλύτου στὴν ἐρώτηση τοῦ Κυρίου, ἂν ἤθελε νὰ γίνῃ καλά, εἶναι αὐτονόητο. Ἕνας ταλαιπωρημένος γιὰ τριάντα ὀκτὼ χρόνια ἀσθενὴς δίνει μία ἄλλη παράμετρο στὴ διάσταση τῆς ἐπιθυμίας του: «Δὲν ἔχω, Κύριε, ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μὲ βάλῃ στὴ θαυματουργικὴ δεξαμενή»· τουτέστιν: «Ἐγὼ θέλω νὰ γίνω καλά, ὅμως κανένας δὲν θέλει νὰ μὲ βοηθήσῃ νὰ γίνω καλά».

«Γέρων Θεόδωρος Σπηλαιώτης: Ὁ ἀσκητὴς τοῦ Ἁγιοφαράγγου»

Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγαποῦν τὴν λησμοσύνη εἶναι στοῦ Θεοῦ τὴν θύμηση. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἐκκωφαντικά σιωποῦν, συνομιλοῦν ἀδιάκοπα μετὰ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ὅταν μακραίνουν ἐκ τοῦ κόσμου, τοὺς ἀνθρώπους ὠφελοῦν. Καὶ ὅταν στὶς ἐρήμους κατοικοῦν, τὰ διαβατικὰ τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν περιπατοῦν. Στοὺς κάτω τούτους χρόνους, κατὰ τοὺς ὁποίους ἡ ὀσμὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἡ  δαιμονιώδης βλασφημία ἔφθασαν στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, εὐωδία οὐράνια καὶ παρηγορία ὑπερκόσμια ξεχύνεται ἀπὸ τὸ ἡγιασμένο ὄρος τῶν Ἀστερουσίων, τῆς ἁγιοτόκου καὶ ἡρωοτόκου Κρήτης.  Τὸ ἑσπέρας τῆς Μεγάλης Πέμπτης, ὅταν στὶς Ἐκκλησιὲς, τῆς ὑπ'  οὐρανὸν Ὀρθοδοξίας, ὑψώνονταν ὁ Ἐσταυρωμένος Σωτήρας Χριστός, ὑψώθηκε καὶ ἐκ τῶν προσκαίρων καὶ φθαρτῶν εἰς τὰ οὐράνια καὶ ἄφθιτα, ὁ σπηλαιώτης ἀσκητὴς τοῦ Ἁγιοφαράγγου, παπά-Θεόδωρος. Πόσες φορὲς δὲν ἐπικαλέσθηκε τὸν Κύριο μὲ τὸ «Μνήσθητι μου» τοῦ εὐγνώμονος ληστοῦ. Δεσποτικῆς φωνῆς ἀξιώθηκε ὁ μακάριος γέρων, «Σήμερον μετ'  ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ».

Διλήμματα και επιλογές

Οι επιλογές που κάνουμε καθορίζουν την ζωή μας.

Είναι πολύ δύσκολο να ξέρεις εάν μία επιλογή που κάνεις τώρα θα έχει στο μέλλον το αποτέλεσμα που ποθείς.

Καλείσαι όμως να επιλέξεις, διότι χωρίς να ενεργήσεις τώρα δεν θα μάθεις ποτέ εάν αυτό που είχες ως σκέψη τελικά μπορούσε να φέρει το ποθητό αποτέλεσμα.

Το σημαντικό είναι η επιλογή που θα κάνουμε να πηγάζει από τα ορθά κριτήρια. 

Ακόμα όμως και αν τα κριτήριά μας για την επιλογή που θα κάνουμε είναι «ορθά» υπάρχει πάντα η πιθανότητα το αποτέλεσμα να μην είναι το ποθούμενο.

Η αμαρτία ζημιώνει εμάς, όχι το Θεό

Πάρα πολλές φορές εμείς μέσα στο μυαλό μας πιστεύουμε ότι η θρησκευτική ζωή αφορά τον Θεό και η αμαρτία πάλι αφορά τον Θεό. Είναι λάθος αυτό. Η Εκκλησία είναι θεραπευτήριο και η αρρώστια είναι δική μας και μπήκαμε εκεί για να θεραπευτούμε. Ο Γιατρός είναι υγιής, δεν του κάναμε χάρη που μπήκαμε στο νοσοκομείο. Οι εντολές Του είναι τα φάρμακά μας. Ούτε όταν πάρουμε τα φάρμακά μας το κάνουμε για κείνον για να είναι ικανοποιημένος. Ο Χριστός ερχόμενος στον κόσμο φανέρωσε το μυστήριο της Εκκλησίας για να θεραπευτούμε εμείς. Εμείς πολλές φορές φανταζόμαστε ότι κάνουμε είτε την νηστεία μας, είτε τον κόπο μας, είτε την προσευχή μας ή ο,τιδήποτε άλλο για Εκείνον. Και μερικές φορές ότι μας γυρεύει Εκείνος για δικό Του λογαριασμό και απαίτηση πράγματα. Ενώ δεν είναι έτσι. Αυτό είναι θεμελιακό λάθος. Δεν γυρεύει ο Γιατρός από μένα, από σας, από οποιονδήποτε άρρωστο να τηρήσει ένα τρόπο αγωγής θεραπευτικής εξαιτίας δικής του ιδιοτροπίας, αλλά για να θεραπευτεί ο άρρωστος.

ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΣ ΚΑΙ ΛΑΟΠΛΑΝΟΙ

Σε καιρούς και εποχές κρίσης ιδιαίτερα κάνουν την εμφάνιση τους διάφοροι σωτήρες, πού προφητεύουν για το μέλλον τῶν εθνών και τῶν ανθρώπων. Πρόκειται για πρόσωπα πού αρέσκονται στην κινδυνολογία μέσω της οποίας οδηγούν στην παραπληροφόρηση. Ἐνῶ όμως εκείνοι ἔχουν διάφορα οφέλη και δροῦν με τον τρόπο αὐτό «ἐξ επαγγέλματος», το πρόβλημα εστιάζεται κυρίως στην έλλειψη γνώσης και κατήχησης τῶν ανθρώπων, πού ἔχει σαν συνέπεια την πορεία τους σε περίεργες ατραπούς και αδιέξοδα.

Το φαινόμενο δεν είναι άγνωστο, ἀφοῦ θυμίζει τούς ψευδοπροφήτες και τούς λαοπλάνους στην Αγία Γραφή (Ἰεζ.13,3 ). Και τότε και τώρα ἡ ἴδια τακτική από τούς μεν και τούς δε. Οι μεν διδάσκουν από καθέδρας με λεπτομέρειες για «τα μέλλοντα συμβαίνειν» και από την άλλη ορισμένοι άνθρωποι αφομοιώνουν χωρίς κριτική σκέψη τα «προφητευμένα». Ὁ παραλογισμός δηλαδή σε όλο του το μεγαλείο.

Αρχή μετανοίας...

Πώς θα μετανοήσει κανείς; Πώς θ' αρχίσει; Χρειάζεται να ξαποστάσει κατ' αρχάς, να ξελαχανιάσει από το καθημερινό τρεχαλητό, το κυνηγητό της ηδονής, να στραφεί προς τα μέσα του, να κινηθεί από τη συνεχή ετεροπαρατήρηση στην αυτοπαρατήρηση, από το κουτσομπολιό των πάντων στη συνομιλία με τον άγνωστο εαυτό του.

Να σκύψει λίγο μέσα του, να σκάψει εντός του, να δει τις δυνάμεις, τις δυνατότητες, τα όρια, τις αντοχές, τα δοθέντα τάλαντα. Χρειάζεται περισυλλογή, αυστηρός αυτοέλεγχος, επιείκεια και κατανόηση των άλλων.

Να βρούμε τα ποσοστά της προσωπικής μας ευθύνης.

Σοφά λόγια Αγίων

Η αναστάσιμη ψυχική διάθεση του χριστιανού θα έπρεπε να είναι κάτι το μόνιμο στην ψυχή του.Δεν είναι τυχαίο το ότι ο Αγιος Σεραφείμ του Σαρώφ απευθυνόνταν σε κάθε άνθρωπο-ανεξάρτητα από την λειτουργική περίοδο-με τον χαιρετισμό:«Χριστός Ανέστη,χαρά μου!»Κι αυτό επειδή ζούσε συνεχώς την αναστάσιμη χαρά.

Τι σημαίνει άραγε να ζεις και να έχεις αναστάσιμη ψυχική διάθεση;Πρώτα απ'όλα είναι μια χαρά χωρίς όρια,μια χαρά που δεν έχει τίποτα το γηινο.Ακριβώς επειδή η αναστάσιμη χαρά δεν έχει τίποτα το γήινο.Δεν περιέχει κάποια ευχαρίστηση με την έννοια της ηδονής.Είναι μια συναίσθηση αυστηρώς ψυχική.