Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Δώστε στα παιδιά σας χριστιανική μόρφωση!

Όπως δεν θα μπορέσουμε να δικαιολογηθούμε για τα προσωπικά μας αμαρτήματα, το ίδιο και γι' αυτά των παιδιών μας. Και είναι λογικό. Γιατί αν η κακία ήταν έμφυτη, θα υπήρχε δικαιολογία. Είναι γνωστό, όμως, ότι με τη θέληση μας ακολουθούμε είτε το δρό­μο της αμαρτίας είτε το δρόμο της αρετής. Πώς θα δι­καιολογηθεί επομένως ο γονιός, που άφησε το πιο αγαπημένο του πλάσμα, το παιδί του, να παραστρατίσει;

Αν τα παιδιά ανατραφούν με καλές συνήθειες, δύ­σκολα αλλάζουν συμπεριφορά όταν μεγαλώσουν. Για­τί η παιδική ψυχή είναι σαν το κάτασπρο, το ολοκά­θαρο πανί, που, αν το βάψουμε με κάποιο χρώμα, βά­φεται τόσο καλά, ώστε, όσες φορές κι αν θελήσουμε να το ξαναβάψουμε, πάντα φαίνεται η αρχική βαφή. Έτσι, λοιπόν, είναι και τα μικρά παιδιά. Όταν συ­νηθίσουν στο καλό, δύσκολα αλλάζουν.

Στιγμές Ορθοδοξίας

Παιδιά γεμάτα ιερότητα.

Με βλέμματα προσευχητικά να συμμετέχουν στα θεία δρώμενα.

Όχι, δεν είδα μόνο αυτό το κοριτσάκι στην Ρωσία να ζει την Θεία Λειτουργία. Είδα κατ'αρχήν γονείς να στέκονται σαν λαμπάδες φωτεινές.

Οι νέοι του σήμερα.

«Οι νέοι δεν νοιάζονται...

Οι νέα γενιά έχει πάρει τον κατήφορο...

Οι νέοι δεν έχουν ιδανικά...

Οι νέοι δεν πιστεύουν...

Οι νέοι είναι γεμάτοι πάθη...»

Όλα τα παραπάνω και άλλα πολλά ακούμε καθημερινά από πιο μεγάλους -ηλικιακά- ανθρώπους οι οποίοι πλέον ως σωφρονισμένοι βάζουν διάφορες ταμπέλες στους νέους που συναντούν και γνωρίζουν.

Δηλαδή οι νέοι θα χαθούν; θα ρωτήσει κάποιος. Και βέβαια όχι.

Κατηγορούμε τους νέους ότι δεν νοιάζονται για τίποτα. Αυτό όμως είναι ψέμα. Οι νέοι νοιάζονται, απλά δεν νοιάζονται με την μικροπρέπεια που νοιάζονται οι ηλικιωμένοι.

Δείτε ένα παιδί και θα δείτε πως θέλει ο Θεός να ξαναγίνετε.

Βλέποντας ένα παιδί να τρέχει αντιλαμβάνεται κανείς την ανεμελιά του. Αυτήν την αίσθηση ελευθερίας που αποπνέει ο κάθε του βηματισμός. Τρέχει και αναδύεται το άρωμα της παιδικής του αρχοντιάς. Μιας αρχοντιάς γεμάτη καθαρότητα, απλότητα, αμνησικακία, αγάπη.

Ο Χριστός μας προτρέπει όλους να γίνουμε σαν τα παιδιά. «Ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ ᾿Ιησοῦ λέγοντες· τίς ἄρα μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν;  καὶ προσκαλεσάμενος ὁ ᾿Ιησοῦς παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν·   ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». (Ματθ. 18,1)

Η ζωή ενός παιδιού μέσα στην οικογένεια διαμορφώνει το μέλλον του!

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική: Μαθαίνει να κατακρίνει.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα: Μαθαίνει να καβγαδίζει.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία: Μαθαίνει να είναι ντροπαλό.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή: Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο.

Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης: Σ'αγαπώ γιατί είσαι εσύ...και όχι εγώ!

«Σ' ἀγαπῶ γιατί εἶσαι 'σύ». ῎Εχετε σκεφθεῖ καθόλου τό μήνυμα πού κομίζει αὐτός ὁ στίχος; Σ' ἀγαπῶ, καί μπορῶ νά σ' ἀγαπῶ, γιατί δέν εἶσαι 'γώ. Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη του ἑρμηνεία.

Οὐσιαστικά δέν σ' ἀγαπῶ, ἄν θέλω ἐσύ νά γίνεις ἐγώ.

π. Ανδρέας Κονάνος:Η εξομολόγηση της μάνας που δεν έγινε.

Μία μάνα πήγε το παιδάκι της να εξομολογηθεί, όταν αυτή ήταν στο δημοτικό.

Σκεφτόταν, «θα το πάω τώρα, από μικρό, να το ‘χω σίγουρο ότι θα είναι προσεκτικό, ότι θα το φυλάξει ο Θεός και θα ‘ναι στο δρόμο του.

Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο που θα μπορούσα να έχω κάνει». Έτσι σκεφτόταν. Ήταν Τετάρτη Δημοτικού το παιδί της.  Έφτασαν στον ναό και λέει η μάνα στον πνευματικό «Πάτερ, σας φέρνω το παιδάκι μου μικρό , μικρό, να το βάλουμε στο δρόμο του Θεού». Και λέει ο πνευματικός «άργησες πολύ να φέρεις το παιδί σου». Ξαφνιάστηκε η μάνα. «Πάτερ, τώρα αρχίζω και βλέπω ότι καταλαβαίνει μερικά πράγματα καλύτερα. Όταν ήταν μικρό, δεν το έφερνα, διότι τι αμαρτίες να έχει ένα μικρό παιδί;».

Γέροντας Πορφύριος:Έγγαμος βίος (Οικογένεια και παιδιά)

Κ. Ι.: Ὑπάρχει ἕνα τεράστιο κεφάλαιο, ποὺ ἀφορᾶ τὴν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων· τὸ κεφάλαιο τοῦ ἔγγαμου βίου, μὲ τὰ πάμπολλα προβλήματά του καὶ τὶς δυσκολίες του. Ἀπὸ προσωπικὴ ἐμπειρία γνωρίζω ὅτι ὁ Γέρων Πορφύριος ἐνδιαφερόταν τὰ μέγιστα γιὰ τὴ διατήρηση τῶν σωστῶν συζυγικῶν σχέσεων καὶ τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας. Μόνιμη δὲ ἔγνοια του ἦταν ἡ σωστὴ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν μέσα σὲ μία ὑγιῆ, εἰρηνικὴ κι ἀγαπημένη οἰκογένεια.

Χ.Μ.Π.: Ἔχετε ἀπόλυτο δίκαιο. Ὁ Γέρων Πορφύριος ἀσχολεῖτο κατὰ κύριο λόγο μὲ τὶς σχέσεις συζύγων καὶ τὶς σχέσεις γονέων καὶ παιδιῶν.

Ὅταν πήγαινε κάποιος παντρεμένος, ποὺ δὲν εἶχε καλὴ σύζυγο ἢ μία παντρεμένη, τῆς ὁποίας ὁ σύζυγος δὲν ἦταν καλὸς καὶ σήκωνε τὸ σταυρό του ἢ τὸ σταυρό της μὲ ὑπομονή, τὸν ἀποκαλοῦσε ἅγιο· κι ἂν ἦταν γυναίκα, τὴν ἀποκαλοῦσε ἁγία.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Τα πάντα μπορούν να μας οδηγήσουν στον Χριστό!

Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου, δεν βγάζει ποτέ στο φως. Το φως διαλύει το σκοτάδι, διότι το σκοτάδι είναι ανυπόστατο, δεν έχει ουσία. Υπάρχει όμως μία περίπτωσις την οποία πανσόφως εκμεταλλεύεται ο παντουργός Θεός για το καλό μας, βγάζοντας και από το κακό καλό, από το σκοτάδι φως. Πώς; Δια της μετανοίας. Βλέπω την κακία μου, την αμαρτία μου,μετανοώ, κλαίω, θρηνώ, οδηγούμαι στον Θεόν, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, νήφω, καρτερώ, και μέσα μου καλλιεργείται ο καινούργιος άνθρωπος που βγαίνει από την μετάνοια. Άρα, το καλό δεν βγαίνει από το κακό, αλλά από την μετάνοια, που είναι άλλος νους, ο νους που τον παρέχει ο Θεός μέσα στην καρδιά.

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος: Όταν οι νέοι μάθουν ν' αγαπούν...

Στην Εκκλησία αγωγή σημαίνει οδηγία, οδήγηση των ανθρώπων όχι προς συγκεκριμένες ιδέες ή αξίες ή ιδανικά, αλλά οδήγηση των ανθρώπων εις την αγάπη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αγωγή στην Εκκλησία σημαίνει να μάθει ο άνθρωπος να αγαπά το Χριστό, γιατί αυτό είναι το ζητούμενο της.

Η Εκκλησία μιλά για την αγάπη προς το Θεό. 

Μια εκκοσμικευμένη αντίληψη της θρησκείας, της Εκκλησίας, μιλά για την πίστη εις τον Θεό και μόνο αυτή. Ενώ το τέλειο εις την Εκκλησία είναι η αγάπη η οποία θα παραμείνει εις τους αιώνας, αφού τόσο η πίστη όσο και η ελπίδα θα καταργηθούν εις την εσχάτη ημέρα και εκείνο που θα απομείνει θα είναι η αγάπη. Επομένως το ζητούμενο εις τον άνθρωπο είναι να μάθει να αγαπά το Θεό.

Μαμά μου, μην ξεχνάς...

του  Draikors Roudolf

1. Μὴ μὲ παραχαϊδεύεις. Ξέρω πολὺ καλὰ πὼς δὲν πρέπει νὰ μοῦ δίνεις πάντα ὅ,τι σοῦ ζητῶ. Σὲ δοκιμάζω μονάχα γιὰ νὰ δῶ.

2. Μὴ διστάζεις νὰ εἶσαι σταθερὴ μαζί μου. Τὸ προτιμῶ. Μὲ κάνεις νὰ νιώθω περισσότερη σιγουριά.

3. Μὴ μὲ κάνεις νὰ νιώθω μικρότερος ἀπ' ὅ,τι εἶμαι. Αὐτὸ μὲ σπρώχνει νὰ παριστάνω καμιὰ φορά τὸν σπουδαῖο.

4. Μὴ μοῦ κάνεις παρατηρήσεις μπροστὰ στὸν κόσμο ἂν μπορεῖς. Θὰ προσέξω περισσότερο αὐτὰ ποὺ θὰ μοῦ πεῖς, ἄν μοῦ μιλήσεις ἤρεμα μιὰ στιγμὴ ποὺ θὰ εἴμαστε οἱ δύο μας.

Η ευγνωμοσύνη είναι αρετή και μπορεί να «καλλιεργηθεί».

Πως θα την διδάξουμε στα παιδιά μας.

Η ευγνωμοσύνη , αυτή η σπουδαία αρετή, τείνει να εξαφανιστεί στην ατομοκεντρική και βασισμένη στα υλικά αγαθά, εποχή που ζούμε.

Είναι σπουδαίο να αναγνωρίζεις βαθιά και πραγματικά τη βοήθεια που σου έχει προσφερθεί και να κατανοήσεις ότι κανένας δε σου την οφείλει.

Η ευγνωμοσύνη μαθαίνεται από την πρώτη στιγμή της γέννησης ενός παιδιού, μέσα από την καθημερινότητα της οικογένειας και τις πληροφορίες που φτάνουν σε αυτό. Επειδή ακριβώς το παιδί καλύπτει τις ανάγκες του μέσω των άλλων, τείνει να θεωρεί ότι η προσφορά είναι κάτι δεδομένο και σίγουρο.

Στα μικρά παιδιά, το αίσθημα ευγνωμοσύνης που υπάρχει μέσα σε όλους, εξωτερικεύεται με τη βοήθεια της συμπεριφοράς των γονιών. Δηλαδή, οι γονείς πρέπει να ευχαριστούν το παιδί για τις μικρές βοήθειες που τους προσφέρει, ακόμα και για μία όμορφη ζωγραφιά. Το παιδί θα νιώσει πολύ ωραία που αναγνωρίζεται η προσφορά του και έτσι θα αρχίσει να μιμείται αυτή την όμορφη χειρονομία. Αυτό που θα αρχίσει ως αντιγραφή, θα γίνει βαθιά γνώση όταν οι γονείς συζητήσουν με το παιδί για την έννοια της προσφοράς και της βοήθειας.

Γέροντας Πορφύριος:Η μητέρα να προσεύχεται σιωπηλά, ν’ αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της!

Κάθε φορά, που ο Γέροντας μιλούσε για την προσευχή, αντιλαμβανόμουν ότι δεν εννοούσε μια προσπάθεια επιδερμική και αποσπασματική , αλλά βαθιά και διαρκή.

Κάποτε αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα του παιδιού μίας γνωστής στο Γέροντα και σε μένα μητέρας, η οποία μου ζήτησε να τον ρωτήσω σχετικά, μου είπε: « Το παιδί έχει ένα εσωτερικό πρόβλημα και γι’ αυτό συμπεριφέρεται έτσι.

Το παιδί είναι καλό , δεν το θέλει αυτό που κάνει , αλλά αναγκάζεται , είναι δεμένο από κάτι. Δε διορθώνεται με τη λογική , δε μπορείς να το πείσεις με συμβουλές, ούτε να το αναγκάσεις με απειλές. Αυτό θα κάνει τα αντίθετα.

Μπορεί να γίνει χειρότερα, μπορεί να μείνει έτσι, μπορεί και να απαλλαγεί από αυτό. Για να απαλλαγεί, πρέπει να εξαγιασθεί η μητέρα του. Για να ελευθερωθεί, θέλει κοντά του έναν άγιο άνθρωπο , με πολλή αγάπη, που δε θα του κάνει διδασκαλία, ούτε θα το φοβερίζει , αλλά θα ζει με αγιότητα, και το παιδί, που θα τον βλέπει , θα ζηλέψει και θα τον μιμηθεί.

Πώς να καταστρέψετε αποτελεσματικά το παιδί σας!

* Από μικρό να μην του αρνείστε τίποτα. Δίνετέ του ό,τι επιθυμεί, ό,τι ζητάει, ιδίως όταν πεισματώνει και κλαίει. Έτσι θα μεγαλώσει και θα πιστεύει πως οι άλλοι του οφείλουν τα πάντα, πως έχει μόνο δικαιώματα.

* Όταν αρχίσει να ξεστομίζει βρισιές, εσείς να γελάτε. Έτσι θα του δώσετε να καταλάβει ότι είναι πολύ έξυπνο!

Αρχιμ. Παλαμάς Κυριλλίδης:«Η πνευματική ζωή στην εφηβεία»

    ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ

                       ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ

«Η πνευματική ζωή στην εφηβεία» είναι ένα από τα δυσκολότερα που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν και φυσικά καθώς ο χρόνος είναι αδυσώπητος δε θα μας επιτρέψει να εκθέσουμε τα όσα είναι απαραίτητα για την περιγραφή του. Όμως αν και σας ομιλεί ένας ταπεινός καλόγερος με λίγες γνώσεις και ελάχιστη εμπειρία αυτά που θα αναφέρουμε είναι προβληματισμοί οι οποίοι ίσως και να οδηγήσουν σε συμπεράσματα ωφέλημα.

Την εφηβεία οι γνώστες του ανθρωπίνου σώματος επιστήμονες μας την όρισαν ως την ηλικία της δεύτερης δεκαετίας του ανθρώπου κατά την οποία ορμονικές εκρήξεις προκαλούν την μετάβαση του παιδικού σώματος σε ολοκληρωμένο ανδρικό ή γυναικείο αντίστοιχα. Το σώμα παίρνει ύψος αναπτύσσεται η τριχοφυΐα ξεκινώντας από την περιοχή της ήβης, εξού και εφ-ηβεία, αλλά και αναπτύσσονται τα ορμονικά εκείνα συμπλέγματα που θα δώσουν στο σώμα τα χαρακτηριστικά του φύλου του.

Κανείς δε αμφιβάλλει ότι μόνον η σωματική αυτή αναταραχή θα πρέπει να δημιουργεί μια δυσφορία και ταλαιπωρία στις προσωπικότητες των παιδιών που ενηλικιώνονται και φυσικά όσα εφόδια κι αν έχουν, ότι ανέσεις κι αν έχουν, επειδή είναι εσωτερικό το πρόβλημα προφανώς θα δημιουργούνται εντάσεις ασυνήθιστες ακόμη και για όσα παιδιά χαρακτηρίζαμε μέχρι πρότινος «καλά παιδιά».