ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ.Θ.

 

Ευλογημένοι μας Χριστιανοί,

Η θεραπεία του παραλύτου στη Βηθεσδά δεν είναι μόνο ένα θαύμα σωματικής ίασης· είναι μια πρόσκληση σε εσωτερική ανάσταση, σε προσωπική ευθύνη και σε κοινωνική αλληλεγγύη. Ο Χριστός δεν θεραπεύει μόνο το σώμα· θεραπεύει τη μοναξιά, την εγκατάλειψη, την αδικία και την αδυναμία που παραλύουν τον άνθρωπο σε κάθε εποχή.

Σήμερα η Εκκλησία μάς οδηγεί στη στοά της Βηθεσδά, εκεί όπου ο πόνος είχε γίνει καθημερινότητα και η ελπίδα σπάνια επισκέπτρια. Εκεί, ανάμεσα σε πλήθος ασθενών, ξεχωρίζει μια μοναχική μορφή: ένας άνθρωπος 38 ολόκληρα χρόνια παράλυτος, καθηλωμένος όχι μόνο στο κρεβάτι του, αλλά και στη σιωπή, στη λησμονιά, στην εγκατάλειψη.

Ο παραλυτικός δεν πάσχει μόνο σωματικά. Πάσχει από αποκλεισμό.
Η φράση του «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» δεν είναι απλώς μια διαπίστωση μοναξιάς· είναι η περιγραφή ενός συστήματος που αφήνει τον αδύναμο στο περιθώριο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ: «ἡ ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον».

 

«Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τόν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;» (Μαρκ. 16.3).

Τρίτη Κυριακή ἀπό τοῦ Πάσχα καί ἡ Ἐκ­κλη­σία μᾶς μεταφέρει στόν τάφο τοῦ Χριστοῦ γιά νά μᾶς συστήσει κάποιους θαρ­ραλέους καί γενναί­ους ἀνθρώπους. Γιά νά μᾶς συστήσει τόν Ἰωσήφ τόν ἀπό Ἀριμαθαίας καί τόν Νικόδημο, βουλευ­τές καί κε­κρυμ­μένους μαθητές τοῦ Κυρίου μας. Γιά νά μᾶς συστήσει καί κάποιες γυναῖκες, σάν τή Μαρία τή Μαγδα­λη­νή, τή Μαρία τοῦ Ἰακώ­βου καί τή Σαλώμη.

Οἱ πρῶτοι, πού σέ ὅλη τή διάρκεια τῆς δημό­σιας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ τόν παρακολουθοῦν ἀπό ἀπόσταση, στίς δύσκο­λες ὧρες πού ἀκολου­θοῦν μετά τή σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ, στίς ὧρες πού οἱ μαθητές του τόν ἀρ­νοῦνται καί κρύβονται γιά τόν φόβο τῶν Ἰου­δαίων, αὐτοί τολ­μοῦν. Τολμοῦν καί ἐμφανίζο­ν­ται στόν Πι­λά­το καί δηλώνουν τή σχέση τους μέ τόν Ἐ­σταυρω­μένο καί ζητοῦν νά πά­ρουν τό σῶμα του καί νά τοῦ προσφέρουν τίς τελευταῖες φροντί­δες.

Αυτός είναι ο Θεός, Θεός Ανάστασης!

Ο Άδης νικήθηκε.
Ο Θάνατος γεύτηκε ζωή.
Η φθορά αφθαρτοποιήθηκε.
Το κακό ντροπιάστηκε.

Τα πάντα γίνονται καινά.
Η γη ενώνεται με τον ουρανό.
Το σκοτάδι καταργείται.
Δεν υπάρχουν πλέον αδιέξοδα.
Θανατώνεται η απόγνωση.
Μπολιάζεται η θεανθρωπία στον άνθρωπο.

Τί εορτάζουμε κάθε ημέρα της Μ. Εβδομάδας.

Τι είναι Μεγάλη Εβδομάδα;

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η εβδομάδα πριν το Πάσχα (από την Κυριακή των Βαϊων το βράδυ μέχρι το Μ. Σάββατο) και ονομάζεται «Μεγάλη», όχι γιατί έχει περισσότερες μέρες ή ώρες από τις άλλες εβδομάδες, αλλά γιατί τα γεγονότα όπου τελούνται και βιώνονται στους Ιερούς Ναούς είναι κοσμοσωτήρια για τον άνθρωπο!

Πώς βιώνεται ο λειτουργικός χρόνος τη Μεγάλη εβδομάδα;

Η Εκκλησία από την μεγάλη της φιλανθρωπία, για να μπορέσουν όσο είναι δυνατόν περισσότεροι πιστοί να συμμετέχουν στις Ακολουθίες, επέτρεψε από την αρχή της Μ. Εβδομάδας, να ψάλλεται ο Όρθρος της επόμενης ημέρας. (π.χ. την Κυριακή των Βαϊων το βράδυ ψάλλεται ο Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΙΩΝ: Για ποιον λόγο ερχόμαστε εμείς στους Ιερούς Ναούς;

 

«Ἦλθον οὐ διά τόν Ἰησοῦν μό­νον, ἀλλ᾽ ἵνα καί τόν Λάζαρον ἴδω­σιν ὅν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν» (Ἰωάν. 12.9).

Κυριακή τῶν Βαΐων σήμερα καί τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα μᾶς με­ταφέρει στά Ἱεροσόλυμα, ἐκεῖ πού εἰσέρχεται σήμερα ὁ Χριστός ἐπί πώλου ὄνου.

Χθές εἶχε ἀναστήσει στή Βηθανία τόν φίλο του Λάζαρο, ὁλοκληρώ­νο­ντας οὐσιαστικά μέ τό θαῦμα αὐτό τόν κύκλο τῆς δημόσιας ζωῆς του, καί τώρα βαδίζει πρός τό Πά­θος γιά νά ὁλοκληρώσει καί τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων πού τοῦ εἶχε ἀναθέσει ὁ οὐράνιος Πατέρας του.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε ἀλ­λά θαρ­σεῖτε, ἐγώ νενί­κηκα τόν κόσμον».

 

«Δύνασθε πιεῖν τό πο­τήριον ὅ ἐγώ πίνω καί τό βάπτισμα ὅ ἐγώ βα­πτί­ζομαι βαπτισθῆναι;»  (Μαρκ. 10.38)

Πλησιάζουμε πρός τή Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τό Πά­θος τοῦ Κυρίου μας καί ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς προε­τοιμάζει μέ τό σημερινό εὐαγγε­λικό ἀνάγνωσμα γιά τά μεγάλα καί κοσμοσωτήρια γεγονότα, τά ὁποῖα καλούμεθα νά ζήσουμε. Μᾶς προετοιμάζει μέ τρό­πο ἀνάλογο μέ αὐτόν, μέ τόν ὁποῖο προετοίμαζε καί ὁ Χριστός τούς μα­θητές του, πρίν ἀπό τό πάθος του, καί συγχρόνως ἐφιστᾶ τήν προσοχή μας, γιά νά μήν ὑποκύψουμε στόν πειρασμό, στόν ὁποῖο ὑπέπε­σαν οἱ δύο μαθητές του. Διότι, ἐνῶ ὁ Διδάσκαλός τους τούς ἔλεγε τί ἐπρόκειτο νά συμβεῖ καί τί ἐπρό­κειτο νά ὑπομείνει γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης, δύο ἀπό τούς πιό στενούς του μαθητές, ζητοῦσαν νά τούς ὑποσχεθεῖ ὅτι, ὅταν θά ἔρθει στή δόξα του, αὐτοί θά καθίσουν δίπλα του.

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

 

«Ὦ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τῶν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λό­γον, δεξαμένη τήν νῦν προσφο­ράν, ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας καί τῆς μελλούσης λύ­τρω­σαι κολάσεως τούς σοί βοῶν­τας. Ἀλληλούια».

Πρός τήν πανύμνητο Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, τήν Παναγία Παρ­θέ­νο, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἀπευ­θυν­θή­κα­με ἀπόψε καί πάλι, γιά νά τῆς ψάλλουμε τόν ὡραιότερο Ὕμνο πού ἔχει γραφεῖ γιά τή Χά­ρη της, γιά νά τῆς προσφέρουμε τά ἀνα­ρί­θμη­τα «χαῖ­ρε» τοῦ Ἀκαθί­στου Ὕ­μνου, ὡς ταπεινό δῶρο εὐ­λα­­βεί­ας καί σεβα­σμοῦ γιά τήν ἀνύ­στα­κτη μέριμνά της καί τή διαρκῆ με­σιτεία της.

Καί τώρα πού κλείνει ὁ κύκλος τῶν Χαιρετισμῶν της, τήν παρ­α­κα­­λοῦ­με νά δεχθεῖ τήν προσ­­φορά μας καί νά μᾶς δώσει τό ἀντίδωρο τῆς χάριτός της.

Τί τῆς ζητοῦμε, λοιπόν, ἀδελφοί μου;

Τῆς ζητοῦμε νά μᾶς προστα­τεύει καί νά μᾶς λυτρώνει ἀπό κά­θε συμ­φορά. Καί εἶναι πολλοί οἱ κίν­δυνοι πού ἐλλοχεύουν στή ζωή μας. Κίνδυνοι σωματικοί καί κίν­δυ­­­νοι ψυχικοί καί πνευματικοί. Κίν­δυνοι ἀπό ὁρατούς ἀλλά καί ἀπό ἀο­­ράτους ἐχθρούς.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης

 

«Ταῖς τῶν δακρύων σου ροαῖς τῆς ἐρήμου τό ἄγο­νον ἐγεώργησας», ψάλ­λει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας πρός τιμήν ἑνός ἀσκητοῦ, ἑνός ἐρημίτου, στόν ὁποῖο ἔχει ἀφιερώσει τήν τέταρτη Κυριακή τῆς Ἁγίας καί Με­γά­λης Τεσσαρακοστῆς, πρός τιμήν τοῦ ἁγίου Ἰω­άν­­νου τοῦ Σιναΐτου, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμα­κος, ὅπως συνηθίζουμε νά τόν ἀποκαλοῦμε ἀπό τόν τίτλο τοῦ μοναδικοῦ ἔργου τό ὁποῖο μᾶς κληροδότησε.

Ἡ ζωή του δέν μᾶς εἶναι γνωστή. Καί ἐάν τό ἔργο του αὐτό δέν σωζόταν, θά ἀ­γνο­­ούσαμε ἴσως καί τήν πα­ρου­­σία του στή περίπυ­στη Μο­νή τῆς Ἁγίας Αἰκα­τε­ρί­νης τοῦ Σινᾶ, ὅπου ἀ­σκήτευσε καί διακόνησε ὡς ἡγούμε­νος. Γι᾽ αὐτό καί ἴσως με­ρικοί διερωτῶνται πῶς ἡ Ἐκ­κλη­σία μας ἀφιέρωσε μία Κυ­ριακή τῆς Μεγάλης Τεσ­σα­ρα­­κοστῆς σ᾽ αὐτόν τόν ἅγιο, τόν ἅγιο Ἰω­άν­νη τῆς Κλίμακος, καί δέν τήν ἀφι­έ­ρωσε σέ κάποιον ἀπό τούς με­γάλους πατέρες καί ἱε­ράρχες της.

Δ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε σκηνή τοῦ Θεοῦ καί Λό­γου· χαῖρε Ἁγία ἁγίων μείζων».

Σκηνή τοῦ Θεοῦ ἡ Παναγία μας πρός τήν ὁποία ἀπευθύναμε καί ἀπόψε τά «χαῖρε» τῆς τετάρτης Στάσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου της. Καί ποιός μπορεῖ νά τό ἀμφισβη­τή­σει, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ κομίζει τό χαρμόσυνο μή­νυμα κατ᾽ ἐντολή τοῦ Θεοῦ: «Ἰδού συλλήψῃ ἐν γαστρί καί τέξῃ υἱόν … καί τό γεννώμενον υἱός Θεοῦ».

Ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ δευτέρου δηλαδή προ­­σώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, στά σπλάγχνα τῆς Παναγίας μας θά ἦταν ἀρκετή γιά τόν ἱερό ὑμνο­γρά­­φο, ὥστε νά ἐγκωμιάσει ὡς «σκη­νή τοῦ Θεοῦ καί Λόγου». Δέν εἶναι ὅμως μόνο αὐτός ὁ λό­γος. Ὁ ἀρχάγγελος σπεύδει νά δι­ευ­­κρινίσει τή συμμετοχή καί τῶν δύο ἄλλων προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος στό μέγα καί ἀπόρ­ρητο μυ­στήριο πού θά ἐπιτελεσθεῖ στά πα­νάχραντα σπλάγχνα τῆς Ὑπε­ρα­­γίας Θεοτόκου. Εἶναι ἡ πα­ρου­σία τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού τελεσιουργεῖ τό θαῦμα. «Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ», βε­βαι­ώ­­νει ὁ οὐράνιος ἀπεσταλμένος, ἀλ­­λά «καί δύναμις Ὑψίστου ἐπι­σκιά­σει σοι».

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως: Το μήνυμα του Σταυρού.

    

Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή Ιεροκήρυκος

 

Αγαπητοί αδελφοί,

Σήμερα η Εκκλησία μας προβάλλει μπροστά μας το πιο ιερό και το πιο παράδοξο σύμβολο της πίστεώς μας: τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό. Βρισκόμαστε στο μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και η Εκκλησία, σαν σοφή μητέρα, τοποθετεί τον Σταυρό στο κέντρο αυτής της πνευματικής πορείας.

Γιατί το κάνει αυτό; Για να μας θυμίσει τον σκοπό του αγώνα μας. Για να μας ενισχύσει όταν κουραζόμαστε. Για να μας δείξει ότι ο δρόμος προς την Ανάσταση περνά μέσα από τον Σταυρό.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

 

 «Τί γάρ ὠφελήσει ἄν­θρωπον ἐάν κερδίσῃ τόν κόσμον ὅλον καί ζη­­μιωθῇ τήν ψυχήν αὐ­τοῦ;» (Μαρκ. 8.36)

Μιά ἀπό τίς πολλές ἐρωτήσεις πού ἀπευ­θύ­νει μέ τό σημερινό εὐ­αγγελικό ἀνάγνωσμα ὁ Χριστός εἶ­ναι καί ἡ ἐρώτηση πού προανέφερα. Τί θά ὠφελήσει τόν ἄνθρωπο ἄν κερδίσει ὅλον τόν κό­σμο καί χάσει τήν ψυ­χή του;

Τό ἐρώτημα αὐτό περί κέρδους καί ζημίας μπορεῖ νά φαντάζει ἀσυνήθιστο γιά τόν Χρι­στό, ἔχει ὅμως ἰδιαί­τερη σημασία, καθώς ἀναφέρεται στό κέρδος τοῦ ἀνθρώπου καί στή ζημία τῆς ψυχῆς. Καί ἔχει ἀκόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς τό ἀ­κοῦ­με νά ἀπευθύνεται πρός ὅ­λους μας, βλέ­πο­ντας τόν Χριστό μέ ἐκ­τετα­μένες παλάμες ἐπί τοῦ Σταυροῦ γιά τή δι­κή μας σωτηρία.

Καί μπορεῖ σέ ἄλλες πε­ριπτώσεις τό κέρδος καί ἡ ζημία νά εἶναι ὅροι σχετικοί, τούς ὁ­ποί­ους μπο­ρεῖ νά ἑρ­μη­νεύσει κανείς μέ δια­φο­ρετι­κούς τρόπους, ἀνά­λο­γα μέ τήν ὀπτική γω­νία ἀπό τήν ὁποία βλέ­πει ὁ καθένας τά πράγ­μα­τα, στήν περί­πτω­ση ὅμως τῆς ψυχῆς ἡ ση­μασία τοῦ κέρδους καί τῆς ζημίας δέν ἐπι­τρέ­πει διαφορετικές προ­σεγγίσεις.

Γ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα».

Κάθε ἄνθρωπος στή ζωή του αἰ­σθάνεται συχνά τήν ἀνάγκη νά καυ­χηθεῖ γιά κάτι πού ἔχει ἤ γιά κάτι πού εἶναι. Καί ἀνάλογα μέ τήν κατάστασή του καί τήν πνευ­ματική του καλ­λιέρ­γεια κάθε ἄν­θρω­πος καυχᾶται γιά διαφορετι­κούς λόγους. Ἄλλοι καυ­­χῶνται γιά ὑλικά πράγματα, γιά τόν πλοῦτο, γιά τήν κοινωνι­κή τους θέση, γιά τήν τιμή καί τή δόξα πού ἀπολαμ­βάνουν, γιά τά σωματικά τους προ­σόντα καί τήν ὡραιότητα τῆς μορφῆς τους. Ἄλ­λοι πάλι καυ­χῶ­νται γιά τίς γνώ­σεις τους, γιά τήν καλλιέργειά τους, γιά τά ἔργα τους καί τίς ἀρετές τους.

Ἡ καύχηση ὅμως γιά ὅλα αὐτά μπορεῖ, ἀδελφοί μου, νά εἶναι μά­ταιη καί ἐπικίνδυνη. Διότι τά ὑλικά ἀγαθά καί οἱ ἀνθρώπινες ἰδιό­τη­τες, ἔρχονται καί παρέρ­χο­νται, ἐνῶ ἡ καύχηση γιά τά καλά μας ἔργα ἤ γιά τίς ἀρε­τές μας ἀποτελεῖ ἔνδειξη ὑψηλοφροσύνης καί ὑπερηφα­νεί­ας, ἡ ὁποία ἀπομακρύνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

 

«Ἔσοπτρον Θεοῦ ἐγένου, Γρη­γό­ριε· τό κατ᾽ εἰκόνα γάρ ἄσπιλον ἐτή­­ρησας, νοῦν δ᾽ ἡγεμόνα κατά παθῶν … ἀνδρικῶς ἐνστησάμενος, τό καθ᾽ ὁμοίωσιν ἀνελάβου».

Τήν προηγούμενη Κυριακή, τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ Ἐκ­κλησία μας πανηγύρισε τόν θρίαμ­βο τῶν ἱερῶν της εἰκόνων. Πανη­γύ­­ρισε τή δυνατότητά της νά ἀπει­κο­νίζει τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀπεικόνιση πού ἐπιβε­βαι­ώ­νει τό μέγα θαῦμα τῆς θείας ἐναν­θρωπήσεως, ἡ ὁποία ἐπι­βεβαιώ­νει τήν πίστη της στή δυνατότητα τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου.

Σέ αὐτή τή δυνατότητα τῆς θεώ­­σεως τοῦ ἀνθρώπου ἑστιάζει ἡ ᾽Εκ­κλησία μας κατά τή σημερινή Β´ Κυριακή τῶν Νη­στει­ῶν, τιμώντας καί πανηγυρίζο­ντας τόν δεύ­τε­ρο θρί­αμβό της στό πρό­σωπο ἑνός μεγάλου θεολόγου καί πα­τρός της, στό πρόσωπο τοῦ ἁγί­ου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

Β´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε ἀμνοῦ καί ποιμένος μή­τηρ, χαῖρε αὐλή λογικῶν προβά­των».

Ἀπό τίς ἀναρίθμητες μεταφορές πού χρησιμοποιεῖ ὁ ποιητής τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου γιά νά περι­γρά­­ψει τό σεπτό πρόσωπο τῆς Πα­να­γίας Παρθένου ξεχωρίζει καί αὐτή πού ἀναφέραμε: «Χαῖρε ἀμνοῦ καί ποιμένος μή­τηρ, χαῖρε αὐλή λογικῶν προβά­των».

Ἀκούοντας τόν στίχο αὐτό τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου ἀπορεῖ ἴσως κα­­νείς πῶς εἶναι δυνατόν νά συν­δυάζονται σέ ἕνα πρόσωπο τρεῖς τόσο διαφορετικές ἰδιότητες, πῶς μπορεῖ ἡ Παναγία μας νά εἶναι συγ­χρόνως «ἀμνοῦ καί ποιμένος μήτηρ» ἀλλά καί «αὐλή λογικῶν προβάτων».

Αρχιμ. Παντελεήμων Κορφιωτάκης: Μνημόσυνο του ελέους και της αγάπης του.

 

 

του αρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου

 

Σαν απαλό αεράκι περιδιάβαινες στο μοναστήρι.

Απαλός σαν χάδι.

Εύθραυστος σαν μικρό παιδί.

Άγγιζες το κενό των ψυχών και το γέμιζες.

Τόσες εμπειρίες μαζί κι όμως τόσο ξένος για εμάς…

Άραγε σε καταλάβαμε ποτέ;

Άραγε καταλάβαμε ποτέ το βάρος που σήκωνες;

Τί μάχες έδινες μέσα στην καρδιά σου;

Τί πόνο κουβάλησες τόσα χρόνια;

Πόση υπομονή βάσταξες;

ΚΥΡΙΑΚΗ Α´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

 

«Ἡμέρα χαρμόσυνος καί εὐφροσύνης ἀνά­πλεως πεφανέρωται σήμερον· … ἀστράπτει καί λάμπει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».

Μέ θριαμβευτικούς τόνους πανηγυρίζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, ἀδελ­φοί μου, τή νίκη τῆς ἀμωμήτου πίστεώς της ἔναντι τῶν αἱρετικῶν. Μέ χαρά καί ἀγαλλίαση πνευ­μα­τική ἑορτάζει τόν θρίαμαβο τῆς ἀναστηλώσεως τῶν εἰκόνων καί τήν κα­ται­­σχύνη ὅλων ἐκείνων πού ἀμφισβή­τη­σαν τήν τιμη­τική προσκύνησή τους καί μέ­σω αὐτῆς τήν ἀπόδοση τῆς τιμῆς στούς προφῆτες, στούς μάρ­τυρες, στούς ἀσκητές, στούς πατέ­ρες καί δι­δα­σκάλους τῆς Ἐκκλησίας καί προπάν­των στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο καί στόν δι’ ἡμᾶς ἐνανθρωπήσαντα Θεόν Λόγον, τίς ἱε­ρές μορφές τῶν ὁποίων ἀπεικονίζει ὁ χρωστήρας τῶν ἁγιογράφων στίς εἰκόνες.

Α´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Ἀλλ᾽ ὡς ἔχουσα τό κράτος ἀ­προσ­μάχητον ἐκ παντοίων με κιν­δύνων ἐλευθέρωσον».

Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες εἰσήλθαμε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Εἰσήλ­θα­με στό στάδιο τῶν ἀρετῶν, ὄχι γιά νά γίνουμε θεατές τοῦ ἀγῶνος τῶν ἀδελφῶν μας ἀπό τίς κερκί­δες τοῦ σταδίου, ἀλλά γιά νά ἀγω­νισθοῦμε καί ἐμεῖς «τόν καλόν ἀ­γῶνα τῆς πίστεως», τῆς νηστεί­ας, τῆς ἐγκρατείας, τῆς μετανοίας, τοῦ ἐξαγιασμοῦ τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας.

Ὁ ἀγώνας αὐτός δέν εἶναι εὔκολος οὔτε χωρίς κόπο. Ὁ Χριστός δέν πα­ραπλανᾶ κανένα μας. Δηλώνει εὐθέως ὅτι εἶναι στενή καί τεθλιμ­μένη ἡ ὁδός τήν ὁποία μᾶς καλεῖ νά βαδίσουμε. Ἔχει σταυρό, ἔχει πειρασμούς καί θλίψεις, εἶναι σκληρός, γιατί δέν εἶναι «πρός σάρ­κα καί αἷμα», ἀλλά εἶναι «πρός τόν κοσμοκράτορα τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου», ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

Καί γι᾽ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς προτείνει ἰσχυρή βοήθεια, μᾶς προτείνει τήν κραταιά καί ἀκα­ταί­σχυντη βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Μητέρας τοῦ Κυ­ρίου καί μητέρας μας, τῆς ὁποίας τούς Χαιρετισμούς, ὅπως συνη­θί­ζουμε νά τούς λέμε, ψάλαμε γιά πρώ­τη φορά ἀπόψε, ἀλλά θά ψά­λουμε καί κάθε Παρασκευή τῆς Ἁγί­ας καί Μεγάλης Τεσσαρα­κο­στῆς.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ: Ποιος είσαι εσύ που κατακρίνεις κάποιον άλλον;

 

«Σύ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ κυρίῳ στήκει ἤ πίπτει» (Ρωμ. 14.4).

Στίς παλαιότερες ἐποχές, ὅταν κάποιος πολίτης ἐπιχειροῦσε νά σφε­τερισθεῖ ἕνα βασιλικό προ­νόμιο, θεωρεῖτο ὅτι ἐποφθαλμιοῦ­σε τόν βασιλικό θρόνο καί κατα­δικαζόταν ὡς ἔνοχος ἐγκλήματος καθοσιώσεως. Ἐνῶ ὅμως αὐτό θεωρεῖται φυσικό γιά τούς ἐγκό­σμιους βασιλεῖς, δέν ὑπολογίζουμε τή σημασία πού ἔχει, ὅταν πρόκειται γιά τόν ἐπου­ράνιο βασιλέα καί Θεό μας. Εὔκολα μάλιστα σπεύδουμε νά οἰκειοποιηθοῦμε ὅσα ἀνήκουν στήν ἀποκλειστική ἁρμοδιότητά του καί ἕνα ἀπό αὐτά εἶναι νά κρίνει τούς ἀνθρώπους.

Κυριακή Απόκρεω: Το κριτήριο της σωτηρίας.

Όλοι εκπλήσσονται. Κοιτούν απορημένα και ρωτούν.

«Γιατί Κύριε μας καταδικάζεις; Γιατί Κύριε μας σώζεις»;

Και ο Κύριος τους απαντά. Και η απάντησή Του είναι κάτι που δεν περιμένουν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

 

«Καί εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας» (Λουκ. 15.12).

Μία ἀπό τίς πιό γνω­στές εὐ­αγ­γελικές παραβολές ἀ­κού­σαμε σήμερα. Τήν παρα­βολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ. Καί παρότι ὁ χαρακτη­ρι­σμός «παραβολή τοῦ ἀσώ­του» προσδιορίζει ὡς πρωταγωνιστή τόν νε­ώ­τερο υἱό, ἡ προσοχή μας στρέφεται συνήθως στήν εὐπλαγχνία τοῦ πα­­τέρα ἤ στήν σκληρό­τητα τοῦ πρεσβυτέρου ἀδελφοῦ πού προτίμησε νά μήν πα­ρίσταται στή χαρά γιά τήν ἐπιστροφή τοῦ ἀσώτου ἀδελφοῦ του.

Καί τά δύο αὐτά πρό­σωπα ἔχουν, ἀ­σφαλῶς, βαρύνουσα σημασία, γιατί στό πρό­σωπο τοῦ πατέρα ὁ Χριστός παρουσιάζει τήν ἀγάπη καί τήν εὐ­σπλαγχνία τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἁμαρ­τωλό ἄνθρωπο, ἐνῶ μέ τό πα­ρά­δειγμα τῆς σκλη­ρο­­καρ­δίας τοῦ μεγαλύτερου ἀδελφοῦ προει­δο­­ποιεῖ καί διδάσκει ὅτι δέν ἀρκεῖ νά εἶναι κα­νείς ἐνάρετος, ἀλλά εἶ­ναι ἀναγκαῖο νά συν­δυ­άζει τήν ἀρετή μέ τήν ἀγάπη πρός τόν ἀδελφό του.