Τά θεῖα καταπιστεύματα

      

          

            Τοῦ Πρωτοπρ. Ἀθανάσιου Νίκου, Ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγ. Μηνᾶ Ναούσης, καθηγητῆ Σ.Μ.Υ.Κ.  Βελλᾶς Ἰωαννίνων

 

 

    Εἶναι ἐνσυνείδητη ἡ ἀνάγκη τῆς λυτρώσεως; Ἔχει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος συνείδηση τῆς ἀλυτρώτου καταστάσεως τῆς κοινωνίας του, ἤ, μήπως, εὑρισκόμενος ἐν μέσῳ μυρίων συχνά ἡδονικῶν καί ἀναπαυτικῶν ἐξαρτήσεων, ἔπαυσε νά αἰσθάνεται τήν παντοδαπή δουλεία του καί τήν ἀνάγκη τῆς λυτρώσεως; Πῶς ἀπαντᾶ στό ἀδυσώπητο ἐρώτημα: Εἶσαι εὐτυχής;

    Μήπως ἰσχύει καί γιά τήν ἐρχόμενη πρώτη ἑκατονταετία τῆς τρίτης χιλιετίας ὁ χαρακτηρισμός, τόν ὁποῖο διετύπωσε ὁ προφήτης Ἡσαΐας (κεφ. 6, 9-10) περί τῆς συγχρόνου κοινωνίας του ὡς μή ἀντιλαμβανομένης, λόγῳ πωρώσεως τά σημεῖα τῆς ἐκτροπῆς καί ὁδηγουμένης, λόγῳ ἀμετανοησίας, σέ ἀλλεπάλληλες καταστροφές. Εἶπε: «Θά ἀκοῦτε, ἀλλά δέν θά καταλαβαίνετε. Θά βλέπετε, ἀλλά δέν θά ἐννοεῖτε!... Ἕως ὅτου ἐρημωθοῦν οἱ πόλεις καί μείνουν ἀκατοίκητες, ἕως ὅτου ἀδειάσουν τά σπίτια καί ἡ χώρα μείνει ἔρημη…».

 

                                              

                                                Τά θεῖα καταπιστεύματα

 

    Μετά τήν διαγνωστική τῆς ἐποχῆς, εἶναι ἀναγκαῖο νά μιλήσουμε περί τῆς «ἀρχιτεκτονικῆς» τῆς Ἐκκλησίας καί τούς σχετικούς «ἄξονες» αὐτῆς. Οἱ θεοπαράδοτοι «ἄξονες» δέον ὅπως εἶναι τά τρία θεῖα καταπιστεύματα ἤ οἱ τρεῖς θεῖες Οἰκονομίες. Καί πρῶτον, πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε, τί εἶναι ἤ τί ὀφείλουμε νά θεωροῦμε ὡς θεῖο ἤ θεῖα καταπιστεύματα.

    Καταπίστευμα, κατά τήν νομική ἐκδοχή, εἶναι ἡ χορήγηση σέ κάποιον τῆς διαχειριστικῆς ἐξουσίας ἑνός ἀγαθοῦ πρός χάριν κάποιου τρίτου. Τό καταπίστευμα, θεολογικῶς, εἶναι αὐτό, τό ὁποῖον ἐνεπιστεύθη, δηλαδή ἐχορήγησεν ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο, ὡς ἀλήθεια καί ὡς ὕλη πρός διαχείριση, δηλ. ἐνεργοποίηση, πρός χάριν καί ὠφέλειαν ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί ὅλης τῆς κτίσεως, καί ὄχι μερικῶν προσώπων.

Πλησιάζει Δεκαπενταύγουστος

 

Πλησιάζει η μέρα

που το φως στέκεται

λίγο παραπάνω στις εικόνες,

σαν να τις χαϊδεύει ο ουρανός.

 

Είναι το Πάσχα του καλοκαιριού,

χωρίς κόκκινα αυγά,

μα με καρδιές που στάζουν προσευχή,

με βλέμματα στραμμένα στον ουρανό

και πόνο που γλυκαίνει

μέσα στη σκιά του μαφόριου Της.

 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Η σωστή εξομολόγηση.

- Γιατί μερικές φορές, ενώ η συνείδηση μας ελέγχει, δεν κάνουμε τον ανάλογο αγώνα, για να διορθωθούμε;

- Αυτό μπορεί να συμβή και από ένα τσάκισμα ψυχικό. Όταν είναι κανείς πανικοβλημένος από κάποιον πειρασμό, θέλει να αγωνισθή, αλλά δεν έχει διάθεση, δεν έχει ψυχική δύναμη. Τότε πρέπει να τακτοποιηθή εσωτερικά με την εξομολόγηση. Με την εξομολόγηση παρηγοριέται, τονώνεται και ξαναβρίσκει με την Χάρη του Θεού το κουράγιο για αγώνα. Αν δεν τακτοποιηθή, μπορεί να του έρθη και άλλος πειρασμός, οπότε, θλιμμένος όπως είναι, τσακίζεται περισσότερο, τον πνίγουν οι λογισμοί, απελπίζεται και μετά δεν μπορεί να αγωνισθή καθόλου.

- Και αν αυτό συμβαίνη συχνά;

Κυριακή Η΄ Ματθαίου με αναφορά στην Αγία Παρασκευή

 

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή Ιεροκήρυκος

 

Αγαπητοί αδελφοί, Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς παρουσιάζει ένα από τα πιο τρυφερά και βαθιά θαύματα του Κυρίου: τον πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων. Δεν είναι απλώς ένα θαύμα που δείχνει τη δύναμη του Χριστού· είναι ένα θαύμα που αποκαλύπτει την καρδιάΤου. Την καρδιά του Θεού που δεν μένει αδιάφορη μπροστά στην ανθρώπινη ανάγκη.

Και καθώς σήμερα τιμούμε την Αγία Οσιοπαρθενομάρτυρα Παρασκευή, η Εκκλησία μάς καλεί να δούμε πώς η ζωή της Αγίας φωτίζει το νόημα του σημερινού Ευαγγελίου και πώς το Ευαγγέλιο μάς βοηθά να κατανοήσουμε τη μαρτυρία της Αγίας μέσα στον σύγχρονο κόσμο.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 

 «Κύριε, οὐκ εἰμί ἱκανός ἵνα μου ὑπό τήν στέγην εἰσέλθῃς» (Ματθ. 8.8).

Ἕνα πολύ γνωστό θαῦμα τοῦ Κυρίου μας μᾶς περιέγραψε σήμερα ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος, τό θαῦ­μα τῆς θεραπείας τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου. Καί ὅμως αὐτό τό γνωστό θαῦμα ἔχει πολλά στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἀξίζει νά προσέξουμε καί νά διδαχθοῦμε ἀπό αὐτά.

Τό πρῶτο στοιχεῖο εἶναι ἡ ἰδιό­τη­τα αὐτοῦ πού πλησιάζει τόν Χριστό καί ζητᾶ τή θεραπεία. Δέν ἦταν ἕνας ἀπό τούς Ἰουδαίους, στούς ὁποίους ἀπευθυνόταν κυρίως ὁ Χριστός. Ἦταν εἰδωλολάτρης, καί μάλιστα ὄχι ἕνας ἁπλός ἄν­θρωπος, ὅπως ἡ Χαναναία πού τοῦ ζήτησε νά θεραπεύσει τή δαιμονι­σμένη θυγατέρα της, ἀλλά ἕνας ἀξιωματοῦχος τοῦ ρωμαϊκοῦ στρα­τοῦ, ἕνας ἐκπρόσωπος τοῦ κρά­τους. Ὅμως τολμᾶ νά πλησιάσει τόν Χριστό καί νά ὁμολογήσει μέ τόν τρόπο αὐτό τήν πίστη του.

ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

 

 

«Καί καλέσεις τό ὄνο­μα αὐτοῦ Ἰωάννην» (Λουκ. 1.13).

Ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκ­­κλησία μας τό γε­νέ­σιο τοῦ τιμίου Προδρό­μου, τοῦ Βαπτιστοῦ τοῦ Κυρίου μας, αὐτοῦ τόν ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ Χριστός θά τόν ὀνομάσει «μεί­ζο­να ἐν γεννητοῖς γυ­ναι­κῶν», τόν μεγα­λύτερο δηλαδή καί πιό σπου­δαῖο ἄνθρωπο πού γεν­νήθηκε στή γῆ ἀπό μιά γυναίκα. Καί ἡ γυναίκα αὐ­τή δέν εἶναι μία τυ­χαία γυναίκα, εἶναι ἡ συγγενής τῆς Παναγίας μας. εἶναι ἡ σύζυγος τοῦ ἱερέως Ζαχαρίου, πού παρά τήν εὐλάβειά της καί τή λαχτάρα της νά ἀποκτήσει ἕνα παιδί, δέν μπορεῖ, γιατί εἶναι στείρα καί ἤδη ἡλικιωμένη.

Κυριακή της Πεντηκοστής.

Ἡ ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς θεωρεῖται γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων δὲν σταματᾶ στὴν Ἀνάληψη· ἔρχεται ὁ ἄλλος Παράκλητος, τὸ ἄλλο θεῖο πρόσωπο, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, γιὰ νὰ παρατείνῃ τὸν Χριστὸ στοὺς αἰῶνες, νὰ ἐντάξῃ τὸν ἄνθρωπο σὲ ἕνα καινούριο Σῶμα, νὰ χορηγήσῃ σὲ ὅλους τὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τοὺς κάνῃ μετόχους τῆς Ἐπουρανίου Βασιλείας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ

 

«Ἐγώ σέ ἐδόξασα ἐπί τῆς γῆς· τό ἔργον ἐτε­λεί­­ωσα ὅ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω» (Ἰωάν. 17.4) .

Κυριακή πρό τῆς Πεν­τηκοστῆς καί ἡ Ἐκκλη­σία μας τιμᾶ σήμερα τούς τριακοσίους δεκα­ο­κτώ θεοφόρους πατέ­ρες τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰ­κου­μενικῆς Συ­νόδου, τούς πατέρες πού ὑπε­ρα­σπίσθηκαν τό ὁμοού­σιο τοῦ δευτέρου προ­σώ­που τῆς Ἁγίας Τριά­δος, τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τίς κακοδοξίες τοῦ Ἀ­ρείου, ὁ ὁποῖος θεωροῦ­σε τόν Υἱό κτίσμα καί ὄχι ἰσότιμο μέ τόν Θεό-Πατέρα.

Τούς τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας, γιατί μέ τούς ἀγῶ­νες, μέ τίς ἀποφάσεις καί μέ τή διδασκαλία τους δό­ξα­σαν τό ὄνομα τοῦ Χρι­στοῦ καί ἀπεκατέ­στη­σαν τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καί τῶν δογ­μάτων. Ἐργά­σθη­καν οἱ θεοφόροι Πατέ­ρες γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκ­κλη­σίας, γιά τήν ἑ­νό­­τη­τα τοῦ μυστικοῦ σώ­­μα­τος τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁ­ποία προσπαθοῦσε νά διασπάσει ὁ Ἄρειος μέ τίς αἱρετικές του δι­δα­σκα­­λίες, καί δόξασαν μέ τό ἔργο τους τόν Θεό.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ.Θ.

 

Ευλογημένοι μας Χριστιανοί,

Η θεραπεία του παραλύτου στη Βηθεσδά δεν είναι μόνο ένα θαύμα σωματικής ίασης· είναι μια πρόσκληση σε εσωτερική ανάσταση, σε προσωπική ευθύνη και σε κοινωνική αλληλεγγύη. Ο Χριστός δεν θεραπεύει μόνο το σώμα· θεραπεύει τη μοναξιά, την εγκατάλειψη, την αδικία και την αδυναμία που παραλύουν τον άνθρωπο σε κάθε εποχή.

Σήμερα η Εκκλησία μάς οδηγεί στη στοά της Βηθεσδά, εκεί όπου ο πόνος είχε γίνει καθημερινότητα και η ελπίδα σπάνια επισκέπτρια. Εκεί, ανάμεσα σε πλήθος ασθενών, ξεχωρίζει μια μοναχική μορφή: ένας άνθρωπος 38 ολόκληρα χρόνια παράλυτος, καθηλωμένος όχι μόνο στο κρεβάτι του, αλλά και στη σιωπή, στη λησμονιά, στην εγκατάλειψη.

Ο παραλυτικός δεν πάσχει μόνο σωματικά. Πάσχει από αποκλεισμό.
Η φράση του «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» δεν είναι απλώς μια διαπίστωση μοναξιάς· είναι η περιγραφή ενός συστήματος που αφήνει τον αδύναμο στο περιθώριο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ: «ἡ ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον».

 

«Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τόν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;» (Μαρκ. 16.3).

Τρίτη Κυριακή ἀπό τοῦ Πάσχα καί ἡ Ἐκ­κλη­σία μᾶς μεταφέρει στόν τάφο τοῦ Χριστοῦ γιά νά μᾶς συστήσει κάποιους θαρ­ραλέους καί γενναί­ους ἀνθρώπους. Γιά νά μᾶς συστήσει τόν Ἰωσήφ τόν ἀπό Ἀριμαθαίας καί τόν Νικόδημο, βουλευ­τές καί κε­κρυμ­μένους μαθητές τοῦ Κυρίου μας. Γιά νά μᾶς συστήσει καί κάποιες γυναῖκες, σάν τή Μαρία τή Μαγδα­λη­νή, τή Μαρία τοῦ Ἰακώ­βου καί τή Σαλώμη.

Οἱ πρῶτοι, πού σέ ὅλη τή διάρκεια τῆς δημό­σιας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ τόν παρακολουθοῦν ἀπό ἀπόσταση, στίς δύσκο­λες ὧρες πού ἀκολου­θοῦν μετά τή σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ, στίς ὧρες πού οἱ μαθητές του τόν ἀρ­νοῦνται καί κρύβονται γιά τόν φόβο τῶν Ἰου­δαίων, αὐτοί τολ­μοῦν. Τολμοῦν καί ἐμφανίζο­ν­ται στόν Πι­λά­το καί δηλώνουν τή σχέση τους μέ τόν Ἐ­σταυρω­μένο καί ζητοῦν νά πά­ρουν τό σῶμα του καί νά τοῦ προσφέρουν τίς τελευταῖες φροντί­δες.

Αυτός είναι ο Θεός, Θεός Ανάστασης!

Ο Άδης νικήθηκε.
Ο Θάνατος γεύτηκε ζωή.
Η φθορά αφθαρτοποιήθηκε.
Το κακό ντροπιάστηκε.

Τα πάντα γίνονται καινά.
Η γη ενώνεται με τον ουρανό.
Το σκοτάδι καταργείται.
Δεν υπάρχουν πλέον αδιέξοδα.
Θανατώνεται η απόγνωση.
Μπολιάζεται η θεανθρωπία στον άνθρωπο.

Τί εορτάζουμε κάθε ημέρα της Μ. Εβδομάδας.

Τι είναι Μεγάλη Εβδομάδα;

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η εβδομάδα πριν το Πάσχα (από την Κυριακή των Βαϊων το βράδυ μέχρι το Μ. Σάββατο) και ονομάζεται «Μεγάλη», όχι γιατί έχει περισσότερες μέρες ή ώρες από τις άλλες εβδομάδες, αλλά γιατί τα γεγονότα όπου τελούνται και βιώνονται στους Ιερούς Ναούς είναι κοσμοσωτήρια για τον άνθρωπο!

Πώς βιώνεται ο λειτουργικός χρόνος τη Μεγάλη εβδομάδα;

Η Εκκλησία από την μεγάλη της φιλανθρωπία, για να μπορέσουν όσο είναι δυνατόν περισσότεροι πιστοί να συμμετέχουν στις Ακολουθίες, επέτρεψε από την αρχή της Μ. Εβδομάδας, να ψάλλεται ο Όρθρος της επόμενης ημέρας. (π.χ. την Κυριακή των Βαϊων το βράδυ ψάλλεται ο Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΙΩΝ: Για ποιον λόγο ερχόμαστε εμείς στους Ιερούς Ναούς;

 

«Ἦλθον οὐ διά τόν Ἰησοῦν μό­νον, ἀλλ᾽ ἵνα καί τόν Λάζαρον ἴδω­σιν ὅν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν» (Ἰωάν. 12.9).

Κυριακή τῶν Βαΐων σήμερα καί τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα μᾶς με­ταφέρει στά Ἱεροσόλυμα, ἐκεῖ πού εἰσέρχεται σήμερα ὁ Χριστός ἐπί πώλου ὄνου.

Χθές εἶχε ἀναστήσει στή Βηθανία τόν φίλο του Λάζαρο, ὁλοκληρώ­νο­ντας οὐσιαστικά μέ τό θαῦμα αὐτό τόν κύκλο τῆς δημόσιας ζωῆς του, καί τώρα βαδίζει πρός τό Πά­θος γιά νά ὁλοκληρώσει καί τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων πού τοῦ εἶχε ἀναθέσει ὁ οὐράνιος Πατέρας του.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε ἀλ­λά θαρ­σεῖτε, ἐγώ νενί­κηκα τόν κόσμον».

 

«Δύνασθε πιεῖν τό πο­τήριον ὅ ἐγώ πίνω καί τό βάπτισμα ὅ ἐγώ βα­πτί­ζομαι βαπτισθῆναι;»  (Μαρκ. 10.38)

Πλησιάζουμε πρός τή Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τό Πά­θος τοῦ Κυρίου μας καί ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς προε­τοιμάζει μέ τό σημερινό εὐαγγε­λικό ἀνάγνωσμα γιά τά μεγάλα καί κοσμοσωτήρια γεγονότα, τά ὁποῖα καλούμεθα νά ζήσουμε. Μᾶς προετοιμάζει μέ τρό­πο ἀνάλογο μέ αὐτόν, μέ τόν ὁποῖο προετοίμαζε καί ὁ Χριστός τούς μα­θητές του, πρίν ἀπό τό πάθος του, καί συγχρόνως ἐφιστᾶ τήν προσοχή μας, γιά νά μήν ὑποκύψουμε στόν πειρασμό, στόν ὁποῖο ὑπέπε­σαν οἱ δύο μαθητές του. Διότι, ἐνῶ ὁ Διδάσκαλός τους τούς ἔλεγε τί ἐπρόκειτο νά συμβεῖ καί τί ἐπρό­κειτο νά ὑπομείνει γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης, δύο ἀπό τούς πιό στενούς του μαθητές, ζητοῦσαν νά τούς ὑποσχεθεῖ ὅτι, ὅταν θά ἔρθει στή δόξα του, αὐτοί θά καθίσουν δίπλα του.

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

 

«Ὦ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τῶν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λό­γον, δεξαμένη τήν νῦν προσφο­ράν, ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας καί τῆς μελλούσης λύ­τρω­σαι κολάσεως τούς σοί βοῶν­τας. Ἀλληλούια».

Πρός τήν πανύμνητο Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, τήν Παναγία Παρ­θέ­νο, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἀπευ­θυν­θή­κα­με ἀπόψε καί πάλι, γιά νά τῆς ψάλλουμε τόν ὡραιότερο Ὕμνο πού ἔχει γραφεῖ γιά τή Χά­ρη της, γιά νά τῆς προσφέρουμε τά ἀνα­ρί­θμη­τα «χαῖ­ρε» τοῦ Ἀκαθί­στου Ὕ­μνου, ὡς ταπεινό δῶρο εὐ­λα­­βεί­ας καί σεβα­σμοῦ γιά τήν ἀνύ­στα­κτη μέριμνά της καί τή διαρκῆ με­σιτεία της.

Καί τώρα πού κλείνει ὁ κύκλος τῶν Χαιρετισμῶν της, τήν παρ­α­κα­­λοῦ­με νά δεχθεῖ τήν προσ­­φορά μας καί νά μᾶς δώσει τό ἀντίδωρο τῆς χάριτός της.

Τί τῆς ζητοῦμε, λοιπόν, ἀδελφοί μου;

Τῆς ζητοῦμε νά μᾶς προστα­τεύει καί νά μᾶς λυτρώνει ἀπό κά­θε συμ­φορά. Καί εἶναι πολλοί οἱ κίν­δυνοι πού ἐλλοχεύουν στή ζωή μας. Κίνδυνοι σωματικοί καί κίν­δυ­­­νοι ψυχικοί καί πνευματικοί. Κίν­δυνοι ἀπό ὁρατούς ἀλλά καί ἀπό ἀο­­ράτους ἐχθρούς.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης

 

«Ταῖς τῶν δακρύων σου ροαῖς τῆς ἐρήμου τό ἄγο­νον ἐγεώργησας», ψάλ­λει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας πρός τιμήν ἑνός ἀσκητοῦ, ἑνός ἐρημίτου, στόν ὁποῖο ἔχει ἀφιερώσει τήν τέταρτη Κυριακή τῆς Ἁγίας καί Με­γά­λης Τεσσαρακοστῆς, πρός τιμήν τοῦ ἁγίου Ἰω­άν­­νου τοῦ Σιναΐτου, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμα­κος, ὅπως συνηθίζουμε νά τόν ἀποκαλοῦμε ἀπό τόν τίτλο τοῦ μοναδικοῦ ἔργου τό ὁποῖο μᾶς κληροδότησε.

Ἡ ζωή του δέν μᾶς εἶναι γνωστή. Καί ἐάν τό ἔργο του αὐτό δέν σωζόταν, θά ἀ­γνο­­ούσαμε ἴσως καί τήν πα­ρου­­σία του στή περίπυ­στη Μο­νή τῆς Ἁγίας Αἰκα­τε­ρί­νης τοῦ Σινᾶ, ὅπου ἀ­σκήτευσε καί διακόνησε ὡς ἡγούμε­νος. Γι᾽ αὐτό καί ἴσως με­ρικοί διερωτῶνται πῶς ἡ Ἐκ­κλη­σία μας ἀφιέρωσε μία Κυ­ριακή τῆς Μεγάλης Τεσ­σα­ρα­­κοστῆς σ᾽ αὐτόν τόν ἅγιο, τόν ἅγιο Ἰω­άν­νη τῆς Κλίμακος, καί δέν τήν ἀφι­έ­ρωσε σέ κάποιον ἀπό τούς με­γάλους πατέρες καί ἱε­ράρχες της.

Δ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε σκηνή τοῦ Θεοῦ καί Λό­γου· χαῖρε Ἁγία ἁγίων μείζων».

Σκηνή τοῦ Θεοῦ ἡ Παναγία μας πρός τήν ὁποία ἀπευθύναμε καί ἀπόψε τά «χαῖρε» τῆς τετάρτης Στάσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου της. Καί ποιός μπορεῖ νά τό ἀμφισβη­τή­σει, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ κομίζει τό χαρμόσυνο μή­νυμα κατ᾽ ἐντολή τοῦ Θεοῦ: «Ἰδού συλλήψῃ ἐν γαστρί καί τέξῃ υἱόν … καί τό γεννώμενον υἱός Θεοῦ».

Ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ δευτέρου δηλαδή προ­­σώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, στά σπλάγχνα τῆς Παναγίας μας θά ἦταν ἀρκετή γιά τόν ἱερό ὑμνο­γρά­­φο, ὥστε νά ἐγκωμιάσει ὡς «σκη­νή τοῦ Θεοῦ καί Λόγου». Δέν εἶναι ὅμως μόνο αὐτός ὁ λό­γος. Ὁ ἀρχάγγελος σπεύδει νά δι­ευ­­κρινίσει τή συμμετοχή καί τῶν δύο ἄλλων προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος στό μέγα καί ἀπόρ­ρητο μυ­στήριο πού θά ἐπιτελεσθεῖ στά πα­νάχραντα σπλάγχνα τῆς Ὑπε­ρα­­γίας Θεοτόκου. Εἶναι ἡ πα­ρου­σία τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού τελεσιουργεῖ τό θαῦμα. «Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ», βε­βαι­ώ­­νει ὁ οὐράνιος ἀπεσταλμένος, ἀλ­­λά «καί δύναμις Ὑψίστου ἐπι­σκιά­σει σοι».

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως: Το μήνυμα του Σταυρού.

    

Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή Ιεροκήρυκος

 

Αγαπητοί αδελφοί,

Σήμερα η Εκκλησία μας προβάλλει μπροστά μας το πιο ιερό και το πιο παράδοξο σύμβολο της πίστεώς μας: τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό. Βρισκόμαστε στο μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και η Εκκλησία, σαν σοφή μητέρα, τοποθετεί τον Σταυρό στο κέντρο αυτής της πνευματικής πορείας.

Γιατί το κάνει αυτό; Για να μας θυμίσει τον σκοπό του αγώνα μας. Για να μας ενισχύσει όταν κουραζόμαστε. Για να μας δείξει ότι ο δρόμος προς την Ανάσταση περνά μέσα από τον Σταυρό.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

 

 «Τί γάρ ὠφελήσει ἄν­θρωπον ἐάν κερδίσῃ τόν κόσμον ὅλον καί ζη­­μιωθῇ τήν ψυχήν αὐ­τοῦ;» (Μαρκ. 8.36)

Μιά ἀπό τίς πολλές ἐρωτήσεις πού ἀπευ­θύ­νει μέ τό σημερινό εὐ­αγγελικό ἀνάγνωσμα ὁ Χριστός εἶ­ναι καί ἡ ἐρώτηση πού προανέφερα. Τί θά ὠφελήσει τόν ἄνθρωπο ἄν κερδίσει ὅλον τόν κό­σμο καί χάσει τήν ψυ­χή του;

Τό ἐρώτημα αὐτό περί κέρδους καί ζημίας μπορεῖ νά φαντάζει ἀσυνήθιστο γιά τόν Χρι­στό, ἔχει ὅμως ἰδιαί­τερη σημασία, καθώς ἀναφέρεται στό κέρδος τοῦ ἀνθρώπου καί στή ζημία τῆς ψυχῆς. Καί ἔχει ἀκόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς τό ἀ­κοῦ­με νά ἀπευθύνεται πρός ὅ­λους μας, βλέ­πο­ντας τόν Χριστό μέ ἐκ­τετα­μένες παλάμες ἐπί τοῦ Σταυροῦ γιά τή δι­κή μας σωτηρία.

Καί μπορεῖ σέ ἄλλες πε­ριπτώσεις τό κέρδος καί ἡ ζημία νά εἶναι ὅροι σχετικοί, τούς ὁ­ποί­ους μπο­ρεῖ νά ἑρ­μη­νεύσει κανείς μέ δια­φο­ρετι­κούς τρόπους, ἀνά­λο­γα μέ τήν ὀπτική γω­νία ἀπό τήν ὁποία βλέ­πει ὁ καθένας τά πράγ­μα­τα, στήν περί­πτω­ση ὅμως τῆς ψυχῆς ἡ ση­μασία τοῦ κέρδους καί τῆς ζημίας δέν ἐπι­τρέ­πει διαφορετικές προ­σεγγίσεις.

Γ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα».

Κάθε ἄνθρωπος στή ζωή του αἰ­σθάνεται συχνά τήν ἀνάγκη νά καυ­χηθεῖ γιά κάτι πού ἔχει ἤ γιά κάτι πού εἶναι. Καί ἀνάλογα μέ τήν κατάστασή του καί τήν πνευ­ματική του καλ­λιέρ­γεια κάθε ἄν­θρω­πος καυχᾶται γιά διαφορετι­κούς λόγους. Ἄλλοι καυ­­χῶνται γιά ὑλικά πράγματα, γιά τόν πλοῦτο, γιά τήν κοινωνι­κή τους θέση, γιά τήν τιμή καί τή δόξα πού ἀπολαμ­βάνουν, γιά τά σωματικά τους προ­σόντα καί τήν ὡραιότητα τῆς μορφῆς τους. Ἄλ­λοι πάλι καυ­χῶ­νται γιά τίς γνώ­σεις τους, γιά τήν καλλιέργειά τους, γιά τά ἔργα τους καί τίς ἀρετές τους.

Ἡ καύχηση ὅμως γιά ὅλα αὐτά μπορεῖ, ἀδελφοί μου, νά εἶναι μά­ταιη καί ἐπικίνδυνη. Διότι τά ὑλικά ἀγαθά καί οἱ ἀνθρώπινες ἰδιό­τη­τες, ἔρχονται καί παρέρ­χο­νται, ἐνῶ ἡ καύχηση γιά τά καλά μας ἔργα ἤ γιά τίς ἀρε­τές μας ἀποτελεῖ ἔνδειξη ὑψηλοφροσύνης καί ὑπερηφα­νεί­ας, ἡ ὁποία ἀπομακρύνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό.