Μια Μαρία κοιμήθηκε. Μια Παναγία γεννήθηκε.

 

Μέσα στον χωροχρόνο υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που στιγμάτισαν την ιστορία. Μερικοί απ’ αυτούς άφησαν πίσω έργα σκότους και καταστροφής, λόγους μίσους και εγωισμού, φέρανε δυστυχία, πείνα, θάνατο. Μερικοί άλλοι άφησαν πίσω έργα αγαθά και δημιουργικά, λόγους αγάπης και συγχώρεσης, φέρανε χαρά, ευημερία και ανάπτυξη.
----------------------------------
Μέσα στον χωροχρόνο μας ελάχιστοι άνθρωποι αναγνωρίζονται απ’ όλους. Ακόμα πιο λίγοι είναι αυτοί που αναγνωρίζονται ως άνθρωποι με φως, με πνευματική διαύγεια, με μεγαλείο ψυχής, με θεϊκή ταπείνωση που το άγγιγμά τους στον κόσμο τούτο άνθισε γαλήνη και ειρήνη.

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός: Η Κοίμηση της Παναγίας.

Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό.

Πλησιάζει Δεκαπενταύγουστος

 

Πλησιάζει η μέρα

που το φως στέκεται

λίγο παραπάνω στις εικόνες,

σαν να τις χαϊδεύει ο ουρανός.

 

Είναι το Πάσχα του καλοκαιριού,

χωρίς κόκκινα αυγά,

μα με καρδιές που στάζουν προσευχή,

με βλέμματα στραμμένα στον ουρανό

και πόνο που γλυκαίνει

μέσα στη σκιά του μαφόριου Της.

 

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

 

«Ὦ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τῶν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λό­γον, δεξαμένη τήν νῦν προσφο­ράν, ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας καί τῆς μελλούσης λύ­τρω­σαι κολάσεως τούς σοί βοῶν­τας. Ἀλληλούια».

Πρός τήν πανύμνητο Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, τήν Παναγία Παρ­θέ­νο, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἀπευ­θυν­θή­κα­με ἀπόψε καί πάλι, γιά νά τῆς ψάλλουμε τόν ὡραιότερο Ὕμνο πού ἔχει γραφεῖ γιά τή Χά­ρη της, γιά νά τῆς προσφέρουμε τά ἀνα­ρί­θμη­τα «χαῖ­ρε» τοῦ Ἀκαθί­στου Ὕ­μνου, ὡς ταπεινό δῶρο εὐ­λα­­βεί­ας καί σεβα­σμοῦ γιά τήν ἀνύ­στα­κτη μέριμνά της καί τή διαρκῆ με­σιτεία της.

Καί τώρα πού κλείνει ὁ κύκλος τῶν Χαιρετισμῶν της, τήν παρ­α­κα­­λοῦ­με νά δεχθεῖ τήν προσ­­φορά μας καί νά μᾶς δώσει τό ἀντίδωρο τῆς χάριτός της.

Τί τῆς ζητοῦμε, λοιπόν, ἀδελφοί μου;

Τῆς ζητοῦμε νά μᾶς προστα­τεύει καί νά μᾶς λυτρώνει ἀπό κά­θε συμ­φορά. Καί εἶναι πολλοί οἱ κίν­δυνοι πού ἐλλοχεύουν στή ζωή μας. Κίνδυνοι σωματικοί καί κίν­δυ­­­νοι ψυχικοί καί πνευματικοί. Κίν­δυνοι ἀπό ὁρατούς ἀλλά καί ἀπό ἀο­­ράτους ἐχθρούς.

Δ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε σκηνή τοῦ Θεοῦ καί Λό­γου· χαῖρε Ἁγία ἁγίων μείζων».

Σκηνή τοῦ Θεοῦ ἡ Παναγία μας πρός τήν ὁποία ἀπευθύναμε καί ἀπόψε τά «χαῖρε» τῆς τετάρτης Στάσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου της. Καί ποιός μπορεῖ νά τό ἀμφισβη­τή­σει, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ κομίζει τό χαρμόσυνο μή­νυμα κατ᾽ ἐντολή τοῦ Θεοῦ: «Ἰδού συλλήψῃ ἐν γαστρί καί τέξῃ υἱόν … καί τό γεννώμενον υἱός Θεοῦ».

Ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ δευτέρου δηλαδή προ­­σώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, στά σπλάγχνα τῆς Παναγίας μας θά ἦταν ἀρκετή γιά τόν ἱερό ὑμνο­γρά­­φο, ὥστε νά ἐγκωμιάσει ὡς «σκη­νή τοῦ Θεοῦ καί Λόγου». Δέν εἶναι ὅμως μόνο αὐτός ὁ λό­γος. Ὁ ἀρχάγγελος σπεύδει νά δι­ευ­­κρινίσει τή συμμετοχή καί τῶν δύο ἄλλων προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος στό μέγα καί ἀπόρ­ρητο μυ­στήριο πού θά ἐπιτελεσθεῖ στά πα­νάχραντα σπλάγχνα τῆς Ὑπε­ρα­­γίας Θεοτόκου. Εἶναι ἡ πα­ρου­σία τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού τελεσιουργεῖ τό θαῦμα. «Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ», βε­βαι­ώ­­νει ὁ οὐράνιος ἀπεσταλμένος, ἀλ­­λά «καί δύναμις Ὑψίστου ἐπι­σκιά­σει σοι».

Γ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα».

Κάθε ἄνθρωπος στή ζωή του αἰ­σθάνεται συχνά τήν ἀνάγκη νά καυ­χηθεῖ γιά κάτι πού ἔχει ἤ γιά κάτι πού εἶναι. Καί ἀνάλογα μέ τήν κατάστασή του καί τήν πνευ­ματική του καλ­λιέρ­γεια κάθε ἄν­θρω­πος καυχᾶται γιά διαφορετι­κούς λόγους. Ἄλλοι καυ­­χῶνται γιά ὑλικά πράγματα, γιά τόν πλοῦτο, γιά τήν κοινωνι­κή τους θέση, γιά τήν τιμή καί τή δόξα πού ἀπολαμ­βάνουν, γιά τά σωματικά τους προ­σόντα καί τήν ὡραιότητα τῆς μορφῆς τους. Ἄλ­λοι πάλι καυ­χῶ­νται γιά τίς γνώ­σεις τους, γιά τήν καλλιέργειά τους, γιά τά ἔργα τους καί τίς ἀρετές τους.

Ἡ καύχηση ὅμως γιά ὅλα αὐτά μπορεῖ, ἀδελφοί μου, νά εἶναι μά­ταιη καί ἐπικίνδυνη. Διότι τά ὑλικά ἀγαθά καί οἱ ἀνθρώπινες ἰδιό­τη­τες, ἔρχονται καί παρέρ­χο­νται, ἐνῶ ἡ καύχηση γιά τά καλά μας ἔργα ἤ γιά τίς ἀρε­τές μας ἀποτελεῖ ἔνδειξη ὑψηλοφροσύνης καί ὑπερηφα­νεί­ας, ἡ ὁποία ἀπομακρύνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό.

Β´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε ἀμνοῦ καί ποιμένος μή­τηρ, χαῖρε αὐλή λογικῶν προβά­των».

Ἀπό τίς ἀναρίθμητες μεταφορές πού χρησιμοποιεῖ ὁ ποιητής τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου γιά νά περι­γρά­­ψει τό σεπτό πρόσωπο τῆς Πα­να­γίας Παρθένου ξεχωρίζει καί αὐτή πού ἀναφέραμε: «Χαῖρε ἀμνοῦ καί ποιμένος μή­τηρ, χαῖρε αὐλή λογικῶν προβά­των».

Ἀκούοντας τόν στίχο αὐτό τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου ἀπορεῖ ἴσως κα­­νείς πῶς εἶναι δυνατόν νά συν­δυάζονται σέ ἕνα πρόσωπο τρεῖς τόσο διαφορετικές ἰδιότητες, πῶς μπορεῖ ἡ Παναγία μας νά εἶναι συγ­χρόνως «ἀμνοῦ καί ποιμένος μήτηρ» ἀλλά καί «αὐλή λογικῶν προβάτων».

Α´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Ἀλλ᾽ ὡς ἔχουσα τό κράτος ἀ­προσ­μάχητον ἐκ παντοίων με κιν­δύνων ἐλευθέρωσον».

Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες εἰσήλθαμε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Εἰσήλ­θα­με στό στάδιο τῶν ἀρετῶν, ὄχι γιά νά γίνουμε θεατές τοῦ ἀγῶνος τῶν ἀδελφῶν μας ἀπό τίς κερκί­δες τοῦ σταδίου, ἀλλά γιά νά ἀγω­νισθοῦμε καί ἐμεῖς «τόν καλόν ἀ­γῶνα τῆς πίστεως», τῆς νηστεί­ας, τῆς ἐγκρατείας, τῆς μετανοίας, τοῦ ἐξαγιασμοῦ τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας.

Ὁ ἀγώνας αὐτός δέν εἶναι εὔκολος οὔτε χωρίς κόπο. Ὁ Χριστός δέν πα­ραπλανᾶ κανένα μας. Δηλώνει εὐθέως ὅτι εἶναι στενή καί τεθλιμ­μένη ἡ ὁδός τήν ὁποία μᾶς καλεῖ νά βαδίσουμε. Ἔχει σταυρό, ἔχει πειρασμούς καί θλίψεις, εἶναι σκληρός, γιατί δέν εἶναι «πρός σάρ­κα καί αἷμα», ἀλλά εἶναι «πρός τόν κοσμοκράτορα τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου», ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

Καί γι᾽ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς προτείνει ἰσχυρή βοήθεια, μᾶς προτείνει τήν κραταιά καί ἀκα­ταί­σχυντη βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Μητέρας τοῦ Κυ­ρίου καί μητέρας μας, τῆς ὁποίας τούς Χαιρετισμούς, ὅπως συνη­θί­ζουμε νά τούς λέμε, ψάλαμε γιά πρώ­τη φορά ἀπόψε, ἀλλά θά ψά­λουμε καί κάθε Παρασκευή τῆς Ἁγί­ας καί Μεγάλης Τεσσαρα­κο­στῆς.

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

 «Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυ­έ­τω μηδαμῶς χείρ ἀμυήτων», ψάλ­λει πανηγυρικά σήμερα ἡ Ἐκ­κλη­σία μας, ἑορτάζοντας τήν εἴσοδο τῆς Παναγίας Παρθένου στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἐκεῖ ὅπου μόνο ὁ ἀρ­χι­ερεύς «ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ», μία φορά τόν χρόνο, εἰ­σήρ­­­χετο γιά νά προσφέρει θυσία στόν Θεό.

Εἰσέρχεται ἡ Παναγία, μόλις τριῶν ἐτῶν, στό ἱερότερο σημεῖο τοῦ ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων, ἐκεῖ ὅπου ἐφυλάσσετο ἡ κιβωτός μέ τίς πλά­κες τῆς Δια­θή­κης καί ἡ ράβδος Ἀα­­ρών, πού εἶχε βλαστήσει, καί τό μάν­να μέ τό ὁποῖο εἶχε θρέψει ὁ Θεός τούς Ἰουδαίους κατά τή διάρκεια τῆς τεσσαρακονταετοῦς πορείας τους πρός τή γῆ τῆς ἐπαγγελίας.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΟΡΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

 † ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας

ΠΡΟΣ

τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

 

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Ἀπόστολοι ἐκ περάτων συναθροισθέντες ἐνθάδε Γεθσημανῇ τῷ χωρίῳ κηδεύσατέ μου τό σῶμα, καί Σύ, Υἱέ καί Θεέ μου, παράλαβέ μου τό πνεῦμα».

Μία διπλῆ παράκληση ἀπευθύνει ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος λίγο πρίν ἀπό τήν Κοίμηση καί ἀπό τήν εἰς οὐρανούς μετάστασή της. Ἡ πρώτη ἀπευθύνεται πρός τούς μαθητές τοῦ Υἱοῦ της, πρός  ἐκείνους πού εἶχαν ἀκολουθήσει πιστά τόν Χριστό στά τρία χρόνια τῆς δημόσιας ζωῆς του, καί τούς ὁποίους αἰσθανόταν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ὡς τέκνα της, ὅπως καί ἐκεῖνοι τήν αἰσθανόταν ὡς μητέρα τους. Ἀπευθύνεται πρός τούς μαθητές τοῦ Υἱοῦ της, οἱ ὁποῖοι κήρυτταν τόν λόγο του στά πέρατα τοῦ κόσμου, καί τούς παρακαλεῖ νά ἔλθουν στήν Γεθσημανῆ καί νά κηδεύσουν τό πανάχραντο σῶμα της.

Δ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (Ομιλία)

 

«Ὦ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τῶν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λό­γον, δεξαμένη τήν νῦν προσφο­ράν, ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαν­τας καί τῆς μελλούσης λύ­τρω­σαι κολάσεως τούς σοί βοῶν­τας. Ἀλληλούια».

Πρός τήν πανύμνητο Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, τήν Παναγία Παρ­θέ­νο, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἀπευ­θυν­θή­κα­με ἀπόψε καί πάλι, Παρα­σκευή τῆς τετάρτης ἑβδομά­δος τῶν Νηστειῶν, γιά νά τῆς ψάλλουμε τόν ὡραιότερο Ὕ­μνο πού ἔχει γραφεῖ γιά τή Χά­ρη της, γιά νά τῆς προσφέρουμε τά ἀνα­ρί­θμη­τα «χαῖ­ρε» τοῦ Ἀκαθί­στου Ὕ­μνου, ὡς τα­πεινό δῶρο εὐ­λα­­βεί­ας καί σεβα­σμοῦ γιά τήν ἀνύ­στα­κτη μέριμνά της καί τή διαρκῆ με­σιτεία της.

Καί τήν παρ­α­κα­­λέσαμε νά δεχθεῖ τήν προσ­­φορά μας καί νά μᾶς δώ­σει τό ἀντίδωρο τῆς χάριτός της.

Τί τῆς ζητήσαμε ὅμως, ἀδελφοί μου;

Γ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε στοργή πάντα πόθον νικῶσα».

Μέ αὐτόν τόν χαιρε­τι­σμό πρός τήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί Μητέρα τῶν ἀν­θρώ­­πων κλείνει ὁ δέ­κα­­τος τρίτος οἶκος τοῦ Ἀκαθίστου ὕμνου πού ψάλαμε ἀπόψε. «Χαῖρε στοργή πάντα πόθον νικῶσα».

Κάθε ἄνθρωπος, ἀδελ­φοί μου, ἔχει ἀνάγκη ἀπό τή στοργή καί τήν ἀγάπη τοῦ συνανθρώ­που του. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί ὡς τέτοιο εἶναι πλα­σμέ­νος γιά νά προσφέρει ἀλλά καί γιά νά ἀνα­παύεται στήν ἀγάπη.

B´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

«Χαῖρε τῆς Τριάδος τούς μύστας φωτίζου­σα».

Ἔχοντας ἑορτάσει, ἀ­δελφοί μου, τήν προη­γούμενη πρώτη Κυρια­κή τῶν Νηστειῶν τόν θρίαμβο τῆς Ὀρ­θο­δοξίας ἡ Ἐκκλησία μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν Εἰκονομάχων, ἐγγίζουμε ἤ­δη τήν δεύτερη Κυ­ρια­κή τῆς Ἁγίας καί Με­γά­λης Τεσ­­σαρακοστῆς, Κυ­­­ρια­κή τήν ὁποία ἡ Ἐκκλη­σία μας ἔχει ἀφι­ε­­ρώσει σέ ἕνα ἄλλο με­γάλο ἀγωνιστή καί ὑπέρ­­μαχο τῆς ὀρθο­δό­ξου πίστεως, στόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, καί στόν θρί­αμ­βό του ἐναντίον ἐ­κεί­νων πού δέν μπο­ροῦ­σαν νά κα­τα­νοή­σουν ὅτι ὁ Θεός ἀξιώνει τούς καθαρούς τῇ καρ­δίᾳ νά δοῦν τό ἄκτιστο φῶς τῆς χάρι­τός του, καί μέ τούς σωματι­κούς ὀ­φθαλ­μούς τους, καί γι᾽ αὐτό τούς συκοφαν­τοῦ­σαν.

Η Θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Παραμυθίας (21 Ιανουαρίου)

Ανεβαίνοντας την σκάλα που βρίσκεται στα αριστερά της κεντρικής εισόδου του καθολικού (κυρίως ναού) της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, στο Άγιο Όρος, συναντούμε το παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου. Μέσα σε αυτό μεταφέρθηκε μια εικόνα της Παναγίας, που βρισκόταν άλλοτε στη δεξιά άκρη του τοίχου του εξωνάρθηκα. Η εικόνα αυτή σχετίζεται με ένα θαυμαστό γεγονός που έλαβε χώρα στην Μονή, κατά τη βυζαντινή περίοδο.

Τον Ιανουάριο του 1320, ο αλγερίνος πειρατής Βαρδουχάν αποφάσισε να επιτεθεί στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου και να λελατήσει τους ανεκτίμητους θησαυρούς της. Ετοίμασε δέκα πλοία με περίπου διακόσους πειρατές του και έβαλε πλώρη από τη βάση του, το νησί της  Μήλου, για τη Μονή.

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ: ΕΟΡΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

 † ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας

 

ΠΡΟΣ

τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

 

 Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Ἡ μετά τόκον παρθένος καί μετά θάνατον ζῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε, τήν κληρονομίαν σου».

Στή ζωή τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἀλλά καί στή ζωή τοῦ κόσμου συμβαίνουν πολλά παράδοξα καί ἀνεξήγητα γεγονότα. Γεγονότα πού κανείς δέν μπορεῖ νά προβλέψει, ἀλλά καί γεγονότα πού διαφέρουν ἀπό ὅλα ἐκεῖνα μέ τά ὁποῖα εἶναι ἐξοικειωμένος ὁ ἄνθρωπος καί ἀκολουθοῦν τούς νόμους τῆς φύσεως.

Καί ἐάν ὅλα αὐτά τά παράδοξα καί ἀνεξήγητα γεγονότα τίς περισσότερες φορές περνοῦν ἀπαρατήρητα ἀπό τούς πολλούς ἤ δέν ἔχουν εὐρύτερη σημασία, τό διπλό παράδοξο καί ἀνεξήγητο γεγονός, τό ὁποῖο ἑορτάζουμε καί τιμοῦμε πανηγυρικά σήμερα, ἀποτελεῖ ἕνα μοναδικό γεγονός στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους μέ ἀνυπέρβλητη σημασία γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἀπαλλαγή του ἀπό τά δεσμά τοῦ διαβόλου καί τῆς ἁμαρτίας. Εἶναι ἕνα γεγονός, τό ὁποῖο ἀνατρέπει τούς ὅρους τῆς φύσεως, ὄχι γιά νά φέρει ἀναστάτωση καί ἀταξία, ἀλλά γιά νά φέρει τήν καταλλαγή καί τήν ἄφεση. Εἶναι ἕνα γεγονός, τό ὁποῖο διατρανώνει τή δύναμη τοῦ Θεοῦ καί τό μεγαλεῖο τῆς ἀγάπης του γιά τό πλάσμα του. Εἶναι ἕνα γεγονός, τό ὁποῖο, ἄν καί ἀπρόσιτο καί δυσερμήνευτο ἀπό τόν ἀνθρώπινο νοῦ, δέν ἀμφισβητεῖται καί δέν μπορεῖ νά ἀμφισβητηθεῖ, διότι ἀποδεικνύεται καί τεκμηριώνεται ἀπό χιλιάδες γεγονότα πού ἀκολουθοῦν. Εἶναι ἕνα γεγονός, τό ὁποῖο μέ βεβαιότητα μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι δέν πρόκειται νά ἐπαναληφθεῖ καί ἀποτελεῖ μέγα θαῦμα.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

«Ποῖόν σοι ἐγκώμιον προσαγάγω ἐπά­ξι­ον· τί δέ ὀνομάσω σε; ἀπορῶ καί ἐξί­στα­μαι».

Καί ἄν ὁ ἱερός καί θεόπνευστος ὑμνογράφος αἰσθάνεται ἀδυναμία νά βρεῖ ἕνα ἐγκώμιο ἀντάξιο τῆς ἁγιό­τητος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἶναι φυσικό ἐμεῖς νά αἰσθανόμεθα ἀκόμη μεγαλύτερη ἀδυναμία γιά νά τήν ὑμνήσουμε.

Γιατί πῶς νά ὑμνήσει κανείς τήν Παναγία Παρθένο; Πῶς νά ἐγκω­μιά­σει κανείς αὐτήν πού ἐπέλεξε ὁ ἴδιος ὁ Θεός γιά νά γίνει Μητέρα τοῦ Υἱοῦ του καί συνεργός στό μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου;

Ἄν ὅμως ὁ Υἱός της καί Θεός μας δέχεται εὐχαρίστως «ἐκ στόματος νηπίων καί θηλαζόντων αἶνον», εἶναι βέβαιο ὅτι καί ἡ φιλόστοργη καρδία τῆς Παναγίας Μητέρας του δέχεται τόν τα­πεινό ὕμνο τῶν τέκνων της μέ πολλή ἀγάπη.

Τόν δεχόταν ὅλες αὐτές τίς ἑβδο­μάδες τῆς Μεγάλης Τεσσαρακο­στῆς, κατά τίς ὁποῖες προστρέχαμε κάθε Παρασκευή στούς ναούς μας γιά νά ψάλουμε τούς Χαιρετι­σμούς της, ἀλλά καί γιά νά τῆς ἐμπιστευθοῦμε τά αἰτήματα τῶν καρδιῶν μας, ὅ,τι μᾶς ἀπασχο­λοῦ­σε, ὅ,τι μᾶς ἀνησυχοῦσε, ὅ,τι μᾶς ἔθλιβε, καί νά τήν παρακαλέσουμε νά τά μεταφέρει στόν Υἱό της καί Κύριό μας.

Δ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (Ομιλία)

 

«Χαῖρέ σοι Παρθένε κραυγάζον­τες, τό φυλακτήριον πάντων καί χα­ρά­κωμα καί κραταίωμα καί ἱε­ρόν καταφύγιον».

Δεκατέσσερις αἰῶνες ἔχουν πε­ρά­σει ἀπό τότε πού οἱ πατέρες μας ἔψαλαν γιά πρώτη φορά τόν Ἀκά­θι­στο Ὕμνο εὐχαριστώντας τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ ὁποία μέ τή χάρη της εἶχε διασώσει τή βασι­λί­δα τῶν πόλεων ἀπό τούς ἐχθρούς πού τήν ἀπειλοῦσαν.

Δεκατέσσερις αἰῶνες ἔχουν περά­σει. Καί ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἄπει­ρες εἶναι οἱ φορές πού εἴτε ὡς ἄτομα εἴτε ὡς ἔθνος σταθήκαμε ἐνώ­πιον τῆς ἱερῆς εἰκόνος τῆς Πα­να­γίας Παρθένου γιά νά ζητήσουμε τή βοήθεια καί τήν προστασία της καί νά τήν εὐχαριστήσουμε γιά τίς σωτήριες ἐπεμβάσεις της.

Ἡ ζωή μας, ἡ ζωή τοῦ κάθε ἀν­θρώπου, εἶναι μία πορεία «ἐν μέσῳ παγίδων πολλῶν». Εἶναι μία πο­ρεία στήν ὁποία πολλοί εἶναι οἱ ὁρατοί καί ἀόρατοι ἐχθροί οἱ ὁποῖοι μᾶς ἀπειλοῦν. Πολλές φορές μάλιστα αἰσθανό­με­θα ὅτι ὑπερβαίνουν τίς δυνάμεις καί τίς ἀντοχές μας καί κανείς δέν μπορεῖ νά μᾶς βοηθήσει.

Γ´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (Ομιλία)

«Χαῖρε κυοφοροῦσα ὁδηγόν πλα­νωμένοις, χαῖρε ἀπογεννῶσα λυ­τρω­τήν αἰχμαλώτοις».

Τρίτη Παρασκευή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τρίτη Πα­ρασκευή τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καί στό «χαῖρε» τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ στήν Παναγία Παρθένο, προσθέ­τουμε ἀπόψε καί τά δικά μας ταπεινά «χαῖρε». Ὑμνοῦμε καί δοξάζουμε  τήν Κυρία Θεοτόκο, ἡ ὁποία μέ τήν ὑπακοή της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀξιώθηκε νά βαστάσει στά σπλάγ­χνα της τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, αὐτόν ὁ ὁποῖος ἔγινε μέ τήν ἐναν­θρώπησή του καί τό Εὐαγγέλιό του, «ὁδηγός πλα­­νωμένοις» καί «λυτρωτής αἰ­χμα­λώ­τοις».

Πόσο μεγάλη εἶναι ἡ προσφορά τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στό ἀν­θρώ­πι­νο γένος! Πόσο μοναδική ἡ συμβολή της στή σωτηρία μας!

Α´ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (ομιλία)

 

«Χριστοῦ βίβλον ἔμψυχον, ἐσφρα­γισμένην σε πνεύματι, ὁ μέ­γας Ἀρχάγγελος … ἐπεφώνει σοι».

Μαζί μέ τό στάδιο τῶν ἀρετῶν, τό στάδιο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρα­κοστῆς, τό ὁποῖο ἄνοιξε ἡ Ἐκ­κλησία μας γιά ὅλους τούς πιστούς πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες, ἀνοίγει σήμερα καί ἕνα βιβλίο, γιά νά μᾶς βοηθήσει νά τρέξουμε μέσα στό στάδιο τῶν ἀρετῶν καί νά ἀγω­νισθοῦμε «τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως».

Τό βιβλίο αὐτό δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ ὁποία ὡς «Χριστοῦ βίβλος ἔμ­ψυχος», ὅπως τήν ὀνομάζει ὁ ἅγιος Ἰωσήφ ὁ ὑμνο­γράφος, ἀνοίγει σήμερα, πρώτη ἑβδομάδα τῶν Νηστειῶν, πρώτη Παρασκευή τῶν Χαιρετισμῶν, γιά νά μᾶς συνοδεύσει στήν πνευμα­τική μας πορεία καί νά μᾶς διδάξει μέ τή ζωή της σέ τί θά πρέπει νά ἀποβλέπει καί ποῦ θά πρέπει νά κατευ­θύνεται ὁ ἀγώνας μας, ὥστε νά ἐπιτύχουμε τόν σκοπό ὄχι μόνο τῆς κατανυκτικῆς αὐτῆς περιόδου ἀλλά καί τῆς ζωῆς μας.

Το Γενέσιον της Θεοτόκου

 

Ἡ εὐλάβεια ποὺ δείχνει ἡ Ἐκκλησία στὴν Παναγία ριζώνει στὴν ὑπακοή της στὸν Θεό, στὴν ἑκούσια ἐπιλογή της νὰ δεχθεῖ μιὰ πρόσκληση ἀδύνατη στὰ ἀνθρώπινα μέτρα. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀνέκαθεν τόνιζε τὴ σύνδεση τῆς Παναγίας μὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ χαίρεται γι’ αὐτὴν καὶ τὴ θεωρεῖ ὡς τὸν καλύτερο, καθαρότερο καὶ πιὸ ὑπέροχο καρπὸ τῆς ἀνθρώπινης Ἱστορίας καὶ τῆς ἀναζητήσεως τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, τῆς ἀναζητήσεως τοῦ ἔσχατου νοήματος, τοῦ ἔσχατου περιεχομένου τῆς ζωῆς τοῦ ἄνθρωπου.

Ἂν στὴ Δυτικὴ Χριστιανοσύνη ἡ εὐλάβεια πρὸς τὴν Παναγία περιστράφηκε γύρω ἀπὸ τὴν ἀειπαρθενία της, ἡ καρδιὰ τῆς εὐλάβειας, τῆς σκέψεως καὶ τῆς ἀγάπης τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς πρὸς τὴν Παναγία, ὑπῆρξε πάντοτε ἡ Μητρότητά της, ἡ σχέση σαρκὸς καὶ αἵματος ποὺ εἶχε μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ Ἀνατολὴ χαίρεται ποὺ ὁ ρόλος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι βασικὸς στὸ θεῖο σχέδιο. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στὴ γῆ, ὁ Θεὸς ἐμφανίζεται γιὰ νὰ λυτρώσει τὸν κόσμο, γίνεται ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἐνσωματώσει τὸν ἄνθρωπο στὴ θεϊκή του κλήση, καὶ σ’ αὐτὸ συμμετέχει ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα.