ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ)

 

«Τήν ἐν πρεσβείαις ἀκοί­μητον Θεοτόκον, καί προστασίαις ἀμετά­θε­τον ἐλπίδα, τάφος καί νέκρωσις οὐκ ἐκρά­τησεν».

Ἐννέα ἡμέρες ἔχουν περάσει ἀπό τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεο­τό­κου καί ὁ ἱερός ὑμνο­γράφος διατρανώνει καί πάλι σή­­μερα τήν πί­στη του στό θαυμαστό γε­γονός ψάλλοντας «τήν ἐν πρεσβείαις ἀκοί­μητον Θεοτόκον … τά­φος καί νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν».

Γι᾽ αὐτό καί ἐμεῖς, πι­στά τέκνα τῆς Πανα­γίας Μητέρας μας, προ­σ­τρέ­χουμε προσκυνη­τές στή χάρη της, γιά νά τῆς ἐκφράσου­με τήν ἀγάπη καί τήν εὐγνω­μο­σύνη μας καί νά ἐμ­πι­στευ­θοῦμε στή μη­τρι­κή της ἀγάπη ὅλα τά αἰ­τήματα καί τίς λαχτά­ρες τῆς ψυ­χῆς μας καί τῆς ζωῆς μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ)

«Μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί, καί πάντα ἀποδώσω σοι» (Ματθ. 18.26).

Μιά εἰκόνα ἀπό τό μέλ­λον μᾶς παρουσιάζει ὁ Χρι­στός στή σημερι­νή εὐαγγε­λική περικοπή· μιά εἰκό­να τῆς βασιλείας τῶν οὐρα­νῶν· μία εἰκόνα τῆς μελ­λούσης κρίσεως.

Καί τό κάνει ὁ Χριστός γιά νά μᾶς προετοιμάσει. Τό κά­­νει γιά νά μή βρεθεῖ κα­νείς ἀπό ἐμᾶς ἐκείνη τή φοβερή ἡμέρα καί πεῖ ὅτι δέν ἤξερα τί θά συνέβαινε, δέν ἤξερα τί ἀπαιτήσεις θά εἶχε ὁ Θεός ἀπό ἐμένα καί γι’ αὐτό δέν μπό­ρεσα νά προ­ετοιμαστῶ κατάλ­λη­λα. Τό κάνει κινούμενος ἀπό με­­γάλη ἀγάπη πρός τό πλάσμα του, ἀλλά καί θέ­λοντας νά μᾶς δείξει πώς ὁ δρό­μος τῆς σωτηρίας μας περ­νᾶ μέσα ἀπό τήν ἀγάπη μας γιά τόν ἀδελφό μας καί ὁ δρόμος τῆς συγχωρήσεως τῶν δικῶν μας ἁμαρτιῶν περνᾶ μέ­σα ἀπό τή διάθεση συγχωρήσεως τοῦ ἀδελφοῦ μας.

Μια Μαρία κοιμήθηκε. Μια Παναγία γεννήθηκε.

 

Μέσα στον χωροχρόνο υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που στιγμάτισαν την ιστορία. Μερικοί απ’ αυτούς άφησαν πίσω έργα σκότους και καταστροφής, λόγους μίσους και εγωισμού, φέρανε δυστυχία, πείνα, θάνατο. Μερικοί άλλοι άφησαν πίσω έργα αγαθά και δημιουργικά, λόγους αγάπης και συγχώρεσης, φέρανε χαρά, ευημερία και ανάπτυξη.
----------------------------------
Μέσα στον χωροχρόνο μας ελάχιστοι άνθρωποι αναγνωρίζονται απ’ όλους. Ακόμα πιο λίγοι είναι αυτοί που αναγνωρίζονται ως άνθρωποι με φως, με πνευματική διαύγεια, με μεγαλείο ψυχής, με θεϊκή ταπείνωση που το άγγιγμά τους στον κόσμο τούτο άνθισε γαλήνη και ειρήνη.

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός: Η Κοίμηση της Παναγίας.

Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό.

Τά θεῖα καταπιστεύματα

      

          

            Τοῦ Πρωτοπρ. Ἀθανάσιου Νίκου, Ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγ. Μηνᾶ Ναούσης, καθηγητῆ Σ.Μ.Υ.Κ.  Βελλᾶς Ἰωαννίνων

 

 

    Εἶναι ἐνσυνείδητη ἡ ἀνάγκη τῆς λυτρώσεως; Ἔχει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος συνείδηση τῆς ἀλυτρώτου καταστάσεως τῆς κοινωνίας του, ἤ, μήπως, εὑρισκόμενος ἐν μέσῳ μυρίων συχνά ἡδονικῶν καί ἀναπαυτικῶν ἐξαρτήσεων, ἔπαυσε νά αἰσθάνεται τήν παντοδαπή δουλεία του καί τήν ἀνάγκη τῆς λυτρώσεως; Πῶς ἀπαντᾶ στό ἀδυσώπητο ἐρώτημα: Εἶσαι εὐτυχής;

    Μήπως ἰσχύει καί γιά τήν ἐρχόμενη πρώτη ἑκατονταετία τῆς τρίτης χιλιετίας ὁ χαρακτηρισμός, τόν ὁποῖο διετύπωσε ὁ προφήτης Ἡσαΐας (κεφ. 6, 9-10) περί τῆς συγχρόνου κοινωνίας του ὡς μή ἀντιλαμβανομένης, λόγῳ πωρώσεως τά σημεῖα τῆς ἐκτροπῆς καί ὁδηγουμένης, λόγῳ ἀμετανοησίας, σέ ἀλλεπάλληλες καταστροφές. Εἶπε: «Θά ἀκοῦτε, ἀλλά δέν θά καταλαβαίνετε. Θά βλέπετε, ἀλλά δέν θά ἐννοεῖτε!... Ἕως ὅτου ἐρημωθοῦν οἱ πόλεις καί μείνουν ἀκατοίκητες, ἕως ὅτου ἀδειάσουν τά σπίτια καί ἡ χώρα μείνει ἔρημη…».

 

                                              

                                                Τά θεῖα καταπιστεύματα

 

    Μετά τήν διαγνωστική τῆς ἐποχῆς, εἶναι ἀναγκαῖο νά μιλήσουμε περί τῆς «ἀρχιτεκτονικῆς» τῆς Ἐκκλησίας καί τούς σχετικούς «ἄξονες» αὐτῆς. Οἱ θεοπαράδοτοι «ἄξονες» δέον ὅπως εἶναι τά τρία θεῖα καταπιστεύματα ἤ οἱ τρεῖς θεῖες Οἰκονομίες. Καί πρῶτον, πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε, τί εἶναι ἤ τί ὀφείλουμε νά θεωροῦμε ὡς θεῖο ἤ θεῖα καταπιστεύματα.

    Καταπίστευμα, κατά τήν νομική ἐκδοχή, εἶναι ἡ χορήγηση σέ κάποιον τῆς διαχειριστικῆς ἐξουσίας ἑνός ἀγαθοῦ πρός χάριν κάποιου τρίτου. Τό καταπίστευμα, θεολογικῶς, εἶναι αὐτό, τό ὁποῖον ἐνεπιστεύθη, δηλαδή ἐχορήγησεν ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο, ὡς ἀλήθεια καί ὡς ὕλη πρός διαχείριση, δηλ. ἐνεργοποίηση, πρός χάριν καί ὠφέλειαν ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί ὅλης τῆς κτίσεως, καί ὄχι μερικῶν προσώπων.