Πηγαίνοντας
κάποτε ο αββάς Ποιμήν προς την Αίγυπτο είδε μία γυναίκα να κάθεται πάνω σ’ ένα
τάφο και να κλαίει με πικρά δάκρυα. Και είπε: « Κι αν όλα τα ευχάριστα του
κόσμου αυτού έλθουν αυτή τη στιγμή εδώ, δεν θα μπορέσουν να αποσπάσουν την ψυχή
αυτής της γυναίκας από το πένθος. Κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει και ο μοναχός να
έχει μέσα του το πένθος σ’ όλη του τη ζωή».
Είπε πάλι ο
αββάς Ποιμήν: «Το ψυχικό πένθος έχει διπλό σκοπό. Και εργασία πνευματική
πραγματοποιεί μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, αλλά και τον προφυλάσσει».

















