Δυο πραγματικότητες:
ή μία είναι ή αμαρτία, ή άλλη είναι ή χάρις.
Ή αμαρτία. είναι ή
κλίσης και ροπή προς το κακό. Ή αμαρτία δεν είναι, όπως είπαν μερικοί,
δημιούργημα του Θεού - άπαγε της βλασφημίας. Ό Θεός εποίησε όλα «καλά λίαν»
(Γεν. 1,31), όλα ωραία. Και ως κορωνίδα της δημιουργίας ποίησε τον άνθρωπο. Ό
άνθρωπος, το αριστούργημα όλων των δημιουργημάτων, προικίστηκε με εξαίρετα
δώρα. Τα σπουδαιότερα από αυτά είναι δύο• ό νους και ή ελευθέρα βούλησης. Εάν
έκανε καλή χρήση των δώρων αυτών, τότε κοντά στο «κατ' εικόνα» θ' αποκτούσε το
«καθ' όμοίωσιν» (έ.ά. 1,26), θα ανερχόταν σε υψηλές βαθμίδες, θα έφθανε στην
θέωση, θα εθεούτο. Άλλα δυστυχώς ό άνθρωπος δεν έκανε καλή χρήση των δώρων
αυτών. Δεν ύπήκουσε στο Θεό, παρέβη το θέλημα του, έπεσε. Κι από την ώρα της
πτώσεως, μέσα στην ψυχή του βλάστησε μία νοσηρά κατάστασης, ή αμαρτία, πού
δεσπόζει πλέον στον κόσμο. Με το πέρασμα των αιώνων, δια της επαναλήψεως και
της έξεως, ή αμαρτία γιγαντώθηκε.
Πώς να παρομοιάσουμε
την αμαρτία; Ό ιερός Αυγουστίνος λέει, ότι μοιάζει με ρεύμα πόταμου, πού το
καλοκαίρι φαίνεται ήσυχο και το διαβαίνεις εύκολα, αλλά το χειμώνα ογκώνεται
ξαφνικά, γκρεμίζει γεφύρια, πλημμυρίζει κάμπους, πνίγει ζώα και ανθρώπους,
προκαλεί φόβο. Μικρό το κακό πού προξενούν οι ποταμοί μπροστά στον κατακλυσμό
της αμαρτίας.
