«Καί εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας» (Λουκ. 15.12).
Μία ἀπό τίς πιό γνωστές εὐαγγελικές παραβολές ἀκούσαμε σήμερα. Τήν παραβολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ. Καί παρότι ὁ χαρακτηρισμός «παραβολή τοῦ ἀσώτου» προσδιορίζει ὡς πρωταγωνιστή τόν νεώτερο υἱό, ἡ προσοχή μας στρέφεται συνήθως στήν εὐπλαγχνία τοῦ πατέρα ἤ στήν σκληρότητα τοῦ πρεσβυτέρου ἀδελφοῦ πού προτίμησε νά μήν παρίσταται στή χαρά γιά τήν ἐπιστροφή τοῦ ἀσώτου ἀδελφοῦ του.
Καί τά δύο αὐτά πρόσωπα ἔχουν, ἀσφαλῶς, βαρύνουσα σημασία, γιατί στό πρόσωπο τοῦ πατέρα ὁ Χριστός παρουσιάζει τήν ἀγάπη καί τήν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, ἐνῶ μέ τό παράδειγμα τῆς σκληροκαρδίας τοῦ μεγαλύτερου ἀδελφοῦ προειδοποιεῖ καί διδάσκει ὅτι δέν ἀρκεῖ νά εἶναι κανείς ἐνάρετος, ἀλλά εἶναι ἀναγκαῖο νά συνδυάζει τήν ἀρετή μέ τήν ἀγάπη πρός τόν ἀδελφό του.
