Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως: Το μήνυμα του Σταυρού.

    

Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή Ιεροκήρυκος

 

Αγαπητοί αδελφοί,

Σήμερα η Εκκλησία μας προβάλλει μπροστά μας το πιο ιερό και το πιο παράδοξο σύμβολο της πίστεώς μας: τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό. Βρισκόμαστε στο μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και η Εκκλησία, σαν σοφή μητέρα, τοποθετεί τον Σταυρό στο κέντρο αυτής της πνευματικής πορείας.

Γιατί το κάνει αυτό; Για να μας θυμίσει τον σκοπό του αγώνα μας. Για να μας ενισχύσει όταν κουραζόμαστε. Για να μας δείξει ότι ο δρόμος προς την Ανάσταση περνά μέσα από τον Σταυρό.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι ένα πνευματικό ταξίδι. Είναι ένας δρόμος μετάνοιας, προσευχής και αγώνος. Στον δρόμο αυτόν πολλές φορές κουραζόμαστε. Νιώθουμε την αδυναμία μας, τις πτώσεις μας, τις δυσκολίες της ζωής. Και τότε η Εκκλησία φέρνει τον Σταυρό μπροστά μας και μας λέει:
Κοίταξε τον Χριστό. Κοίταξε Εκείνον που ανέβηκε στον Γολγοθά όχι επειδή αναγκάστηκε, αλλά επειδή αγάπησε τον άνθρωπο.

Ο Σταυρός είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της αγάπης του Θεού. Ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, δέχεται να ταπεινωθεί, να υποφέρει, να σταυρωθεί. Δεν χρησιμοποιεί δύναμη, δεν επιβάλλεται με εξουσία. Επιλέγει τον δρόμο της θυσίας. Και εκεί, επάνω στον Σταυρό, συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό: ο Θεός συγχωρεί τον άνθρωπο.

Εκεί που ο άνθρωπος δείχνει το μίσος του, ο Θεός δείχνει την αγάπη Του. Εκεί που ο άνθρωπος σταυρώνει, ο Θεός συγχωρεί.

Αυτό είναι το μήνυμα του Σταυρού.

Και όμως, αδελφοί μου, αν κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας σήμερα, θα δούμε πόσο μακριά βρίσκεται η ανθρωπότητα από αυτή τη λογική του Σταυρού.

Ο κόσμος σήμερα ταράζεται από πολέμους, συγκρούσεις και βία. Αυτές τις ημέρες ολόκληρη η ανθρωπότητα παρακολουθεί με αγωνία τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή. Ένας τόπος ιερός, ένας τόπος όπου περπάτησε ο Χριστός, ένας τόπος όπου γεννήθηκε το μήνυμα της ειρήνης, γίνεται και πάλι τόπος πόνου, αίματος και καταστροφής.

Παιδιά χάνουν τους γονείς τους. Οικογένειες καταστρέφονται. Άνθρωποι ζουν μέσα στον φόβο.

Και αναρωτιέται κανείς: γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί ο άνθρωπος ξεχνά τον Θεό. Γιατί κυριαρχεί ο εγωισμός, η εξουσία, το συμφέρον. Γιατί ο άνθρωπος πιστεύει ότι μπορεί να επιβληθεί στον άλλον με τη δύναμη.

Αλλά η ιστορία της ανθρωπότητας μάς διδάσκει κάτι πολύ σημαντικό:
η βία δεν φέρνει ειρήνη. Το μίσος δεν θεραπεύει το μίσος. Ο πόλεμος δεν φέρνει πραγματική δικαιοσύνη. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να θεραπεύσει την καρδιά του ανθρώπου είναι ο δρόμος της αγάπης. Και αυτόν τον δρόμο μάς δείχνει ο Σταυρός, που μάς διδάσκει τη συγχώρηση. Ο Χριστός συγχωρεί ακόμη και εκείνους που Τον σταυρώνουν.

Ο Σταυρός μάς διδάσκει την ταπείνωση. Ο Υιός του Θεού δέχεται να γίνει άνθρωπος και να πεθάνει για τον άνθρωπο. Ο Σταυρός μάς διδάσκει τη θυσιαστική αγάπη. Μια αγάπη που δεν ζητά ανταπόδοση αλλά προσφέρει τα πάντα. Γι’ αυτό και ο Χριστός λέει σε όλους μας:
«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». Τι σημαίνει όμως αυτό για εμάς;

Σημαίνει ότι ο καθένας μας έχει τον δικό του σταυρό. Μπορεί να είναι μια δυσκολία στη ζωή, μια αρρώστια, μια δοκιμασία στην οικογένεια, μια εσωτερική πάλη. Αλλά υπάρχει και ένας άλλος σταυρός, πιο βαθύς: ο αγώνας να νικήσουμε τον εγωισμό μας. Να συγχωρούμε όταν μας αδικούν. Να αγαπάμε όταν πληγωνόμαστε. Να παραμένουμε πιστοί στον Θεό ακόμη και μέσα στις δυσκολίες.

Αυτός είναι ο αληθινός σταυρός του χριστιανού.

Και όταν ο άνθρωπος σηκώνει τον σταυρό του με πίστη, τότε συμβαίνει κάτι θαυμαστό: ο σταυρός μετατρέπεται σε δύναμη.

Οι άγιοι της Εκκλησίας το γνώριζαν αυτό. Πέρασαν δυσκολίες, διωγμούς, θυσίες. Και όμως έγιναν φως για τον κόσμο. Γιατί μετά τον Σταυρό έρχεται πάντα η Ανάσταση. Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα της σημερινής ημέρας. Ο Σταυρός δεν είναι το τέλος. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στη νίκη.

Ο προορισμός του ανθρώπου είναι η ανιδιοτελής αγάπη μέσω της αυταπάρνησης (Ιω.15,12-13).Ο Σταυρός κρίνει τη στάση και τη συμπεριφορά μου και μου υπενθυμίζει την υπερνίκηση του εγώ μου, τη σταύρωση του ναρκισσισμού μου. Μάχεται την αυτοειδωλοποίησή μου. Με αποτρέπει από εξουσιαστικές τάσεις μέσα στο σπίτι μου, στο χώρο δουλειάς μου, στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο. Μου εμπνέει μόνιμη, εκούσια και ουσιαστική διάθεση προσφοράς και διακονίας, μου υποβάλλει ένα συνεχές άδειασμα χώρου μέσα μου για να χωρέσει ο συνάνθρωπός μου. Με παρακινεί σε μια διαρκή πάλη κατά της αδιαφορίας έναντι του συνανθρώπου, κατά της εκμετάλλευσής του, κατά της απληστίας μου. Ο Σταυρός είναι ένας κανόνας αντιεγωϊστικός. Νεκρώνει την ιδιοτέλεια, την εγωπάθεια και τη φιλαυτία μου. Γεννάει ταπεινό φρόνημα και υπακοή κατά το πρότυπο του Χριστού. Ο Σταυρός του Χριστού με καλεί να μην είμαι δούλος των υλικών αγαθών. Ο Σταυρός του Χριστού με καλεί να ζω τις δοκιμασίες και τις οδύνες της καθημερινής μου ζωής ως επίσκεψη του Θεού και ως ευκαιρίες εξαγνισμού, ανάνηψης και τελείωσης και όχι ως αιτίες αγανάκτησης και μιζέριας. Όπως μας διδάσκει ο άγιος Παίσιος ο αγιορείτης, ο σταυρός των δοκιμασιών είναι σκάλα προς τον Ουρανό. 

 

Αδελφοί μου,

Σήμερα που ο κόσμος δοκιμάζεται από τόσες συγκρούσεις, η Εκκλησία μάς καλεί να γίνουμε άνθρωποι της ειρήνης.

Να προσευχόμαστε για την ειρήνη του κόσμου.
Να προσευχόμαστε για τους λαούς που υποφέρουν.
Να προσευχόμαστε ιδιαίτερα για τους ανθρώπους που ζουν μέσα στον πόνο και τον φόβο, στις εμπόλεμες ζώνες του Πλανήτη.

Λοιπόν, να αρχίσουμε από τον εαυτό μας. Να φέρουμε την ειρήνη του Χριστού μέσα στην καρδιά μας, μέσα στην οικογένειά μας, μέσα στις σχέσεις μας με τους άλλους.

Γιατί η ειρήνη του κόσμου αρχίζει από την ειρήνη της καρδιάς.

Ας προσκυνήσουμε σήμερα με πίστη τον Τίμιο Σταυρό και ας ζητήσουμε από τον Χριστό να μας δίνει δύναμη στον αγώνα της ζωής.

Και όλοι μαζί ας ψάλλουμε με ευγνωμοσύνη:

«Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν, Δέσποτα,
και την αγίαν Σου Ανάστασιν δοξάζομεν».

Αμήν