ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ (Κρίσεως): Όποιος προδίδει την αλήθεια, προδίδει και την αγάπη.

Η Τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, ευλογημένοι μας Χριστιανοί, μας ομιλεί για μια μεγάλη αλήθεια.΄Την περασμένη Κυριακή μίλησε το ιερό Ευαγγέλιο για την αγαθότητα του Θεού – Πατέρα, που περιμένει  το παιδί του να επιστρέψει. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχάσουμε και την δικαιοσύνη Του. Ο Θεός, δηλαδή, δεν είναι μόνο ο στοργικός Πατέρας, αλλά είναι και δίκαιος Κριτής.

Ο Κύριός μας που εμφανίζεται ως ο Δίκαιος Κριτής, βάζει τις προϋποθέσεις εκείνες που καταξιώνουν τον άνθρωπο να εισέλθει στη Βασιλεία Του.

Οι προϋποθέσεις αυτές συνδέονται με την σχέση που αναπτύσσει με τον Θεό και τον συνάνθρωπό του σε μια πορεία ανάβασής του στον ουρανό. Τα άξια τέκνα Είναι πολύ χαρακτηριστική η εικόνα που ξεδιπλώνει μπροστά μας η ευαγγελική περικοπή: “Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με....”.
   Οι λόγοι αυτοί του Κυρίου παραπέμπουν στην ουσία του Χριστιανικού μηνύματος που συνδέεται τόσο στενά με την υποσχόμενη Βασιλεία των Ουρανών και τα άξια τέκνα που θα την κληρονομήσουν. Και πραγματικά, η επισήμανση αυτή του Κυρίου μας δίνει το στίγμα του μεγαλείου του ανθρώπου που συνίσταται στην κατ’ εικόνα Θεού δημιουργία του. Αυτό θέλει να δείξει η προτροπή Του να βλέπουμε στο πρόσωπο του συνανθρώπου μας την παρουσία του Ιδίου. Έτσι η διδασκαλία της Εκκλησίας μας, που όπως γνωρίζουμε είναι το Σώμα του Χριστού, δεν κινείται σε έννοιες αφηρημένες και θεωρητικές, αλλά αποκτά πρακτικό νόημα και περιεχόμενο στην καθημερινή μας ζωή.

O Αββάς Ισαάκ ο Σύρος και η άσκηση στην ζωή μας.

Ρώτησαν κάποτε ένα γέροντα οι υποτακτικοί του: ''Γέροντα, τι πρέπει να μελετούν οι αρχάριοι στην πνευματική ζωή; Και εκείνος τους απάντησε: Διαβάζετε Αγία Γραφή, το Ψαλτήρι και Αββά Ισαάκ. Τον ρώτησαν πάλι: και όσοι έχουν προχωρήσει κάπως στα πνευματικά, τι πρέπει να διαβάζουν; Ο γέροντας τους είπε: Διαβάζετε Αββά Ισαάκ. Και όταν πάλι για Τρίτη φορά τον ρώτησαν: Γέροντα, και όσοι έχουν εμβαθύνει στα θεία νοήματα και έχουν φθάσει ψηλά στα πνευματικά πράγματα, τι πρέπει να διαβάζουν; Τότε, ο γέροντας τους απάντησε: Διαβάζετε Αββά Ισαάκ. Και επειδή οι υποτακτικοί απόρησαν διότι ο γέροντας για Τρίτη φορά τους συμβούλευσε να διαβάζουν Αββά Ισαάκ, ζήτησαν να τους το εξηγήσει. Και ο σοφός γέροντας τους απάντησε:"Μην απορείτε. Τα ασκητικά κείμενα του Αββά Ισαάκ είναι ωφέλιμα και για όσους κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην πνευματική ζωή, και για αυτούς που έχουν ξεπεράσει το στάδιο των αρχαρίων, αλλά και για εκείνους που αγωνίζονται και έχουν προχωρήσει πολύ στα πνευματικά, πάλι Αββά Ισαάκ να διαβάζουν. Από όταν ξεκίνησα ως δόκιμος μοναχός μέχρι σήμερα, όλα αυτά τα χρόνια ποτέ το βιβλίο του Αββά Ισαάκ δεν έλειψε από το προσκεφάλι μου, αυτό ήταν το πνευματικό μου ανάγνωσμα στο μικρό κελλί μου. Για όσους επιδιώκουν την άσκηση και την αρετή, για όσους αγωνίζονται κατά των πειρασμών και των λογισμών, ο Αββάς Ισαάκ είναι ο καλύτερος οδηγός για τα πνευματικά''.

Το ορθόδοξο ασκητικό φρόνημα.

 

Ο αγώνας κατά των παθών διεξάγεται μέσα στο πλαίσιο της ασκήσεως, την οποία άσκηση ο στάρετς Σέργιος αντιλαμβάνεται κυρίως ως μια εσωτερική πειθαρχία εγκρατείας προς τους λογισμούς.

Σε ό,τι αφορά την άσκηση με τη στενή έννοια του όρου, που εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους όπως τη νηστεία, τις αγρυπνίες και την επίπονη εργασία, ο Γέροντας -που τρεφόταν ιδιαιτέρως λιτά, περιορίζοντας τον ύπνο του και υπομένοντας σιωπηλά μεγάλους κόπους- φρόντιζε να προφυλάγει τους μαθητές του από κάθε υπερβολή και κάθε φορμαλισμό.

Κατά τον Γέροντα, στην πνευματική ζωή καλύτερα είναι να προχωρούμε με σύνεση. «Ο άνθρωπος», λέει, «να μην κάνει άλματα». Η πρόοδος στην πνευματική ζωή να είναι σταδιακή.

Η Εκκλησία δεν προσφέρει μόνο παρηγοριά αλλά τον Χριστό.

Εάν κάποιος σε κατηγορήσει για κάτι που δεν έχεις διαπράξει να χαρείς. Να χαρείς διότι σου δίνεται η ευκαιρία να ταπεινωθείς.

Εάν κάποιος σε ελέγξει για κάτι που έκανες, να χαρείς.

Να χαρείς διότι σου δίνεται η ευκαιρία να συνέλθεις και να μετανοήσεις.

Χωρίς ταπείνωση και μετάνοια τίποτα δεν μπορεί να κατορθωθεί στην πνευματική μας εν Χριστώ προκοπή.

Όσο κι αν μιλούμε περί αγάπης, ως την μεγάλη αρετή, η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να την βάλουμε στην ζωή μας χωρίς φρόνημα ταπείνωσης και μετάνοιας.

Το «αγαπήσωμεν αλλήλους» που είπε ο Χριστός, προϋποθέτει πρώτον ότι ζούμε ταπεινά, έτοιμοι να σηκώσουμε τον σταυρό της αδικίας και της απαξίωσης και δεύτερον ότι έχουμε ζωντανή την μετάνοια στην ζωή μας, δηλαδή να είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε προς το καλύτερο και θεάρεστο.

Οι άνθρωποι μένουνε εύκολα σε μερικούς λόγους του Χριστού. Τους πιπιλίζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι πίσω από αυτούς του λόγους του Χριστού υπάρχει μία μυστική εσωτερική προσπάθεια του ανθρώπου να καλλιεργήσει κι άλλες αρετές.

Ακόμα και η αγάπη ως αρετή, για να γίνει τέλεια και θεάρεστη χρειάζεται να είναι ποτισμένη με την διάκριση.

Κυριακή του Ασώτου: Η σκανδαλώδης ελευθερία του πατέρα.

Βρισκόμαστε αδελφοί μου ήδη στην δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου. Θα λέγαμε στην προπαρασκευαστική περίοδο πριν εισέλθουμε στην Μεγάλη και Αγία Τεσσαρακοστή.

Βλέπεται πόσο σοφά η Εκκλησία, μας εισάγει σιγά σιγά στους πνευματικούς αγώνες και όχι απότομα και σκληρά; Και το κάνει αυτό γιατί; Γιατί η Εκκλησία έχει μια βαθειά ψυχολογική γνώση της ανθρώπινης φύσης. Ξέροντας την έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης και την τρομακτική “κοσμικότητα” της ζωής μας, αναγνωρίζει την αδυναμία μας να αλλάξουμε αυτόματα, να πάμε ξαφνικά από μια πνευματική ή διανοητική κατάσταση σε μια άλλη. Έτσι, αρκετά πριν αρχίσει η ουσιαστική προσπάθεια , η Εκκλησία προκαλεί τη προσοχή μας στη σοβαρότητα της Μ.Σαρακοστής και μας καλεί να σκεφθούμε τη σημασία της.

Η Κυριακή του Ασώτου Υιού ή αλλιώς όπως σωστά λέγεται του σπλαχνικού και φιλάνθρωπου Πατέρα, η Εκκλησία θέλει να μας μιλήσει με αυτό το ευαγγελικό ανάγνωσμα για άλλη μία φορά για πολλά και καίρια ζητήματα για την πνευματική μας πρόοδο.

Ποιές είναι οι τρείς Κυριακές που αποτελούν τα προπύλαια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής;

Τρείς Κυριακές αποτελούν τα προπύλαια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής:

η Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου,

η Κυριακή του Ασώτου και

η Κυριακή της Απόκρεω.

Η τελευταία εβδομάς, που εισάγεται με την Κυριακή της Αποκρέω, είναι το προοίμιο της νηστείας της Τεσσαρακοστής, γιατί κατ΄ αυτήν απαγορεύεται, σύμφωνα με τις εκκλησιαστικές διατάξεις, η βρώσις του κρέατος. Είναι η Τυρινή εβδομάς ή εβδομάς της Τυροφάγου. Κατά την εβδομάδα αυτήν αρχίζει η ψαλμωδία των τριωδίων κανόνων.

Η τελευταία αυτή Κυριακή, η Κυριακή της Αποκρέω, είναι και παλαιοτέρα από τις προηγουμένες. Τις δύο άλλες τις προσέθεσαν αργότερα, την Κυριακή του Ασώτου κατά τον Ϛ’ αιώνα και την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου ένα περίπου αιώνα υστερώτερα. 

Ο σκοπός της προσθήκης είναι φανερός.Να δημιουργηθή δηλαδή μία περίοδος προπαρασκευής και προετοιμασίας για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ένα είδος προπυλαίου στο όλο οικοδόμημα των κινητών εορτών. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ): Η μετάνοια είναι ο δρόμος προς την σωτηρία.

Σήμερα, ευσεβείς Χριστιανοί, με την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου  αρχίζει το Τριώδιο. Η πνευματικώτατη αυτή περίοδος της Εκκλησιαστικής μας ζωής θεωρείται από πολλούς σάν ευκαιρία διασκεδάσεως και ψυχαγωγίας. Υπάρχουν όμως και εκείνοι, που θεωρούν το Τριώδιο ως στάδιο νέων πνευματικών αγώνων και ως αφετηρία του δρόμου που θα οδηγήσει στο Πάσχα. Και αυτή, η γνώμη των ταπεινών και πιστών παιδιών της Εκκλησίας, είναι η σωστή και ορθόδοξη θέση έναντι του Τριωδίου. Είναι τόσο πολλά τα  υψηλά διδάγματα ,που μας προσφέρονται, είναι τόσο παραστατικά τα γεγονότα που παρουσιάζονται,ώστε να συναρπάζεται το πνεύμα μας και να ανυψώνεται από τα εγκόσμια στα ουράνια,  από τις μικρότητες της καθημερινής ζωής στα μεγαλεία της αιωνιότητας. Γενικά όλο το περιεχόμενο του Τριωδίου, είναι περιεχόμενο μετανοίας και πνευματικής ανανεώσεως.

Οι δύο Κυριακές που έπονται μαζί με την σημερινή, δανείζουν τη θεματολογία τους στον υμνογράφο για να προξενήσει μέσα στην ψυχή τού καθενός μας αυτό το άγιο φιλότιμο τής μετανοίας, δηλαδή τής αναγνώρισης της αμαρτίας μέσα μας και της ανάγκης να αλλάξει η ζωή μας και να μεταμορφωθεί. Αυτή η αλλαγή αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την μετοχή μας στο αιώνιο Πάσχα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ)

 

«Οὐκ ἔστιν καλόν λαβεῖν τόν ἄρτον τῶν τέκνων καί βαλεῖν τοῖς κυναρίοις» (Ματθ. 15.26).

Στά μέρη τῆς Τύρου καί τῆς Σιδῶνος μᾶς μεταφέ­ρει, ἀδελφοί μου, τό ση­μερινό εὐαγγελικό ἀνά­γνω­σμα, ἐκεῖ ὅπου ὁ Χρι­στός συναντᾶ μιά Χανα­ναία γυναίκα, μία γυναίκα πού πιστεύει στά εἴδωλα, ὅμως προστρέχει πρός τόν Χριστό καί αἰτεῖται τό ἔλεός του. Δέν ζητᾶ κάποια προσωπική χάρη, ἀλλά τόν παρακαλεῖ νά θεραπεύσει τήν κόρη της, ἡ ὁποία «κα­κῶς δαιμονίζεται».

Εἶχε ἀκούσει, ἀσφαλῶς, ἡ Χαναναία γιά τά θαύματα τοῦ Ἰησοῦ, καί ἀπελπισμένη ἀπό τήν κατάσταση στήν ὁποία βρισκόταν ἡ κόρη της, ἐπιχειρεῖ νά κάνει κάτι πού ξεπερνοῦσε τά ὅριά της. Ἄν καί ἡ ἴδια δέν ἔχει γνωρίσει τόν ἀληθινό Θεό, ἀναγνωρίζει ὅμως τή δύνα­μή του ἐπάνω στά δαιμόνια τά ὁποῖα ταλαιπωροῦν καί κα­ταδυναστεύουν τό παιδί της. Γι᾽ αὐτό καί τρέχει πί­σω ἀπό τόν Χριστό, καί φω­νάζει καί παρακαλεῖ καί ἱκετεύει τό ἔλεός του.

Παράδοξη ἡ στάση της γιά τά ἀνθρώπινα κριτήριά μας, ὅμως ἀκόμη πιό παρά­δοξη ἡ στάση τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐλεήμονος καί φιλαν­θρώ­που. Τήν ἀκούει, ἀλλά δεί­χνει νά ἀδιαφορεῖ. Τήν βλέ­πει νά τρέχει πίσω του, ἀλλά τήν ἀγνοεῖ. Γνωρίζει ὡς παντογνώστης ὄχι μόνο τό πρόβλημά της ἀλλά καί τή μύχια πίστη της, φαί­νεται ὅμως νά μή δίνει σημα­σία. Σιωπᾶ. Καί ἡ γυναίκα συνεχίζει νά κραυγάζει σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε οἱ μαθη­τές του ἐνοχλοῦνται καί τοῦ ζητοῦν νά κάνει κάτι γιά νά φύγει καί νά τούς ἀφήσει στήν ἡσυχία τους.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: Η φιλοπτωχία.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να βρει κανείς την υψηλότερη απ’ όλες τις αρετές και να της δώσει το πρωτείο και το βραβείο, όπως ακριβώς δεν είναι εύκολο να βρει μέσα σ’ ένα ολάνθιστο και μοσχοβόλο λιβάδι το πιο ωραίο κι ευωδιαστό λουλούδι, καθώς πότε το ένα και πότε το άλλο του τραβάει την προσοχή και τον προκαλεί να το κόψει πρώτο.[...]

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος:Ας βλέπουμε τις δικές μας αμαρτίες και όχι των άλλων!

Όσοι είναι όρθιοι, ας απλώσουν φιλάδελφα το χέρι τους στους πεσμένους. Όσοι βαδίζουν σταθερά στο δρόμο της σωτηρίας, ας προσελκύσουν κι εκείνους που τριγυρνούν στις γκρεμοτοπιές της απώλειας. Ας μη νοιαζόμαστε μόνο για το συμφέρον μας, αλλά και για την ωφέλεια των αδελφών μας. Όλοι φροντίζουμε ν' αυξήσουμε τα κέρδη μας, κανένας να βοηθήσει εκείνους που έχουν ανάγκη. Όλοι απλώνουμε τα χέρια για να πάρουμε, κανένας για να δώσει. Όλοι σκεφτόμαστε πώς θα παρατείνουμε την επίγεια ζωή μας, κανένας πώς θα σώσει την ψυχή του.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ´ ΛΟΥΚΑ: «Νεκρώσατε οὖν τά μέ­λη ὑμῶν τά ἐπί τῆς γῆς» (Κολ. 3.5).

 

«Νεκρώσατε οὖν τά μέ­λη ὑμῶν τά ἐπί τῆς γῆς» (Κολ. 3.5).

Γιά τόν θάνατο καί τή ζωή ὁ λόγος στό σημε­ρι­νό ἀποστολικό ἀνά­γνω­­σμα. Ὄχι γιά τή ζωή καί τόν θάνατο κά­ποιου ἀνθρώπου, ἀλλά γιά τή ζωή τοῦ Χριστοῦ καί τόν θάνατο τοῦ πα­λαιοῦ ἀνθρώπου.

Μέ ἀφετηρία τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι ὁ ἴδιος εἶ­ναι ἡ ζωή τῶν ἀν­θρώ­­πων, ὁ ἀπό­στολος Παῦλος ἐξηγεῖ στούς χρι­στιανούς τῆς Ἐκ­κλη­­­σίας τῶν Κολοσσῶν καί δι᾽ αὐτῶν καί σέ μᾶς πῶς μποροῦμε νά γίνουμε μέτοχοι τῆς ζω­­ῆς τοῦ Χριστοῦ, πῶς μποροῦμε νά λάβουμε τή ζωή τοῦ Χριστοῦ.

«Νεκρώσατε τά μέλη ὑμῶν τά ἐπί τῆς γῆς». Ἰδού ὁ τρόπος, ἀδελφοί μου, πού μᾶς ὑποδει­κνύει ὁ ἀπόστολος. «Νε­κρῶστε», λέ­ει, «τά μέ­λη σας τά ἐπίγεια». Αὐτός εἶναι ὁ τρόπος γιά τόν ἀπό­στο­λο Παῦ­λος. Αὐτή εἶναι ἡ προ­ϋπόθεση γιά νά μᾶς δώ­σει ὁ Χριστός τή ζωή του.

Γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, ο Υμνογράφος (ΒΙΝΤΕΟ HD)

Γέρων Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, ο Υμνογράφος  (+ 1991)

Αφιέρωμα του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Μητρόπολης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας στο γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη, υμνογράφο της μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, με την ευκαιρία συμπλήρωσης 20 χρόνων από την μακαρία κοίμησή του.
Συνεντεύξεις από Αγιορείτες Πατέρες που τον γνώρισαν και που ασκήτευσαν μαζί του και έζησαν την χαρισματική ζωή του.
Δείτε το παρακάτω Βίντεο...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

«Kαί τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θα­νάτου φῶς ἀνέ­τειλεν αὐ­τοῖς» (Ματθ. 4.16).

Tά λόγια τοῦ προφήτη Ἡσαΐα ἐπαναλαμβάνει στό σημερι­νό εὐαγ­γελι­κό ἀνάγνωσμα τῆς Κυ­ριακῆς μετά τά Φῶτα ὁ εὐαγγελιστής Μα­τθαῖ­ος. Προαναγγέλει τήν ἔ­λευ­ση τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι τό φῶς τοῦ κό­σμου, στή γῆ. Δέν εἶναι ὅμως ἡ γῆ πού εἶναι χώρα θανά­του. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού ζοῦν σ᾽ αὐ­τήν «κα­θήμενοι ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου».

Ὁ Θεός δημιούργησε τή γῆ «καλή λίαν». Τή δη­μι­ούρ­­γησε γεμάτη φῶς, τό φῶς τῆς πα­ρου­σίας του, γιά χάρη τῶν ἀνθρώπων πού ἔπλασε. Ὅμως ἡ παρακοή τῶν πρωτοπλάστων ἔβγαλε τόν Θεό ἀπό τή ζωή τους καί κατά συνέπεια καί ἀπό τή γῆ καί τόν κόσμο. Γι᾽ αὐτό καί δικαιολο­γη­μέ­να χαρακτη­ρίζει ὁ προ­φήτης Ἡσα­ΐ­ας τούς ἀνθρώπους «ἐν χώ­ρᾳ καί σκιᾷ θανάτου καθη­μένους» καί προαναγγέλει τήν ἐπιστροφή τοῦ φωτός, τήν ἐπιστροφή δηλαδή τοῦ Θεοῦ στή ζωή τῶν ἀνθρώ­πων, μέ τήν ἔλευση τοῦ Χρι­­­­­στοῦ στή γῆ καί τήν πα­ρουσία του στόν κόσμο.

Αὐτό τό φῶς συμβό­λι­ζε τό ἄστρο πού «ἔστη» ἐπάνω ἀπό τό σπήλαιο τῆς Βη­θλε­έμ. Αὐτό τό φῶς πού κα­ταυ­γάζει τίς ψυχές τῶν ἀν­θρώπων προμηνύει καί ἡ ἐμ­φά­νιση τοῦ Θεοῦ Πατρός στά ρεῖθρα τοῦ Ἰορδά­νου κατά τή βάπτιση τοῦ Χρι­στοῦ, τήν ὁποία ἑορ­τά­σαμε πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

 

 

«Καί οὗτοι πάντες μαρ­­τυρηθέντες διά τῆς πί­στεως οὐκ ἐκομίσα­ν­το τήν ἐπαγγελίαν … ἵνα μή χωρίς ἡμῶν τε­λειωθῶσιν» (Ἑβρ. 11.39-40).

Κυριακή πρό τῆς Χρι­στοῦ γεννήσεως καί ἡ Ἐκκλησία μας μνημο­νεύει «πάντων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστη­σάν­των, ἀπό Ἀδάμ ἄχρι καί Ἰωσήφ τοῦ μνή­στο­ρος καί τῶν προφητῶν καί προφητίδων». Θυ­μᾶ­ται, δηλαδή, καί τιμᾶ ὅλους ἐκείνους τούς ἁγίους, ἄνδρες καί γυ­ναῖκες, πού μέ τήν καθα­ρότητα τῆς ζωῆς τους, μέ τήν ἐγκράτεια καί τήν ὑπομονή τους, ἀλλά προπάντων μέ τήν πίστη τους στόν Θεό ἀποδείχθηκαν ἄξι­οι τῆς ἀγάπης καί τῆς χάριτός του.

Ὅλοι αὐτοί οἱ δίκαιοι καί οἱ ἅγιοι ἔζησαν μέ­σα στό σκοτάδι τῆς μεταπτω­τικῆς ἐπο­χῆς· ἔ­ζη­­σαν τήν περίοδο τοῦ ἀπο­μακρύνσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό καί βίωσαν τή στέρηση τῆς παρουσίας καί τῆς παρηγορίας πού αὐτή προσφέρει.

Πίστευαν σέ ἕναν Θεό, τόν ὁποῖο οἱ σύγχρονοί τους ἄνθρωποι εἶχαν δια­γρά­ψει ἀπό τή ζωή τους, γιατί νόμιζαν ὅτι καί Ἐκεῖνος τούς εἶχε διαγράψει. Ἐμπιστευ­ό­ταν τήν ἀγάπη του καί φρόντιζαν νά ὑπακού­ουν στίς ἐντολές του καί νά μήν τόν δυσα­ρεστοῦν, σάν νά ἦταν πα­ρών.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΛΟΥΚΑ: «Πάντες γάρ υἱοί Θεοῦ ἐστε διά τῆς πί­στεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3.26).

 

 «Πάντες γάρ υἱοί Θεοῦ ἐστε διά τῆς πί­στεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3.26).

Ἀνάμεσα στά στοιχεῖα πού διαφορο­ποι­οῦν τήν πίστη στόν Χριστό ἀπό τήν πί­στη σέ ἄλλες θρη­σκεῖ­ες καί ἰδεο­λο­γίες εἶναι καί ἡ θε­με­λιώδης ἀρχή τῆς πί­στεώς μας πού προ­βάλ­λει ἐνώ­πι­όν μας κα­τά τή σημερινή ἑορτή τῆς ἁγίας ἐν­δό­ξου με­γα­λο­μάρ­τυρος Βαρ­βά­ρας.

Καί ἡ θεμελιώδης αὐ­τή ἀρχή προβάλλε­ται ἀφε­νός μέσα ἀπό τό ἀπο­­στο­λικό ἀνάγνω­σμα, τό ὁποῖο ὅρισε ἡ Ἐκκλησία μας νά δια­βά­ζεται κατά τήν ἡμέρα τῆς μνήμης τῆς ἁγίας Βαρβά­ρας καί ἀφετέ­ρου μέσα ἀπό τήν ἴδια τή ζωή καί τό μαρ­τύ­ριο τῆς τιμωμένης ἁγί­ας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ´ ΛΟΥΚΑ: «Τά ἀδύνατα παρ᾽ ἀν­θρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστι» (Λουκ. 18.27).

Τό θέμα τῆς δυνάμεως τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ Θεοῦ θέτει ὁ Χριστός στή σημερινή εὐαγγε­λι­κή περικοπή. Ἡ συζή­τη­ση ξεκίνησε ἀπό τήν ἀποτυχία τοῦ εὐσεβοῦς ἐκείνου πλουσίου, ὁ ὁ­ποῖος πλησίασε τόν Χρι­­στό γιά νά τόν ρω­τή­­σει πῶς μπορεῖ νά κλη­ρονομήσει τήν αἰώ­νια ζωή. Καί ἐνῶ τόν δια­βε­βαίωσε ὅτι τηροῦσε σέ ὅλη του τή ζωή τίς ἐντολές τοῦ θείου νό­μου, δυσκολεύθηκε νά συμ­μορφωθεῖ μέ τήν τε­λευταία πού τοῦ ὑπέ­δει­ξε ὁ Χριστός, νά πω­λήσει δηλαδή τά ὑπάρ­χοντά του καί νά τόν ἀκολουθήσει, καί «ἀ­πῆλ­θε λυπούμενος».

Ἡ περίπτωση αὐτή τοῦ πλουσίου τοῦ ση­με­ρινοῦ εὐαγγελίου, ἑνός ἀνθρώπου πού ἀσφα­λῶς εἶχε κάνει πολλές προσπάθειες καί, ἐάν θέ­­λετε, καί πολλές θυ­σίες γιά νά ἐφαρμόσει στή ζωή του τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, μᾶς δείχνει πόσο δύσκολο τε­λικά εἶναι νά ἐπιτύχει ὁ ἄν­θρωπος τή σωτηρία του· τόσο δύσκολο, ὥστε νά φαίνεται εὐκο­λότερο, ὅπως λέγει ὁ Χρι­στός, νά περάσει ἕνα χονδρό σχοινί ἀπό τήν τρύπα μιᾶς βελόνας, πα­­ρά νά εἰσέλθει ἕνας πλούσιος στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ ΛΟΥΚΑ: Η ολέθρια προσκόλληση στα πράγματα του κόσμου.

 «Καί διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέ­γων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τούς καρπούς μου;» (Λουκ. 12.17).

Ἕναν πλούσιο ἄνθρωπο μᾶς πα­ρουσίασε ἡ σημερινή εὐαγγελική περι­κο­πή. Ἕναν ἄνθρωπο τοῦ ὁποίου οἱ σκέψεις καί οἱ λογισμοί δέν τόν ἀφήνουν νά ἡσυχάσει τή νύχτα. Ἕναν ἄνθρωπο τόν ὁποῖο τόν ἀπα­σχο­λοῦν προβλήματα καί μέρι­μνες βιο­τικές, ὄχι ὅμως σάν αὐτές πού ἀπασχολοῦν συνήθως τούς ἀν­θρώ­­­πους. Γι᾽ αὐτόν τό πρό­βλη­μα δέν εἶναι ἡ ἔλλειψη τῶν ἀγα­θῶν ἀλλά ἡ ὑπερεπάρκεια. Δέν ἀγρυπνᾶ γιατί ἀναζητᾶ ἐναγω­νί­ως νά λύσει τό πρόβλημα τῆς ἐπι­βιώσεως τοῦ ἑαυ­τοῦ του καί τῆς οἰκογενείας του, ἀλλά γιατί δέν ξέρει ποῦ νά ἀποθηκεύσει τό πλῆ­θος τῶν καρ­πῶν πού ἀπέ­δω­σαν τά κτήματά του.

Γιά κάθε συνηθισμένο ἄνθρωπο ὁ λογισμός τοῦ πλουσίου ἀντηχεῖ πα­ράδοξος. Ποιός θά μποροῦσε νά διανοηθεῖ ὅτι ἕνας πλούσιος ἔχει προβλήματα, κα­­­θώς ὅλοι πιστεύουμε ὅτι ὁ πλοῦ­τος εἶναι ἡ λύση ὅλων τῶν προ­­­βλημάτων τῆς ζωῆς τοῦ ἀν­θρώ­­που.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (Σύντομος Βίος)

 Ὁ μεγάλος αὐτὸς πατέρας καὶ διδάσκαλος τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια τὸ 347 μ.Χ. Πατέρας του ἦταν ὁ στρατηγὸς Σεκοῦνδος καὶ μητέρα του ἡ Ἀνθοῦσα. Γρήγορα ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα, καὶ ἡ μητέρα του – χήρα τότε 20 ἐτῶν – τὸν ἀνέθρεψε καὶ τὸν μόρφωσε κατὰ τὸν καλύτερο χριστιανικὸ τρόπο.

Ἦταν εὐφυέστατο μυαλὸ καὶ σπούδασε πολλὲς ἐπιστῆμες στὴν Ἀντιόχεια – κοντὰ στὸν τότε διάσημο ρήτορα Λιβάνια – ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀθήνα, μαζὶ μὲ τὸν ἀγαπημένο του φίλο Μ. Βασίλειο. Ὅταν ἀποπεράτωσε τὶς σπουδές του, ἐπανῆλθε στὴν Ἀντιόχεια καὶ ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο γιὰ πέντε χρόνια, ὅπου ἀσκήτευε προσευχόμενος καὶ μελετώντας τὶς Ἅγιες Γραφές.

Ἀσθένησε ὅμως καὶ ἐπέστρεψε στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου χειροτονήθηκε διάκονος – τὸ 381, σὲ ἡλικία 34 ἐτῶν – ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀντιοχείας Μελέτιο. Ἀργότερα δὲ, ἀπὸ τὸν διάδοχο τοῦ Μελετίου Φλαβιανό, πρεσβύτερος σὲ ἡλικία 40 ἐτῶν.

Τί είναι οι άγγελοι και η σχέση τους με τους ανθρώπους.

Οι Άγγελοι είναι υλικά πνευματικά και αθάνατα όντα. Έχουν δηλαδή υλικό σώμα μιας και είναι κτίσματα, αλλά σε σύγκριση με το ανθρώπινο σώμα το δικό τους είναι πολύ πιο «λεπτό».

Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό «Άγγελος εστιν ουσία νοερά, αεικίνητος, αυτεξούσιος, ασώματος, Θεώ λειτουργούσα, κατά χάριν εν τη φύσει το αθάνατον ειληφυια». Επομένως είναι πνεύματα άΰλα πάντα με την έννοια της λεπτότατης ύλης-αγ.Μάξιμος Ομολογητής-, ουράνια και αθάνατα. Γι’ αυτό και ονομάζονται και ουράνιες και ασώματες δυνάμεις. Επίσης, οι Άγγελοι είναι «φύσις λογική, νοερά τε και αυτεξούσιος, αθάνατος ου φύσει, αλλά χάριτι».

Οι Άγιοι Άγγελοι υπόκεινται στον χωροχρόνο διότι είναι και αυτοί κτίσματα. Η διαφορά με τους ανθρώπους είναι ότι βιώνουν τον χωροχρόνο τελείως διαφορετικά. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Z´ ΛΟΥΚΑ: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2.19-20).

 

«Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2.19-20).

Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά, ἀδελφοί μου, πού ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται στήν ταύτιση τῆς ὑπάρξεώς του μέ τόν Χριστό. Συχνά στίς ἐπιστολές του ἀναφέρεται στή με­το­χή του στή ζωή τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἕνω­σή του μαζί του, ἕνωση τήν ὁποία τίποτε καί κανένας, οὔ­τε τά βασα­νι­στήρια οὔτε αὐτός ὁ θάνατος, δέν μπορεῖ νά καταλύσει, γιατί θε­μέλιό της εἶναι ἡ ἀγάπη.

Γιατί ὅμως ἐπιμένει τόσο στό εἶ­δος αὐτό τῆς σχέσεως του μέ τόν Χρι­στό ὁ ἀπόστολος;

Ἐπιμένει πρῶτον, ἀδελφοί μου, γιατί ὁ Χριστός δέν εἶναι γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο ἕνας ἀπρόσωπος καί ἄγνωστος Θεός πού κάποτε πί­στευσε. Εἶναι ὁ προσωπικός σωτή­ρας καί λυτρωτής του. Αὐτός πού τόν κάλεσε προσωπικά στόν δρόμο πρός τή Δαμασκό. Εἶναι αὐτός πού τοῦ ἄλ­λαξε ριζικά ὄχι μόνο τήν πορεία τῆς ζωῆς του ἀλλά καί ὁλόκληρο τόν ἐσωτερικό του κόσμο. Εἶναι αὐτός πού τόν ἔκανε νά ἐγκαταλείψει τήν ἀνα­στρο­φή του ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ, νά ἀφήσει τά πάντα πίσω του, καί νά διατρέξει ὁλόκληρη τήν οἰ­κουμένη γιά νά εὐαγγελισθεῖ τό ὄνομά του. Εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος τόν ἀνέβασε «μέχρι τρίτου οὐ­ρα­νοῦ» καί τοῦ ἀποκάλυψε «ἄρ­ρητα ρήματα, ἅ οὐκ ἐξόν ἀνθρώ­πῳ λα­λῆσαι».

Ὁ δεύτερος λόγος εἶναι γιατί γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μία θεωρία ἤ ἕνα φιλοσοφικό σύστημα πού ἐπι­διώκει νά συγκεντρώσει μαθη­τές καί ὀπαδούς, διότι στήν περί­πτωση αὐτή δέν θά ἦταν ἀνάγκη νά ἔρθει ὁ Χριστός καί νά ζήσει ἀνάμεσά μας καί νά σταυρωθεῖ καί νά ἀναστηθεῖ, ὥστε νά μπορέσουμε νά γίνουμε κοινωνοί τῆς ἀτελευτήτου καί αἰ­ω­­νίου ζωῆς του καί στόν οὐρανό.