ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ´ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ: Τις αποφάσεις των Θεοφόρων Πατέρων καλούμαστε κι εμείς να εφαρμόσουμε σήμερα.

«Ἐγώ σέ ἐδόξασα ἐπί τῆς γῆς· τό ἔργον ἐτελείωσα ὅ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω» (Ἰωάν. 17.4).

Τελευταία Κυριακή πρίν ἀπό τή με­γάλη ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, καί ἡ Ἐκκλησία μας μνημονεύει τῶν τριακοσίων δέκα καί ὀκτώ ὁσίων καί θεοφόρων Πατέρων τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τῶν πατέρων ἐκείνων πού ἀγωνίσθηκαν καί ὑπερεμά­χη­σαν τῆς θεότητος τοῦ δευ­τέ­ρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριά­δος, τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ.

Καί τιμῶντας τή μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὅρισε ἡ Ἐκκλη­σία μας νά διαβάζεται ὡς εὐ­αγ­γελικό ἀνάγνωσμα ἕνα ἀπόσπα­σμα ἀπό τήν ἀρχιερατική προ­σευχή τοῦ Κυρίου, ἀπό τήν προ­σευχή δηλαδή πού ἀπηύθυνε πρός τόν Θεό λίγο πρίν ἀπό τό Πάθος του.

Σέ μία φράση αὐτοῦ τοῦ εὐαγ­γελικοῦ ἀναγνώσματος θά ἤθε­λα νά σταθῶ καί ἐγώ σήμερα. Στή φράση μέ τήν ὁποία ὁ Χριστός διαβεβαιώνει τόν Πατέρα του ὅτι τόν δόξασε ἐπί τῆς γῆς καί ὁλοκλήρωσε τό ἔργο τό ὁποῖο τοῦ ἀνέθεσε. «Ἐγώ σέ ἐδόξασα ἐπί τῆς γῆς· τό ἔργον ἐτελείωσα ὅ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω».

Ὁ Θεός, ἀσφα­λῶς, δέν ἔχει ἀνά­γκη τή διαβεβαίωση τοῦ Ἰη­σοῦ, ἀφενός διότι ὡς πα­ντο­­γνώ­στης καί ὡς ἕνα ἀπό τά πρό­σωπα τῆς ἁγίας Τριάδος πού βρίσκεται ἀδιάρ­ρη­κτα ἑνω­μένο καί σέ διαρ­­κῆ κοινω­νία μέ τά ἄλλα δύο, τόν Υἱό καί Λόγο του καί τό Πα­νάγιο Πνεῦμα, γνωρίζει τό ἔργο τοῦ Ἰη­σοῦ, καί ἀφετέρου, γιατί δέν ὑπῆρχε περίπτωση ὁ Χριστός νά μήν ὁλοκληρώσει τήν ἀποστολή γιά τήν ὁποία ἦρθε στόν κόσμο.

Πάρε τον σταυρό σου κι άσε τους αδελφούς σου ήσυχους.

Δεν είναι ρόλος της Εκκλησίας να δημιουργεί ενοχές στους ανθρώπους και να τους εκφοβίζει με τιμωρίες. Η Εκκλησία ελευθερώνει τους ανθρώπους από τον φόβο προσφέροντας την εν Χριστώ χαρά. Η εμμονή κάποιων "εκκλησιαστικών ανθρώπων" να προβάλουν τον φόβο της αμαρτίας δεν οδηγεί τους ανθρώπους μακρυά από την αμαρτία. Αντιθέτως τους οδηγεί σε μια ενοχική προσέγγιση της ίδιας της ζωής, η οποία -να μου επιτραπεί να πω- είναι μια ύβρις προς τον Θεό. Ο Θεός μας, μας έδωσε την ζωή για να την χαρούμε μαζί Του και όχι να την ευνουχίσουμε στο βωμό του ηθικισμού και καθωσπρεπισμού που θεοποιούνται μέσα στην θρησκοληψία κάποιων "ευσεβών" κάνοντας τους ανθρώπους κομπλεξικούς.
------------------------
Η Εκκλησία ελευθερώνει τους βασανισμένους από την απελπισία τους, θεραπεύει τους πληγωμένους, αγκαλιάζει τους πονεμένους...όχι βεβαίως κάνοντας υποχωρήσεις σε θέματα πίστεως αλλά έχοντας πνεύμα συγχώρεσης και συγκατάβασης. Η Εκκλησία φυσικά και δεν αμνηστεύει την αμαρτία αλλά αγκαλιάζει τον αμαρτωλό όταν αυτός αποφασίσει να μετανοήσει. Ακόμα όμως κι αν δεν μετανοήσει η Εκκλησία δεν τον αποπαίρνει, δεν του κλείνει την πόρτα, δεν τον βλέπει απαξιωτικά αλλά του χαμογελά με βλέμμα πράο και ήρεμο, προτρέποντάς τον -χωρίς να βιάζει την ελευθερία του- να έρθει στο χώρο Της και να δει περί τίνος πρόκειται, "έρχου και είδε".

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ: Ο Χριστός γίνεται ορατός σ'αυτούς που έχουνε καλή προαίρεση.

«Σύ πιστεύεις εἰς τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ; ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καί εἶπεν· καί τίς ἐστιν, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν;» (Ἰωάν. 9.35-36).

Ἕνα θαῦμα μᾶς παρουσίασε ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, τό θαῦμα τῆς θεραπείας ἑνός ἐκ γενετῆς τυφλοῦ πού ἐπιτέλεσε ὁ Κύριος. Ἕνα θαῦμα πού συνοδεύεται ἀπό τέσσερις δια­φορετικούς διαλόγους.

Ὁ πρῶτος διάλογος εἶναι ἀνάμεσα στούς μαθητές καί τόν Χριστό γιά τήν αἰτία τῆς ἀσθενείας. Ὁ δεύτερος ἀνά­με­σα στόν πρώην τυφλό καί στούς Φαρι­σαίους γιά τόν τρόπο τῆς θεραπείας. Ὁ τρίτος ἀνάμεσα στούς γονεῖς τοῦ πρώην τυφλοῦ καί τούς Φαρισαίους πού ἐπι­διώ­κουν νά βροῦν τρόπο γιά νά κατη­γορήσουν τόν αἴτιο τοῦ θαύματος, τόν Χριστό, καί ὁ τέταρτος ἀνάμεσα στόν Χριστό καί τόν ἰαθέντα τυφλό.

Κανείς δεν μπορεί να μας βλάψει.

Κανείς δεν μπορεί να μας βλάψει ουσιαστικά εκτός από τον εαυτό μας.
---------------------
Μην φοβάστε, είπε ο Χριστός, αυτούς που μπορούν να σας βλάψουν στο σώμα, δηλαδή να σας σκοτώσουν. Να φοβάστε αυτούς που μπορούν να σας βλάψουν στην ψυχή. Όμως για να μας βλάψει κάποιος στην ψυχή θα πρέπει πρώτα εμείς να του το επιτρέψουμε, αλλιώς κανείς δεν μπορεί να μας αλλοιώσει, να μας φθείρει την πίστη, τον Θείο ζήλο. Κανείς δεν μπορεί -εάν δεν το επιτρέψουμε εμείς- να μας ζημιώσει πνευματικά παρα μόνο εάν εμείς δώσουμε την συγκατάθεσή μας.
---------------------
Οι άλλοι μπορούν να μας βλάψουν στο ποσοστό που εμείς είμαστε δεσμευμένοι με τον κόσμο τούτο. Όσο πιο πολύ είμαι δέσμιος κάποιων πραγμάτων τόσο πιο πολύ αισθάνομαι ότι με βλάπτει κάποιος που μου τα στερεί. Βλέπετε τους μάρτυρες; τους τάζανε "τον ουρανό και τ'άστρα", για να τους δελεάσουν και να αρνηθούν τον Χριστό όμως αυτοί ήταν ελεύθεροι από κάθε τι επίγειο και κοσμικό· γι'αυτό και μένανε σταθερή στην πίστη τους έως θανάτου.

Τελικά γιατί θέλουμε να κοινωνήσουμε; Τί είναι η Θεία Κοινωνία;

Η Θεία Κοινωνία είναι η μετοχή του ανθρώπου στο Σώμα και στο Αίμα του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Κάποιοι άνθρωποι έχοντας προετοιμαστεί κατάλληλα προσέρχονται μεταλαμβάνουν και μερικές φορές ομολογούν ότι "σήμερα αισθάνθηκα τη Θεία Κοινωνία", βιώνοντας χαρά μέσα τους.
-----------------------
"Αισθάνθηκα τη Θεία Κοινωνία" όμως σημαίνει είμαι έτοιμος να πεθάνω, είμαι έτοιμος να τ'αφήσω όλα, είμαι έτοιμος να ενωθώ για πάντα με τον Χριστό.
-----------------------

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης:Ο οποιοσδήποτε λογισμός είναι μαρτυρία ότι υπάρχει αντίστοιχο πάθος.

 "Λογισμοί σημαίνει, έλλειψις μετανοίας, έλλειψις πνευματικής ζωής, έλλειψις στοιχειώδους εμπειρίας, απουσία Θεού.

Ο οποιοσδήποτε λογισμός είναι μαρτυρία ότι υπάρχει αντίστοιχο πάθος, και δη πάθος που αγαπάμε.

Εάν δεν το αγαπούσαμε, θα μας έφευγε. Το αγαπάμε, το θέλομε, το τρέφομε και αγωνιούμε στην πραγματικότητα μήπως μας φύγη, έστω και αν προσευχώμεθα να μας το πάρη ο Θεός. Αυτή η προσευχή είναι ένα "ξεγέλασμα" του εαυτού μας και του Θεού".

Μην είσαι έτοιμος να λιθοβολήσεις τον άλλον.

Είναι φοβερό το πόσο εύκολα καθόμαστε και ασχολούμαστε με την αμαρτία των άλλων. Και όχι μόνο ασχολούμαστε αλλά την προβάλουμε, την διαφημίζουμε, την κοινοποιούμε!
Και αυτό βεβαίως γίνεται διότι δεν βλέπουμε το δικό μας χάλι, την δική μας αμαρτία, τις δικές μας πτώσεις.
----------------------------
Αυτό γίνεται ειδικά όταν αμαρτήσει κάποιος "άνθρωπος της Εκκλησίας". Τότε χαιρόμαστε ακόμα περισσότερο. Ο κόσμος μαθαίνει ότι ο τάδε κληρικός αμάρτησε και νιώθει μία ικανοποίηση. Ικανοποιείται ο κόσμος όταν βλέπει κληρικούς, μοναχούς ή πιστούς ανθρώπους να πέφτουν σε κάποια αμαρτία. Και η ικανοποίηση αυτή είναι αποτέλεσμα της ανύπαρκτης μετάνοιάς τους (μας). Επειδή ακριβώς δεν ελέγχουμε τον εαυτούλη μας για τίποτα, αλλά αντιθέτως τον δικαιολογούμε, όταν δούμε κάποιον "άνθρωπο του Θεού" να αμαρτάνει αμέσως χρησιμοποιούμε αυτή την πτώση του για την δική μας δικαίωση. Δηλαδή μαθαίνουμε ότι κάποιος κληρικός πόρνευσε και νιώθουμε εμείς δεδικαιωμένοι και ηθικοί, λες και εμείς δεν έχουμε αμαρτήσει ποτέ. Η αμαρτία του άλλου δεν μας δικαιώνει. Επειδή έμαθα ότι κάποιος έκλεψε, αυτό δεν με κάνει τίμιο! Αυτό όμως -δυστυχώς- το σκεπτικό έχουνε πολλοί άνθρωποι που είναι μακρυά από τον τρόπο ζωής της Εκκλησίας αλλά και πολλοί "καλοί χριστιανοί" που ψάχνουν σκάνδαλα για να τα κοινοποιήσουν ώστε να κρύψουν πίσω απ' αυτά την δική τους εμπαθή και υποκριτική ζωή, την αμετανοησία τους και το βόλεμά τους.
----------------------------

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ: Στα ίχνη της παρουσίας του Χριστού.

«Φέρε τόν δάκτυλόν σου ὧδε καί ἴδε τάς χεῖράς μου καί φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου» (Ἰωάν. 20.27).

Mία ἑβδομάδα εἶχε περάσει ἀπό τήν ἡμέ­ρα ἐκείνη, τήν μία τῶν Σαββάτων, κατά τήν ὁποία οἱ μυροφόρες γυναῖκες εἶχαν ἀναζητήσει τόν Ἰησοῦ στόν κῆπο τοῦ Ἰω­σήφ· μία ἑβ­δο­μάδα εἶχε περάσει ἀπό τότε πού ὁ ἄγ­γελος εἶχε ἀναγγείλει τή χαρ­μόσυνη εἴδη­ση: «Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Nαζαρηνόν τόν Ἐσταυρωμένον; ἠγέρ­θη οὐκ ἔστιν ὦδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν».

Ὁ ἀναστημένος Xριστός εἶχε ἐμφανι­σθεῖ ὄχι μόνο στίς μυροφόρες, ἀλλά καί στούς μαθητές του πού πο­ρευόταν πρός τούς Ἐμμαούς καί στούς ἄλλους πού βρι­σκόταν συνηγμένοι «διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων» στό ὑπερῶο τῆς Ἱερουσα­λήμ. Mόνο ὁ Θω­μᾶς δέν τόν εἶχε συναντήσει καί εἶχε ἀρ­νηθεῖ νά πι­στεύ­σει ὅσα τοῦ ἔλεγαν οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι γιά τίς ἐμφα­νί­σεις τοῦ διδα­σκά­λου τους.

Γιά χάρη τοῦ Θωμᾶ, λοι­πόν, ἐμφα­νί­ζεται καί πάλι ὁ Xριστός σή­μερα· ἐμ­φα­νί­ζεται γιά νά τοῦ δείξει τή λογχευθεῖσα πλευ­ρά του καί τίς πληγές πού εἶχαν ἀφήσει τά καρ­φιά στά ἄχραντα χέρια του. Ἐμ­φα­νίζεται γιά νά τόν βοηθήσει μέ τήν πα­ρου­σία του νά πι­στεύσει στό θαῦμα τῆς Ἀνα­στάσεώς του, νά πιστεύσει ὅτι αὐτό πού ἔβλε­παν οἱ ἄλλοι μαθητές δέν ἦταν φάντα­σμα, δέν ἦταν πνεῦμα, ἀλλά ἦταν ὁ ἴδιος ὁ ἐσταυρωμένος καί ἀναστημένος διδάσκα­λός του, ὁ σωτήρας καί λυτρωτής τῶν ἀν­θρώπων.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ 2018

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας

πρὸς τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν

τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

«Μή ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον; Ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε» (Μαρκ. 16.60).

Ἕνα παράξενο θέαμα ἀντικρύζουν σήμερα οἱ μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ. Πηγαίνουν ξημερώματα τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων στόν τάφο τοῦ προσφιλοῦς διδασκάλου τους γιά νά ἀλείψουν μέ μύρα τό σῶμα του καί ἀντί νά εὑρεθοῦν ἐνώπιον τοῦ σφραγισμένου μνήματος καί τῶν στρατιωτῶν πού εἶχαν ἀναλάβει τή φύλαξη του, εὑρίσκονται ἐνώπιον ἑνός οὐρανίου φύλακος, ἑνός ἀγγέλου, πού εἶναι ἐκεῖ γιά νά μεταφέρει τό φαιδρό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στίς μυροφόρες γυναῖκες.

«Μή ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον; Ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε».

Μήν ἀπορεῖτε καί μή ξαφνιάζεσθε, λέει ὁ ἄγγελος στίς γυναῖκες. Τό γνωρίζω ὅτι ἀναζητᾶτε τόν Ἰησοῦ ἀπό τή Ναζαρέτ, αὐτόν πού σταυρώθηκε, ἀλλά δέν εἶναι ἐδῶ. Ἀναστήθηκε.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ 2018

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας

πρὸς τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν

τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

«Διεμερίσαντο τά ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καί ἐπί τόν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον» (Ψαλμ. 21.19)

Ὁ προφητικός λόγος γίνεται πράξη σήμερα ἐνώπιον τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου. Ὁ δίκαιος καταδικάζεται, ὁ ἀπαθής πάσχει, ὁ Θεός σταυροῦται, ἡ κτίσις σείεται, ὁ ἥλιος κρύπτεται καί οἱ ρωμαῖοι στρατιῶτες διαμερίζουν τά ἱμάτιά του καί βάζουν κλῆρο γιά τό ποιός θά πάρει τόν χιτώνα του, «τόν ἄρραφον, τόν ἐκ τῶν ἄνωθεν ὑφαντόν». Δέν τά παίρνουν ὡς εὐλογία ἀπό τόν ἀδίκως σταυρούμενο Κύριο, τά παίρνουν ὡς λάφυρα τῆς ὑπηρεσίας πού ἐξετέλεσαν, λίγο πρίν ὁ ἑκατόνταρχος, βλέποντας τά γενόμενα, ὁμολογήσει κι αὐτός τή Θεότητα τοῦ Ἰησοῦ.

π.Αλέξανδρος Σμέμαν: Το Τέλος (Μ.Δευτέρα-Μ.Τρίτη-Μ.Τετάρτη)

Αυτές οι τρεις ημέρες, τις οποίες η Εκκλησία ονομάζει Μεγάλες και Άγιες, έχουν, μέσα στο λειτουργικό κύκλο της Μεγάλης Εβδομάδας, έναν καθοριστικό σκοπό. Τοποθετούν όλες τις ιερές ακολουθίες στην προοπτική του Τέλους · μας υπενθυμίζουν το εσχατολογικό νόημα τον Πάσχα.

Συχνά η Μεγάλη Εβδομάδα χαρακτηρίζεται σαν περίοδος γεμάτη με «ωραιότατες παραδόσεις» και «έθιμα», σαν ξεχωριστό τμήμα του εορτολογίου μας. Τα ζούμε όλα αυτά από την παιδική μας ηλικία σαν ένα ελπιδοφόρο γεγονός που γιορτάζουμε κάθε χρόνο, θαυμάζουμε την ομορφιά των ακολουθιών, τις επιβλητικές πομπές και προσβλέπουμε με κάποια ανυπομονησία στο Πασχαλινό τραπέζι… Και υστέρα, όταν όλα αυτά τελειώσουν, ξαναρχίζουμε την κανονική μας ζωή.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ: Αν θέλουμε να συναντήσουμε τον Χριστό πρέπει να βγούμε από τα τείχη του εγωισμού μας.

«Ἐξέλθετε ἔθνη, ἐξέλθετε καί λαοί καί θεάσασθε σήμερον τόν βασιλέα τῶν οὐ­ρανῶν ὡς ἐπί θρόνου ὑψηλοῦ, ἐπί πώλου εὐτελοῦς».

Μέ αὐτά τά λόγια τοῦ ἰδιομέλου τῶν Αἴνων μᾶς καλεῖ ἡ Ἐκκλησία μας διά τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου νά ἐξέλθουμε καί ἐμεῖς σήμερα μαζί μέ τούς Ἰσραη­λίτες καί μαζί μέ τούς πα­ρε­πιδημοῦντες στήν Ἱερουσαλήμ, μαζί μέ τά παιδιά πού κρα­τοῦσαν τά βαΐα τῶν φοινίκων καί μαζί μέ ἐκείνους πού «ἐστρώνυνον τά ἱμά­τιά» τους στόν δρό­μο, γιά νά ὑποδεχθοῦμε τόν Χριστό πού εἰσέρχεται στήν ἁγία Πόλη ἐπί πῶλον ὄνου.

Ο Θεός δεν τιμωρεί, δεν είναι κάποιο κομπλεξικό πλάσμα που θέλει να υποφέρουμε!

Ο Θεός δεν τιμωρεί, δεν είναι κάποιο κομπλεξικό πλάσμα που θέλει να υποφέρουμε. Ο Θεός δεν ζητά εκδίκησει για τις αμαρτίες μας. Ο Θεός δεν είναι κακός. Δεν στέλνει τον καρκίνο σε παιδάκια και μεγάλους, δεν σκοτώνει σε τροχαία οικογένειες, δεν δημιουργεί πολέμους, δεν στερεί την τροφή σε λαούς, δεν χωρίζει ανδρόγυνα. Ο Θεός είναι Αγαθός, είναι Αγάπη.
----------------------------
Δυστυχώς όμως επειδή πολλές φορές παρουσιάζεται έτσι ο Θεός, γι'αυτό και πολλοί άνθρωποι τον απορρίπτουν. Ουσιαστικά απορρίπτουν όχι τον Αληθινό Θεό αλλά τον Θεό που οι άνθρωποι παρουσιάζουν ως αληθινό.

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ EΟΡΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ 2018

 «Εὐφραινέσθω ἡ κτίσις, χορευέτω ἡ φύσις ὅτι Ἀρχάγγελος Παρθένῳ μετά δέους παρίσταται καί τό χαῖρε κομίζει τῆς λύπης ἀντίθετον».

Μέσα στήν κατανυκτική καί πένθιμη περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἑόρτια ἄσματα πλημμυρίζουν σήμερα τήν Ἐκκλησία μας, πού μᾶς καλεῖ νά γίνουμε μέτοχοι τῆς χαρᾶς καί τῆς εὐφροσύνης τῆς σημερινῆς μεγάλης ἑορτῆς.

Εξομολογούμαι όχι για να κοινωνήσω, αλλά για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μου.

Να ομολογείς την αμαρτία σου καθαρά χωρίς υπεκφυγές. Να ταπεινώνεσαι μέσα στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως αλλιώς δεν έχει νόημα να πας στον πνευματικό.
--------------------------
Να πας να κάνεις τί στην εξομολόγηση; Να δικαιωθείς; Να σου πει -ο πνευματικός- πόσο αδικημένος είσαι από την ζωή; Πόσα τραβάς από τους άλλους εσύ ο καημένος; Αν θέλεις να μιλήσεις στον ιερέα για να σε συμβουλεύσει για κάποιο θέμα ή πρόβλημα, για να σε στηρίξει στην δοκιμασία που περνάς μπορείς να το κάνεις εκτός εξομολόγησης.

--------------------------
Να πας στον πνευματικό με πνεύμα συναίσθησης των πτώσεών σου, να προσέλθεις με τόλμη και ανδρεία στην μετάνοια. Ο Κύριος τέτοια μετάνοια ευλογεί. Αντρίκια. Χωρίς μισόλογα, χωρίς δικαιολογίες. Χρειάζεται όμως απόφαση ν'αλλάξω ζωή.

Κυριακή Δ' Νηστειών: Μεγάλο όπλο η προσευχή.

 «Τοῦτο τό γένος ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν εἰ μή ἐν προσευχῇ».

Μία θαυματουργική θεραπεία περι­γρά­­φει ἡ σημερινή εὐαγγελική περι­κο­πή, τήν ἴαση ἑνός δαιμονισμένου παιδιοῦ, πού ὁ πα­τέρας του τό ἔφερε στόν Χριστό, προκει­μένου νά τό ἐλευ­θε­ρώσει ἀπό τό δαιμόνιο πού τό τα­λαι­πωροῦσε.

Καί ὁ φιλάνθρωπος Κύ­ριος ὄχι μόνο θε­ράπευσε τόν νεαρό ἀλ­λά ἀξιο­ποίησε τήν εὐκαιρία τῆς θερα­πείας του γιά νά διδάξει τούς μαθητές του καί τούς ἀν­θρώ­πους κάθε ἐποχῆς τό μέγα μά­θημα τῆς προσευ­χῆς. Γι’ αὐτό τόν λόγο καί ὁ ἱερός εὐαγ­γε­λιστής Μάρκος κλείνει τήν ἀφήγηση τῆς ἰά­σεως τοῦ δαιμονιζο­μένου μέ τή φράση τοῦ Ἰησοῦ· «τοῦτο τό γένος ἐν οὐ­δενί δύναται ἐξελθεῖν εἰ μή ἐν προ­σευ­χῇ».

Ο Σταυρός του Χριστού. Η κρίση της κρίσεως μας.

Σήμερον, εν τω μέσω της Μεγάλης και Αγίας Τεσσαρακοστής,  οι χριστιανοί συγκεντρωθήκαμε επί το αυτό για να προσκυνήσουμε το Τίμιον, Πανσεβάσμιον και Ζωοποιόν Σταυρόν του Κυρίου. Διαβάζουμε στον Συναξαριστή της ημέρας:«Τη αυτή ημέρα Κυριακή τρίτη των Νηστειών, την προσκύνησιν εορτάζομεν του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού». Ονομάζεται Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως γιατί  στον Όρθρο αυτής της ημέρας, μετά από τη μεγάλη Δοξολογία, ο Σταυρός μεταφέρεται με πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί καθόλη την υπόλοιπη εβδομάδα οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται η προσκύνηση του.

Ποιός είναι όμως ο λόγος αυτής της εκκλησιαστικής πράξης; Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής και η φυσική και πνευματική προσπάθεια, αν είναι συστηματική και συνεχής, αρχίζει να κάνει αισθητή την κόπωση. Η σωματική κόπωση της νηστείας και η ψυχική νωχέλεια του πνευματικού αγώνα είναι δυο βασικοί παράγοντες, οι οποίοι μπορούν να αναστείλουν την πνευματική  πορεία του πιστού.  Η αγιαστική δύναμη του Σταυρού είναι το αντίδοτο σ' αυτή την κατάσταση. Έτσι οι άγιοι Πατέρες όρισαν, καταμεσής της αγίας Τεσσαρακοστής, να προσκυνείται ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου, για να λαμβάνουμε οι πιστοί από αυτόν χάρη και δύναμη ώστε να συνεχίσουμε με σθένος τον πνευματικό μας αγώνα. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ): Το να ακολουθείς τον Χριστό θέλει κόπο και θυσίες.

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκο­λου­θεί­τω μοι».

Πρίν ἀπό τρεῖς ἑβδομάδες ἡ Ἐκ­κλησία μας μᾶς εἶχε καλέσει νά ξεκινή­σουμε μία πο­ρεία. Ἡ πορεία αὐτή ἦταν ἡ πο­ρεία τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσ­σα­ρα­κοστῆς καί τό τέλος της ἡ μεγάλη ἑορτή τῆς λαμπροφόρου Ἀνα­στά­­σεως τοῦ Κυρίου.

Ὅπως ὅμως στίς πο­ρεῖ­ες τῶν ἀνθρώπων στόν κόσμο ἐλλοχεύει ὁ κίνδυ­νος νά χάσουν τόν δρόμο τους, ἔτσι καί στίς πνευματικές πορεῖες ἐνδέ­χεται ὁ πιστός νά ξε­φύγει ἀπό τόν δρόμο πού ὁδηγεῖ στόν στόχο του ἤ καί νά χά­σει μερικές φορές καί τόν ἴδιο τόν στόχο του.

Πώς αγαπούμε;

Δεν χρειάζεσαι την άδεια κάποιου για να τον αγαπάς, για να προσεύχεσαι γι'αυτόν, για να ξοδεύεις τα βράδια σου με την ενθύμησή του, για να τον έχεις μπροστά σου κάθε στιγμή και κάθε λεπτό.
------------------------
Μπορεί να μην καταλάβει ποτέ την αγάπη σου. Ίσως δεν μάθει ποτέ τα δάκρυά σου γι'αυτόν. Αν αγαπάς όμως πραγματικά, ποτέ σου δεν θα τον βγάλεις από την καρδιά σου. Ακόμα και τότε που ίσως απομακρυνθεί από κοντά σου.
------------------------
Πολλές φορές αναρωτιέμαι: πώς να αναρριχηθεί κάποιος στα πνευματικά ύψη της αγάπης μ'αυτά τα πήλινα χέρια, μ'αυτήν την χοϊκή καρδιά, μ'αυτόν τον σκοτισμένο νου;
------------------------

ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Η ζωή γίνεται αβάσταχτη χωρίς την ύπαρξη του Θείου Φωτός.

«Τοῖς ἐν σκότει ἁμαρτημάτων πορευο­μένοις φῶς ἀνέτειλας, Χριστέ, τῷ καιρῷ τῆς ἐγκρα­τείας».

Μία πορεία εἶναι ἡ ζωή τοῦ κάθε ἀν­θρώ­που, τμῆμα τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ καί ἡ πα­ροῦσα περίοδος τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Καί ὅπως κάθε ἐπίγεια πο­­ρεία γιά νά εἶναι ἀσφαλής ἔχει ὡς ἀπαραίτητη προϋπό­θεση τήν ὕπαρξη φωτός πού ἐπιτρέπει στόν ὁδοιπόρο νά βλέπει καί νά ἀποφεύγει τίς κακοτοπιές τοῦ δρόμου καί τούς κάθε εἴδους κινδύνους πού ἐλλοχεύ­ουν, ἔτσι καί στήν πνευματική πορεία πού διανύει ὁ κάθε ἄνθρω­πος, ὁ κάθε πιστός κατά τή διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς του σκό­τος καί φῶς εἶναι τά δύο στοιχεῖα πού ἐναλλάσσονται καί τά ὁποῖα καθορίζουν τήν ἔκβαση τῆς πορείας του.