Η σιωπή και η απομόνωση είναι μια θεραπευτική κατάσταση.
Πολλές φορές οι συναναστροφές και οι συζητήσεις μας αδειάζουν ψυχικά.
Έρχεται μία κούραση που καταβάλει ψυχή και σώμα.
Η ανατροφοδότηση είναι απαραίτητη, γιατί αλλιώς θα στεγνώσουμε. Και όταν στεγνώνεις σκληραίνεις. Και όταν σκληραίνεις εύκολα με ένα χτύπημα σπας και γίνεσαι θρύψαλα.
«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμί· μή φοβεῖσθε» (Ματθ. 14.27).
Ἐλάχιστες εἶναι οἱ φορές πού τά ἱερά κείμενα τῶν Εὐαγγελίων περιγράφουν περιστατικά κατά τά ὁποῖα οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ βρίσκονται μόνοι τους. Καί μία ἀπό αὐτές τίς περιπτώσεις εἶναι καί αὐτή, τήν ὁποία μᾶς περιέγραψε τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα.
Μετά τό θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων ὁ Χριστός ἀναγκάζει τούς μαθητές του νά μποῦν στό πλοῖο καί νά ἐπιστρέψουν πίσω, μέχρις ὅτου ἐκεῖνος «ἀπολύσει τούς ὄχλους». Τούς στέλνει γνωρίζοντας ἀσφαλῶς τί ἐπρόκειτο νά συμβεῖ μέσα στή νύκτα, ἀλλά καί αὐτό βρίσκεται μέσα στό σχέδιο τοῦ Χριστοῦ καί ἔχει σκοπό νά τούς διδάξει ὄχι μόνο τή σημασία τῆς πίστεως στόν Χριστό ἀλλά καί τή δύναμη τῆς ἐξουσίας του ἐπάνω στή φύση καί τά φυσικά φαινόμενα.
“Ἡ κτίσις σιωπῶσα βοᾶ τον ἑαυτῆς Κτίστην καί Κύριον”
Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ. Θ.
Η απαρχή της Νεωτερικότητας και ο Διαφωτισμός (18ος αιώνας) σημαδεύτηκε από την ανάπτυξη της επιστήμης, την απόλυτη εμπιστοσύνη στον ορθό λόγο και την αισιόδοξη πεποίθηση ότι η επιστήμη και η τεχνολογία θα επιλύσουν όλα τα ανθρώπινα προβλήματα. Η ανάπτυξη των επιστημών κλόνισε την δυτική θεολογική σκέψη η οποία μέχρι τότε είχε την πνευματική ηγεμονία σε όλους τους τομείς της πνευματικής δραστηριότητας και απείλησε να την εκτοπίσει. Γι’ αυτό το λόγο οι δυτικοί θεολόγοι προσπάθησαν είτε να αντιπαρατεθούν στην αναδυόμενη επικράτηση των επιστημών, είτε να την αγνοήσουν επιδεικτικά είτε να προσπαθήσουν να επιτύχουν ένα συμβιβασμό ο οποίος θα ικανοποιούσε και τα δυο μέρη.
Αυτή η σύγκρουση, η οποία ήταν καθαρά ένα γέννημα της δυτικής μεταφυσικής, η οποία σημειωτέον είχε απεμπολήσει τις θεολογικές προϋποθέσεις της ανατολικής Ορθόδοξης Θεολογίας έτσι όπως συνοψίζονται στο έργο του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, μεταφέρθηκε ακρίτως περίπου στις αρχές του 20ου αιώνα και στον ημέτερο χώρο της ελληνικής πνευματικής διανόησης, εξαιτίας των δυτικών επιρροών που υπέστη η Ορθόδοξη Θεολογία. Αν και μέσα στην Ορθόδοξη Θεολογία δεν υπάρχουν εκείνες οι θεολογικές προϋποθέσεις για να υποστηρίξουν μια σύγκρουση πίστης και επιστήμης όμως εξαιτίας αυτής της άκριτης μεταφοράς υπάρχει διάχυτη αυτή η αμηχανία όταν τίθεται το συγκεκριμένο ερώτημα σε ιερείς και θεολόγους καθηγητές.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΒΕΡΟΙΑΣ, ΝΑΟΥΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΜΠΑΝΙΑΣ
† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης
τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας
ΠΡΟΣ
τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
«Ἐν τῇ Κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε», ψάλλουμε σήμερα, ἑορτή τῆς ἐνδόξου Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, ἐκφράζοντας καί ἐμεῖς μαζί μέ τόν ἱερό ὑμνογράφο τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος δέν ἐγκατέλειψε μέ τήν Κοίμησή της τόν κόσμο.
Σέ τί ὅμως στηρίζεται αὐτή ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας καί ποιά εἶναι ἡ σημασία της γιά μᾶς;
«Ὀφείλομεν ἡμεῖς οἱ δυνατοί τά ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν» (Ρωμ. 15.1).
Μία προτροπή καί συγχρόνως ἕναn κανόνα ζωῆς μᾶς δίδει σήμερα μέ τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος. Προτρέπει τούς δυνατούς νά βαστάζουν τίς ἀδυναμίες τῶν ἀδυνάτων. Προτρέπει μέ ἄλλα λόγια ὅσους ἔχουν δύναμη νά τήν μοιράζονται μέ τούς ἀδελφούς τους πού δέν διαθέτουν, δίδοντας μέ τήν προτροπή αὐτή καί ἕναν κανόνα χρήσιμο καί ἀναγκαῖο γιά τή ζωή μας, γιά τή ζωή ὅλων τῶν ἀνθρώπων.
Οἱ ἄνθρωποι ἀνέκαθεν ἀγωνίζονται γιά μία δίκαιη κοινωνία. Ἀγωνίζονται γιά τήν ἰσότητα μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί τή δικαιοσύνη. Ἀγωνίζονται γιά τήν ἐπικράτηση τῆς εἰρήνης καί τήν κατάπαυση τῶν πολέμων, τούς ὁποίους προκαλεῖ ἡ ἀνέχεια τῶν ἀδυνάτων καί ἡ πλεονεξία τῶν δυνατῶν. Ἀποροῦν ὅμως γιατί ἡ ἰσότητα, ἡ δικαιοσύνη καί ἡ εἰρήνη δέν ἐπικρατοῦν στόν κόσμο παρά τούς πολλούς ἀγῶνες, παρά τίς πολλές θυσίες καί τά αἵματα πού ἔχουν χυθεῖ γι᾽ αὐτές.
Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος Λεμοντζής, Δρ.Θ.
|
Από εκείνους που διανυκτερεύουν στα πανδοχεία, μερικοί βρίσκουν κρεβάτια, άλλοι δεν έχουν κρεβάτι κοιμούνται στο πάτωμα και εντούτοις ροχαλίζουν όπως κι εκείνοι που κοιμούνται σε κρεβάτι. Κι όταν περάσει η νύχτα, πρωί- πρωί αφήνουν το κρεβάτι τους και το πανδοχείο και φεύγουν όλοι μαζί, έχοντας μόνο τα πράγματά τους. Κατά τον ίδιο τρόπο και όλοι όσοι γεννιούνται σ’ αυτόν τον κόσμο, και οι φτωχοί και οι πλούσιοι και επίσημοι, βγαίνουν από την ζωή σαν από πανδοχείο, χωρίς να παίρνουν μαζί τους τίποτε από τις απολαύσεις του βίου και από τα πλούτη τους, παρά μόνον τα έργα τους, καλά ή κακά, όσα έκαναν στη ζωή τους». (Μέγας Αντώνιος) |
Ανώνυμος χριστιανός των πρώτων χριστιανικών χρόνων σε επιστολή του προς κάποιον Διόγνητο, μεταξύ άλλων αναφέρει και τα εξής: «οι Χριστιανοί δεν διαφέρουν από τους άλλους ανθρώπους, ούτε ως προς τον τόπο που κατοικούν, ούτε ως προς τη γλώσσα, ούτε ως προς τον τρόπο ζωής. Γιατί δεν κατοικούν σε ξεχωριστές πόλεις, ούτε χρησιμοποιούν κάποια παραλλαγμένη διάλεκτο. Φέρουν σάρκα, αλλά δεν ζουν κατά τις επιθυμίες της σαρκός. Στη γη μένουν, αλλά είναι πολιτογραφημένοι στον ουρανό. Υπακούουν στους καθορισμένους νόμους και με τον δικό τους τρόπο υπερβαίνουν τους νόμους. Όλους τους αγαπούν, αλλά απ’ όλους διώκονται…με λίγα λόγια, ό,τι είναι η ψυχή για το σώμα, αυτό είναι και οι χριστιανοί για τον κόσμο». Το συγκεκριμένο κείμενο εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τη θέση των χριστιανών μέσα στον κόσμο. Οι χριστιανοί ζώντας μέσα στον κόσμο, νιώθουν ότι βρίσκονται στον οίκο του Πατρός τους διότι ο κόσμος έχει δημιουργηθεί από το Θεό. Ταυτόχρονα νιώθουν ότι είναι πάροικοι και παρεπίδημοι (Α’ Πετρ. 2,11), διότι από τη μία ο τελικός προορισμός τους είναι η Βασιλεία του Θεού, και από την άλλη ο κόσμος έχει λησμονήσει τον προορισμό του.
«Ἔχοντες χαρίσματα κατά τήν χάριν τήν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα …» (Ρωμ. 12.6).
Μέ αὐτά τά λόγια προσπαθεῖ νά διδάξει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος τούς χριστιανούς τῆς Ρώμης δύο μεγάλες ἀλήθειες. Ἡ μία εἶναι ὅτι κάθε ἄνθρωπος ἔχει διαφορετικές ἱκανότητες καί διαφορετικά χαρίσματα ἀπό τόν συνάνθρωπό του, κανένας δέν εἶναι ὅμως χωρίς χαρίσματα καί χωρίς ἱκανότητες. Ἡ δεύτερη ἀλήθεια εἶναι ὅτι τό ὅ,τι ἔχουμε δέν εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς δικῆς μας προσπαθείας ἤ τοῦ δικοῦ μας μόχθου, ἀλλά εἶναι χάρισμα τοῦ Θεοῦ, εἶναι δωρεά τοῦ Θεοῦ πού δέν μᾶς δόθηκε τυχαῖα, ἀλλά μᾶς δόθηκε ἀφενός ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις πού ἔχουμε γιά νά τήν καλλιεργήσουμε καί ἀφετέρου προκειμένου μέσω αὐτῆς τῆς δωρεᾶς νά ἐπιτύχουμε τόν στόχο καί τόν σκοπό τῆς ζωῆς μας, νά φθάσουμε δηλαδή στόν Θεό.
Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ. Θ.
Οι βίοι των Αγίων μας αποτελούν την αληθή βίωση και ερμηνεία του Ευαγγελίου διότι το άγιο Πνεύμα που ενέπνευσε και καθοδήγησε τους συγγραφείς των ιερών κειμένων το αυτό άγιο Πνεύμα παρείχε το φωτισμό, την καθοδήγηση και τον αγιασμό αυτών των εκλεκτών μελών της Εκκλησίας, για να γίνουν κοινωνοί των μυστηρίων του Χριστού και ν’ ακολουθήσουν τα ίχνη Του. Κατά συνέπεια, είναι εκ των ων ουκ άνευ αναγκαία η μελέτη τους, όχι μόνο διότι μάς καθοδηγούν στην πνευματική ζωή αλλά και διότι μας παρέχουν την ορθή ερμηνεία των νοημάτων των ευαγγελικών κειμένων καθώς το Ευαγγέλιο επαναλαμβάνεται μέσα στη ζωή τους και γινόμεθα και εμείς μέτοχοι της Θείας Χάρης. Άλλωστε κατά τη διάρκεια των σκοτεινών χρόνων της σκλαβιάς το γένος μας αντλούσε δύναμη και ελπίδα από τα νικηφόρα κατορθώματα των Αγίων. Το συναξάρι ήταν το θεολογικό του εντρύφημα.
Οι πνευματικοί Πατέρες επισημαίνουν την ωφέλεια που λαμβάνουν οι πιστοί από αυτή τη μελέτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου ο οποίος αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια των παιδικών του χρόνων διάβαζε συλλαβιστά το βίο του αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου και θέλοντας να τον μιμηθεί έφυγε από τους γονείς του κρυφά και πήγε να μονάσει στα Καυσοκαλύβια του αγίου Όρους. Αλλά και ο άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης μας διηγείται ότι όταν ήταν μικρό παιδί οι γονείς του αντί για παραμύθια και ιστορίες του μιλούσαν για το βίο και τα θαύματα του οσίου Αρσενίου του Καππαδόκη και ο θαυμασμός για τον Όσιο άναψε εντός του τον πόθο της μοναστικής ζωής.
«Καί ἰδόντες αὐτόν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπό τόν ὁρίων αὐτῶν» (Ματθ. 8.34).
Ἕνα πολύ γνωστό θαῦμα, τό θαῦμα τῆς θεραπείας τῶν δύο δαιμονιζομένων στή χώρα τῶν Γεργεσηνῶν, ἀκούσαμε στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Δέν θά σταθοῦμε ὅμως σέ αὐτό, γιατί δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά κατά τήν ὁποία ὁ Χριστός ἐκβάλλει δαιμόνια καί θεραπεύει ταλαίπωρους ἀνθρώπους πού βασανίζονται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα.
Θά σταθοῦμε στήν ἀντίδραση τῶν κατοίκων τῆς πόλεως, ὅταν εἶδαν τούς χοίρους τους, στούς ὁποίους κατά παραχώρηση τοῦ Χριστοῦ εἶχαν εἰσέλθει τά δαιμόνια, νά πέφτουν στόν γκρεμό καί νά πνίγονται στή θάλασσα. Ἐνῶ θά περίμενε κανείς νά τόν εὐχαριστήσουν γιά τή θεραπεία τῶν δύο συμπολιτῶν τους καί νά τόν παρακαλέσουν νά μείνει στήν πόλη τους, αὐτοί τοῦ ζητοῦν νά φύγει καί μάλιστα ὅσο τό δυνατόν μακρύτερα.
«Μανθανέτωσαν δέ καί οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τάς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μή ὦσιν ἄκαρποι» (Τίτ. 3.14).
Τήν περασμένη Κυριακή ἡ Ἐκκλησία μας ἑόρτασε τήν ἁγία μεγαλομάρτυρα Εὐφημία, ἡ ὁποία μέ θαυμαστό τρόπο ἐπεκύρωσε τόν Τόμο τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Καί σήμερα τιμᾶ τή μνήμη τῶν 680 ἁγίων Πατέρων αὐτῆς τῆς Συνόδου πού συνεκλήθη στήν Χαλκηδόνα, προκειμένου νά ἀντιμετωπίσει τήν αἵρεση τοῦ μονοφυσιτισμοῦ, οἱ ὁποῖοι θείῳ πνεύματι κινούμενοι ἐδογμάτισαν ὀρθοδόξως καί τεκμηρίωσαν σαφῶς τό δόγμα τῆς ἀχωρίστου θείας καί ἀνθρωπίνης φύσεως τοῦ Χριστοῦ, προφυλάσσοντας τούς πιστούς ἀπό τήν πλάνη τῶν αἱρετικῶν κακοδοξιῶν.
Το ελεύθερο χρόνο σου μην τον σπαταλάς σε κουτσομπολιά και εμμονικές αναλύσεις περιστατικών της ζωής σου.
Σταματά την γκρίνια και εστίασε στο φως, στο καλό, στο ωραίο.
Τον ελεύθερο χρόνο σου να τον περνάς με αγάπη και ειρήνη, με ομόνοια και όμορφες συζητήσεις με τους ανθρώπους σου.
Ο καθένας μας έχει τον σταυρό του.
Μην περιμένεις να σε καταλάβουν οι γύρω σου. Δεν βιώνουν αυτό που βιώνεις εσύ.
Μη απαιτείς να σου συμπαρασταθούν γιατί θα νιώσεις πολλά «χαστούκια» απογοήτευσης.
Μόνος σου καλείσαι να σηκώσεις τον πειρασμό σου, την δοκιμασία σου, τον πόνο σου, την αποτυχία σου.
Τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου
Καὶ ἐὰν δὲν μπορεῖς νὰ νηστεύσεις δυὸ ἡμέρας νήστευσον τουλάχιστον ἕως τὸ ἑσπέρας, καὶ ἐὰν δὲν ἠμπορεῖς πάλιν ἕως τὸ ἑσπέρας φυλάττου τουλάχιστον ἐκ τοῦ χορτασμοῦ τῆς κοιλίας, καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις ἅγιος κατὰ τὴν καρδίαν, γίνε καθαρὸς κατὰ τὸ σῶμα. Καὶ ἐὰν δὲν πενθεῖ ἡ καρδία σου ἂς πενθεῖ τὸ πρόσωπόν σου, καὶ ἐὰν δὲν ἠμπορεῖς νὰ ἐλεήσεις ὁμίλει τουλάχιστον ὡς ἁμαρτωλός. Καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις εἰρηνοποιὸς μὴ γίνου τουλάχιστον φιλοτάραχος. Καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις ἱκανὸς καὶ ἔμπειρος γίνου ἄοκνος κατὰ τὸ φρόνημα. Καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις νικητὴς μὴ ὑψηλοφρόνει κατὰ τῶν πταιόντων καὶ ὑπευθύνων. Καὶ ἐὰν δὲν δύνασαι νὰ φράξεις τὸ στόμα τοῦ καταλαλοῦντος κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, φύλαξον τουλάχιστον τὸ σὸν καὶ μὴ συμφωνήσεις μετ᾿ αὐτοῦ.
Καθημερινά συναντώ ανθρώπους πληγωμένους.
Ξέρετε τι κατάλαβα;
Ότι πάντα οι πληγωμένοι ρίχνουν την ευθύνη σε κάποιον άλλον και ποτέ στον εαυτό τους.
Ελάχιστοι είναι αυτοί που αναλαμβάνουν την ευθύνη των επιλογών τους και της εσφαλμένης συμπεριφοράς τους.
Επίσης κατάλαβα (ως συνέχεια των παραπάνω) ότι για κάποιον σίγουρα κι εμείς είμαστε οι θύτες και οι κακοί της υπόθεσης.
Σε κάποιου το μυαλό ή την καρδιά είμαστε υπαίτιοι της θλίψης του (και αυτό μπορεί όντως να ισχύει, μπορεί και όχι).
Γι’ αυτό, καλού κακού, ας προσέχουμε όσο μπορούμε την συμπεριφορά μας, μη δίνουμε δικαιώματα σε κανέναν, ας κινούμαστε απαλά και διακριτικά, ώστε να έχουμε καθαρή την συνείδηση μας ότι δεν αδικήσαμε ή πληγώσαμε κάποιον συνάνθρωπό μας…
Όπου κι αν πας να είσαι με τον Χριστό.
Όλα είναι καλά και ευλογημένα όταν γίνονται μαζί Του.
Μην δαιμονοποιούμε πράγματα και καταστάσεις. Κάθε τι μπορεί από αγαθό να γίνει αισχρό όταν εμείς το προσεγγίζουμε με την ανάλογη διάθεση. Άρα δεν φταίνε τα πράγματα ή οι καταστάσεις, αλλά η δίκη μας χρήση προς αυτά και η δίκη μας προσέγγιση.
Κάποιος δηλαδή, μπορεί να βρίσκεται μέσα στο Ναό και να αμαρτάνει και κάποιος άλλος να κάνει το μπάνιο του στην θάλασσα και να προσεύχεται. Δεν είναι ο τόπος αλλά ο τρόπος μας.
Σέ δύο βασικά θέματα, τά ὁποῖα ἐπηρεάζουν σημαντικά τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ἡλικία καί τήν κοινωνική του θέση, ἀνεξάρτητα ἀκόμη καί ἀπό τόν τόπο καί τόν χρόνο στόν ὁποῖο ζεῖ, ἀναφέρεται στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ὁ Χριστός. Τό ἕνα εἶναι οἱ μέριμνες καί τό ἄλλο οἱ ἀπαιτήσεις.
Ὁ ἄνθρωπος κατακλύζεται ἀπό μέριμνες, ἀπό σκέψεις πού τόν ἀπασχολοῦν πῶς θά κάνει τό ἕνα ἤ τό ἄλλο, πῶς θά ἀντιμετωπίσει τή μία ἤ τήν ἄλλη κατάσταση τῆς καθημερινότητάς του, πῶς θά λύσει τά προβλήματά του, πῶς θά ἐξασφαλίσει ὅ,τι τοῦ χρειάζεται γιά τή ζωή του, πῶς θά ἀποκτήσει ἀκόμη περισσότερα.
Εάν σκανδαλίζεσαι εύκολα με τους άλλους είναι γιατί δεν έχεις μετάνοια· δεν ασχολείσαι με τα δικά σου λάθη και πάθη και προτιμάς να ασχολείσαι με τα ατοπήματα των άλλων.
Δεν φταίει ο άλλος που σκανδαλίζεσαι.
Φταις εσύ που είσαι έτοιμος να κατακρίνεις.
Εύκολα ρίχνουνε το φταίξιμο στους άλλους.
Αυτό είναι άλλο ένα ιδίωμα του εγωισμού μας, της αλαζονείας μας, της σκληρότητάς μας, της αμετανοησίας μας.
Ο άλλος μπορεί να σφάλλει και να αμαρτάνει. Δεν είναι δίκη σου δουλειά να περιεργάζεσαι την ζωή του.
«Οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τό πλοῖον καί τόν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτόν» (Ματθ. 4.22).
Tήν περασμένη Κυριακή ἡ Ἐκκλησία μας ἑόρτασε πάντας τούς Ἁγίους της. Ἑόρτασε τά ἀνά τούς αἰῶνες πιστά καί εὐσεβῆ τέκνα της τά ὁποῖα ἔζησαν τήν ἐν Χριστῷ ζωή καί ἔλαβαν τόν στέφανο τῆς δικαιοσύνης. Οἱ Ἅγιοι Πάντες εἶναι οἱ καρποί τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στήν Ἐκκλησία, τό ὁποῖο, ἀπό τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς πού κατῆλθε, παραμένει στήν Ἐκκλησία καί ἁγιάζει τούς πιστούς, γι᾽ αὐτό καί ἑορτάζονται τήν πρώτη Κυριακή μετά τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς.
Γιά νά μήν θεωρήσουμε ὅμως ὅτι ὁ κύκλος τῶν Ἁγίων ἔχει κλείσει καί ὅτι οἱ Ἅγιοι εἶναι μόνο ἱερές μορφές τοῦ παρελθόντος καί τῆς ἱστορίας, ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς ἐπαναφέρει σήμερα στήν ἀρχή τῆς δημόσιας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ Χριστός κάλεσε, ὅπως ἀκούσαμε στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, τούς πρώτους μαθητές του κοντά του.
Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή
Εάν η Ιερωσύνη είναι μετοχή στην Ιερωσύνη του Ιησού Χριστού, κατά συνέπεια όλη η ζωή και βιοτή του ιερέα δεν μπορεί παρά να είναι μίμηση και μετοχή στη ζωή του Χριστού. Όπως ο Χριστός “ἐταπείνωσεν ἑαυτόν”(Φιλιπ. 2,8) και προσέλαβε την ανθρώπινη φύση(Φιλιπ. 2,7), έτσι και ο ιερέας καλείται να συγκαταβαίνει και να προσλαμβάνει τις αδυναμίες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το ποίμνιο. Όπως ο Ιησούς νήστευσε 40 ημέρες πριν την έναρξη της δημόσιας δράσης του, παρέχοντας μας το υπόδειγμα της πρακτικής ασκήσεως, έτσι και ο ιερέας καλείται να ζει ασκητική ζωή με την εφαρμογή των εντολών και την κάθαρση από τα πάθη. Όπως ο Ιησούς έγινε “ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ” (Φιλιπ. 2,8) και ελευθέρωσε τις ψυχές των νεκρών από τον Άδη, κατά παρόμοιο τρόπο και ο ιερέας καλείται να ελευθερώνει τους ανθρώπους από το σκότος της κολάσεως. Άλλωστε, αυτό δεν επιδιώκουμε με την ιερά εξομολόγηση, την ποιμαντική φροντίδα, ιστάμενοι ενώπιον του ιερού θυσιαστηρίου μνημονεύοντας αναρίθμητες ψυχές ζώντων και κεκοιμημένων; Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να μνημονεύσω τα όσα λέγει ο μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος για τον άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη ο οποίος ήταν υποτακτικός και κατοικούσε με έναν ιδιαίτερα σκληρό και δύστροπο άνθρωπο, τον γέροντα Νικηφόρο. Όταν εκοιμήθη ο Γέροντάς του, έλαβε την πληροφορία από τον Θεό ότι δεν εσώθη αλλά εκολάστηκε. Και τότε άρχισε έναν μεγάλο αγώνα να ωφελήσει την ψυχή του Γέροντά του με ελεημοσύνες, με μνημόσυνα, με Θείες Λειτουργίες, με ιδιαίτερη και έντονη προσευχή και μάλιστα πληροφορούνταν ότι η ψυχή του Γέροντά του δεχόταν όλες αυτές τις ευεργεσίες. Και όπως ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη και ανέβασε τις ψυχές από τον Άδη στην Παράδεισο, μας λέγει ο Μητροπολίτης Λεμεσού, έτσι και ο άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης εξήγαγε τελικά τον Γέροντά του από την κόλαση. Αυτή είναι η δύναμη της Ιερωσύνης[1].
«Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων καί τῶν θυρῶν κεκλεισμένων διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καί ἔστη εἰς τό μέσον καί λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν» (Ἰωάν. 20.19).
Κυριακή τοῦ Θωμᾶ σήμερα, Κυριακή πρώτη ἀπό τοῦ Πάσχα καί τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα μᾶς ὑπενθυμίζει τίς ὁμοιότητες αὐτῆς τῆς Κυριακῆς μέ τήν Κυριακή τῆς Ἀναστάσεως.
Ἕνας κλειστός τάφος τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων πού δέν μπορεῖ νά ἐμποδίσει τόν ἀναστημένο Χριστό νά βγεῖ ἀπό μέσα καί νά συναντήσει τίς μυροφόρες γυναῖκες καί τούς μαθητές του.
