ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (αποστολικό ανάγνωσμα)

 

 

«Προσερχώμεθα οὖν μετά παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβω­μεν ἔλε­ον, καί χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν» (Ἑβρ. 4.16).

Τρίτη Κυριακή τῶν Νη­στειῶν καί ἐνῶ βρισκό­μα­στε, ἀδελφοί μου, στό μέ­σον σχεδόν τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ πελάγους τό ὁποῖο ἀρ­χίσαμε νά διαπλέουμε ἀπό τήν Κυριακή τῆς Τυρινῆς, ἡ Ἐκκλη­σία μας ἐκπέμπει ἤδη χαρ­μόσυνα μηνύματα. «Προ­σερ­χώμεθα οὖν μετά παρ­ρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάρι­τος».

Πρίν ἀπό τρεῖς ἑβδομάδες βρισκόμασταν καί ἐμεῖς μα­ζί μέ τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα ἔξω ἀπό τόν Παράδεισο, μα­­κριά ἀπό τόν Θεό ἐξαι­τίας τῆς παρακοῆς. Βρισκό­μα­σταν μόνοι, χωρίς δυνα­τό­τητα ἐπικοι­νω­νίας μαζί του, καί θρη­νού­σαμε γοερά γιά τήν ἐκδίωξή μας. Καί σήμερα ἀκοῦ­με τόν ἀπό­στολο νά μᾶς προτρέπει: «προ­­σερ­χώ­μεθα μετά παρ­ρη­σίας τῷ θρό­νῳ τῆς χά­ριτος».

ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 

 

«Καί μή δυνάμενοι προ­σεγγίσαι αὐτῷ διά τόν ὄχλον ἀπεστέγασαν τήν στέγην ὅπου ἦν» (Μαρκ. 2.4).

Δεύτερη Κυριακή τῆς Μεγάλης Τεσσαρακο­στῆς καί οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλη­σίας μας ὅρισαν νά διαβάζεται ὡς εὐαγ­γε­λικό ἀνάγνωσμα τό θαῦμα τῆς θεραπείας ἑνός παραλυτικοῦ.

Ἄν συγκρίνει κανείς τό θαῦμα αὐτό μέ ἄλλα θαύματα τοῦ Χριστοῦ, θά μποροῦσε νά τό χα­ρακτηρίσει ὄχι μόνο ὡς θαῦμα τῆς θείας ἀγάπης καί εὐσπλαγ­χνί­­ας ἀλλά καί ὡς θαῦ­μα τῆς ἀν­θρω­πίνης ἀ­γά­πης καί ἀπο­φασι­στι­κό­τη­τος. Διό­τι τό θαῦμα αὐτό δέν θά μποροῦσε ἴσως ποτέ νά γίνει, ἐάν τέσ­σερις ἄνθρωποι δέν τολ­­μοῦσαν νά κάνουν τήν πιό παράξενη πρά­ξη πού θά μποροῦσε νά εἶχε σκεφθεῖ κανείς.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

 

«Οἱ προφῆται ὡς εἶ­δον, οἱ ἀπόστολοι ὡς ἐδί­­δα­ξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς πα­ρέ­λαβεν, οἱ διδά­σκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν … ἡ χά­ρις ὡς ἔλαμψεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λα­λοῦ­­μεν, οὕτω κη­ρύσ­σο­­μεν».

Κυριακή τῆς Ὀρθοδο­ξίας σήμερα, ἀδελφοί μου, Κυριακή τοῦ θρι­άμ­βου τῆς πίστεως ἐπί τῆς ἀπιστίας, τῆς ἀμφι­βολίας καί τῆς ἀμφι­σβη­τήσεως, καί ἡ Ἐκ­κλη­­σία μας μνημονεύει ὅλους ὅσους «διά πί­στεως κατηγωνί­σαν­το»· μνημονεύει καί προ­βάλ­λει ὅλους ἐκείνους πού μέ τή ζωή καί τή διδασκαλία τους, μέ τούς ἀγῶνες καί τό μαρτύριό τους, μετέδω­σαν καί σέ μᾶς ἀκαι­νο­τόμητη καί ἀπαραχά­ρα­κτη τήν πίστη στόν Ἰη­σοῦ Χριστό.

Αὐτή τήν ἑνότητα τῆς πίστεως ἐκφράζει τό Συ­νοδικό τῆς Κυρια­κῆς τῆς Ὀρθοδοξίας πού θά διαβάσουμε σέ λίγο κατά τήν περι­φο­ρά τῶν ἁγίων εἰκόνων, ἑνό­τη­τα πού ξεκινᾶ ἀπό τούς προφῆτες, οἱ ὁ­ποῖοι ἐκή­ρυξαν τήν ἔ­λευση τοῦ Χριστοῦ, καί κατα­λή­γει στή ζωή τῆς Ἐκ­κλησίας πού βιώνει καί κηρύσσει αὐτή τήν πί­στη στηριζόμενη στήν ἐμ­­πειρία τῶν ἁγίων της.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ

«Ἀποθώμεθα οὖν τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώ­με­θα τά ὅπλα τοῦ φωτός» (Ρωμ. 13.12).

Μιά διπλή προτροπή μᾶς ἀπευθύνει σήμερα ὁ ἀπό­στο­λος Παῦλος. Μιά διπλή προτροπή γιά τό τί πρέπει νά ἀποφεύγουμε καί τό τί πρέ­πει νά κάνουμε. Καί ἡ διπλή αὐτή προτροπή, ἔτσι ὅπως διατυπώνεται, περι­λαμ­βάνει μιά ἀντίθεση, μιά ἀντί­θεση σέ δύο στοιχεῖα, μία ἀντίθεση φυσική καί αὐ­τονόητη, μία ἀντίθεση ἀνάμεσα στό φῶς καί τό σκότος.

Φῶς καί σκότος εἶναι τά στοιχεῖα πού ἀντιπαρατί­θε­νται, τά δύο στοιχεῖα δέν μποροῦν νά συνυπάρχουν, ἐφόσον ἡ πα­­­­­ρου­­σία τοῦ ἑνός σηματο­δο­τεῖ τήν ἀπουσία τοῦ ἄλ­λου.

Τό φῶς εἶναι τό σύμβολο τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ἐφόσον ὁ Θεός τό δημιούρ­γη­σε, διαχωρίζοντάς το ἀπό τό σκότος, πού κυριαρ­χοῦσε «ἐπάνω τῆς ἀβύσ­σου», πρίν ἀπό τή δη­μιουρ­γία τοῦ κόσμου.

Φῶς εἶναι ὁ Θεός, ἐφόσον ὁ ἴδιος ὁ Χριστός διακή­ρυ­ξε: «ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου».

Στό φῶς ζεῖ καί κινεῖται καί ὅποιος ἀκολουθεῖ τόν Θεό, κατά τή δια­βεβαίωση τοῦ Χριστοῦ, ὅτι «ὁ ἀκο­λου­θῶν ἐμοί οὐ μή περιπα­τήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ ἀλλ᾽ ἕξει τό φῶς τῆς ζωῆς».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ: Η εντολή της αγάπης, κριτήριο σωτηρίας ή καταδίκης.

 

«Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονο­μή­σατε τήν ἡτοιμα­σμένην ὑμῖν βα­σιλείαν ἀπό κατα­βο­­λῆς κόσμου» (Ματθ. 25.34).

Γιά τήν κληρονομία μιᾶς βασιλείας ὁ λόγος στό ση­μερινό εὐαγγελικό ἀνά­γνω­σμα. Ὄχι μιᾶς ἐπίγειας βασιλείας, ἀλλά μιᾶς οὐρά­νιας. Μιᾶς θείας βασιλείας πού καλούμεθα ὅλοι νά κληρονομήσουμε στό μέλ­λον. Τῆς βασιλείας τοῦ Χρι­στοῦ πού ὁμολογοῦμε στό σύμβολο τῆς πίστεως ὅτι δέν ἔχει τέλος. Τῆς βα­σι­λείας στήν ὁποία θά εἰσ­έλ­θουμε μετά ἀπό μία κρί­ση. Μέλλουσα καί αὐτή, τήν ὁποία ὅμως προσδο­κοῦ­­­­με καί περιμένουμε μα­ζί μέ τή δεύτερη παρουσία τοῦ Χρι­στοῦ στή γῆ, ὅπως ὁμολογοῦμε καί πάλι στό σύμβολο τῆς πί­στεως· «καί πάλιν ἐρχόμενον κρῖ­ναι ζῶ­ντας καί νε­κρούς», «οὗ τῆς βασι­λείας οὐκ ἔσται τέλος». Μιᾶς βασιλείας τήν ὁποία ἤδη ἀπό αὐτή τή ζωή εὐ­λογοῦμε­, ἐφόσον ἀρχίζου­με κάθε θεία Λειτουργία μέ τή φράση «εὐλογημένη ἡ βα­σιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Παρότι ὅμως καθη­με­ρινά ἐπαναλαμβάνουμε στίς κατ’ ἰδίαν προσευχές μας ἤ ἀκοῦμε στίς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας αὐτή τήν ὁμολογία τῆς ἐλπίδος τῆς μελ­­λού­σης ζωῆς, παρ’ ὅλα αὐ­τά δέν συνει­δη­το­ποιοῦ­με πολλές φορές ὅτι ἡ δεύτερη ἔν­δοξη ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο εἶ­ναι μία πραγ­ματικότητα ἐνώπιον τῆς ὁποί­ας θά βρεθοῦμε κάποτε ὅλοι.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΣΩΤΟΥ: Ο δρόμος της μετανοίας και της επιστροφής στον Θεό, οδηγεί στη σωτηρία.

 

 

«Καί εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας» (Λουκ. 15.12).

Μία ἀπό τίς πιό γνω­στές καί προσφιλεῖς εὐ­αγ­γελικές παραβολές ἀ­κού­σαμε σήμερα, ἀ­δελ­­φοί μου, τήν παρα­βολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ. Καί παρότι ὁ χαρακτη­ρι­σμός «παραβολή τοῦ ἀσώ­του» προοιωνίζεται ὡς πρωταγωνιστή τόν νε­ώτερο υἱό, ἡ προσοχή μας στρέφεται συνήθως στήν εὐπλαγχνία τοῦ πα­­τέρα ἤ στήν σκληρό­τητα τοῦ πρεσβύτερου ἀδελφοῦ πού προτίμησε νά μήν παρίσταται στή χαρά γιά τήν ἐπιστροφή τοῦ ἀσώτου ἀδελφοῦ του, μή μπορώντας νά ἀποδεχθεῖ τήν ἀγάπη καί τή συγχωρητικό­τη­τα τοῦ πατέρα του.

Καί τά δύο αὐτά πρό­σωπα ἔχουν, ἀ­σφαλῶς, βαρύνουσα σημασία στή ση­με­ρινή παραβο­λή, τό κυρίαρχο ὅμως πρόσωπο τῆς παραβολῆς εἶναι ἀδιαμφισβήτητα ὁ νεώτερος υἱός ὄχι μό­νο μέ τήν ἀποστασία του, ὄχι μόνο μέ τήν ἐπανάστα­ση καί τήν ἀν­ταρσία του ἔναντι τοῦ πατέρα του, ἀλλά καί μέ τήν ἐπιστρο­φή, τή μετάνοια καί τήν ἀποκατάστασή του.

Πλεονεξία, η ρίζα όλων των κακών.

 

 Εἰρηναῖος Ἐπίσκοπος Αἰκατερίνμπουργκ καὶ Ἰρμπίτσκ

 

Ἡ πλεονεξία εἶναι τὸ δεύτερο (μετὰ τὸν ἐγωισμὸ) σοβαρότερο ἁμάρτημα. Ὁ πλεονέκτης ἄνθρωπος ἀφοσιώνεται μ’ ὅλη του τὴν ψυχὴ καὶ τὸ νοῦ στὸ χρῆμα, στὴ συσσώρευση περιουσίας, μένοντας ἔτσι σκληρόκαρδος καὶ ἀσυγκίνητος στὶς ἀνάγκες τῶν ἄλλων.

Ζήτημα εἶναι, ἂν ὑπάρχει ἄλλο τόσο συνηθισμένο ἐλάττωμα, ποὺ ἡ σοβαρότητά του τόσο λίγο γίνεται ἀντιληπτή. Κι ὅμως! Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὀνομάζει τὴ φιλαργυρία «ρίζα πάντων τῶν κακῶν» (Ἃ’ Τίμ. 6:10). Γιὰ κείνους ποὺ ἐπιζητοῦν τὸν πλοῦτο, ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει, ὅτι «ἐμπίπτουσιν εἰς πειρασμὸν καὶ παγίδα καὶ ἐπιθυμίας πολλᾶς ἀνοήτους καὶ βλαβερᾶς, αἴτινες βυθίζουσι τοὺς ἀνθρώπους εἰς ὄλεθρον καὶ ἀπώλειαν» (Α’ Τίμ. 6:9).

Σὲ ἄλλο σημεῖο πάλι ὁ ἴδιος ἀποστολος περιλαμβάνει τὴν πλεονεξία ἀνάμεσα στ’ ἁμαρτήματα ποὺ ἀποκλείουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καὶ γράφει: «Τοῦτο γὰρ ἐστὲ γινώσκοντες, ὅτι πᾶς… πλεονέκτης, ὃς ἐστὶν εἰδωλολάτρης, οὐκ ἔχει κληρονομίαν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ» (Ἔφ. 5:5). Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος ὀνομάζει τοὺς πλεονέκτες «κατάρας τέκνα» (Β’ Πέτρ. 2:14).

Έχουμε ως απολογία των αμαρτιών μας τις παραβάσεις των άλλων!

Εγίναμε όλοι ευσεβείς μόνο σ' ένα πράγμα, στο να κατηγορούμε τους άλλους ως ασεβείς. Χρησιμοποιούμε ως δικαστάς μας τους άθεους, ρίχνουμε τα άγια στους σκύλους και πετούμε μπροστά στους χοίρους τα μαργαριτάρια, κοινολογώντας τα ιερά σε αυτιά και ψυχές ασεβών. Εκτελούμε οι τρισάθλιοι ακριβώς τις επιθυμίες των εχθρών μας και δεν ντρεπόμαστε να ζούμε σε πλήρη ανηθικότητα. Ξένοι εντελώς προς την πίστιν μας, σωστοί Μωαβίται και Αμμανίται, οι οποίοι ούτε επιτρέπονταν να πλησιάσουν την Εκκλησία του Κυρίου, ερευνούν και αλωνίζουν μέσα στα αγιώτατά μας. Ανοίξαμε σ' όλους όχι τις πύλες της δικαιοσύνης, αλλά περάσματα εμπαιγμού και αυθαδείας εναντίον αλλήλων κι είναι για μας άριστος, όχι εκείνος που δεν εκστομίζει μάταιο λόγο από φόβο Θεού, άλλα οποίος τύχει να είπει εναντίον του άλλου τις περισσότερες κατηγορίες, είτε ανοιχτά, είτε υπονοούμενα, οποίος δηλαδή δημιουργεί ζητήματα με τη γλώσσα του, ή για να το πούμε πιο σωστά, χύνει σαν φίδι δηλητήριο.

Η θρησκευτική σύνθεση της «ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ» ως ιδεολογικό πλαίσιο της Παγκοσμιοποίησης.

 

του πρωτοπρεσβυτέρου Αθανασίου Νίκου, Δρ Α.Π.Θ.

  

    Τό κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς ἒχει ἀπασχολήσει τά τελευταῖα χρόνια θεολόγους και κοινωνιολόγους καί αὐτό διότι εἶναι ἀναμφίβολα ἡ σοβαρότερη πρόκληση κατά τοῦ Χριστιανισμοῦ στήν δισχιλιόχρονη ἱστορία του. Ἡ Νέα Ἐποχή εἶναι τό ἰδεολογικό πλαίσιο τῆς σύγχρονης Παγκοσμιοποίησης καί τῆς Νέας Τάξης πραγμάτων μέσα ἀπό τήν θρησκευτική σύνθεσή της πού  οὓτως ἢ ἂλλως ἐμπεριέχει. Πρόκειται γιά μιά θεωρία πρωτοφανοῦς ὁλιστικῆς πνευματικῆς ἰσοπέδωσης τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ, μιᾶς ὁλοκληρωτικῆς στήν οὐσία ἰδεολογίας, τεχνηέντως κατευθυνόμενης.

    Οἱ ὁμάδες τῆς Νέας Ἐποχῆς ἐπιδιώκουν νά ὑποκαταστήσουν τόν Χριστιανισμό μέ μιά νέα Πανθρησκειακή πραγματικότητα, ὃπου ἡ ἐπίτευξη τῆς πολυπόθητης κοσμικῆς καί συμπαντικῆς ἑνότητας θά ἰσοδυναμεῖ μέ κατάργηση τῆς διάκρισης καλοῦ-κακοῦ, θετικοῦ- ἀρνητικοῦ, φυσιολογικοῦ-ἀφύσικου, ἱεροῦ-ἀνίερου, Θεϊκοῦ-Σατανικοῦ. Εἶναι γεγονός ὃτι ἡ Παγκοσμιοποίηση ὡς κοινωνικοπολιτική διαδικασία προσπαθεῖ νά ἐκμεταλλευθεῖ κατά τόν καλύτερο τρόπο τίς ὁμάδες πού συνθέτουν τήν λεγόμενη  «Νέα Ἐποχή», ὣστε νά προωθήσει τά σχέδιά της. Ἑπομένως ἡ κοινωνικοπολιτική ἐκμετάλλευση τῶν νεοεποχίτικων ἀνατολικοθρησκευτικών κυρίως ὁμάδων καί αἱρέσεων γίνεται κατά συστηματικό καί μεθοδικό τρόπο, ὣστε νά προωθηθοῦν κατά τόν πιό θεμελιωμένο τρόπο τά σχέδια τῆς  «Νέας Τάξης πραγμάτων», πού ἰσοδυναμοῦν μέ ἀκύρωση κάθε παραδεδομένης καί παραδοσιακῆς θεωρίας γιά τήν οἰκογένεια, τόν ἂνθρωπο, τήν πατρίδα, τήν ἠθική τάξη καί τίς διεθνεῖς σχέσεις.[1]

    Θά δοῦμε λοιπόν μέ ποιό τρόπο συμπλέκονται τά θρησκευτικά στοιχεῖα τῶν Ἀνατολικῶν Θρησκειῶν ( Ἰνδουισμός, Βουδισμός, Γιόγκα, Ταοϊσμός, Κομφουκιανισμός) ἀλλά καί τῶν Νέο-Γνωστικῶν τῆς Νέας Ἐποχῆς μέ τήν Παγκοσμιοποίηση. Νά σημειωθεῖ δέ, πώς οἱ δοξασίες τῆς Νέας Ἐποχῆς γιά τό θεῖον ἐκτός τοῦ ὃτι εἶναι ὑφασμένες πάνω στόν πολυδαίδαλο ἱστό τῶν ἀνατολικῶν θρησκευμάτων, εἶναι ἐπίσης καί βαθύτατα διαποτισμένες ἀπό τόν ἀποκρυφισμό τοῦ παρελθόντος καί τοῦ παρόντος.[2] Ἀκόμη, ἡ ἐποχή τῆς παγκοσμιοποίησης, τῆς ὁμογενοποίησης καί τοῦ συμπλησιασμοῦ τῶν πολιτισμῶν, εἶναι βέβαιο πώς ὁδηγεῖ σέ ἓναν ἀληθινό  «πολυθεϊσμό ἀξιῶν» καί στήν ἐμφάνιση νέων τύπων θρησκευτικότητας καί πίστης, πού μεταβάλλουν ριζικά τόν παγκόσμιο θρησκευτικό, κοινωνικό, οἰκονομικό καί πολιτικό χάρτη.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ (Αποστολικό ανάγνωσμα)

 

 

«Σύ δέ μένε ἐν οἷς ἔμα­θες καί ἐπι­στώθης εἰδώς παρά τίνος ἔμα­θες» (2 Τιμ. 3.14).

Ἀνάμεσα στίς ἄλλες συμβουλές πού δίνει στόν μαθητή του, ἐπί­σκοπο Ἐφέσου Τιμόθεο, ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶ­ναι καί αὐτή πού ἀκού­σαμε στό ἀποστολικό ἀνά­γνω­σμα. Τοῦ ζητᾶ νά πα­ραμείνει σταθερός καί ἀμετακί­νη­τος σέ ὅσα διδάχθηκε καί σέ ὅσα τοῦ ἐμπι­στεύ­θηκε κατά τή διάρ­κεια τῆς μαθη­τείας του κοντά του. Καί τοῦ τό ζητᾶ ἐπει­δή, ὅπως λέει, γνωρίζει ἀπό ποιόν τά ἔμαθε ὅλα αὐτά· γνω­ρί­ζει δηλαδή ποιός εἶναι αὐτός πού τοῦ τά δίδα­ξε· γνωρίζει τόν ἀπό­στο­λο Παῦλο προ­­σωπι­κά καί συγχρό­νως γνω­ρίζει σέ πόσες θυ­σίες καί κόπους ἔχει ὑπο­βληθεῖ χάριν τοῦ Χρι­­στοῦ καί τοῦ εὐαγ­­γε­­­λίου του καί κατά συ­νέ­­πεια ὅτι ἡ διδασκαλία του ἔχει τή σφραγίδα τῆς γνησιότητος τῆς ἀπο­­­στο­λικῆς μαρτυ­ρί­ας.

Ἡ προστροπή ὅμως αὐ­­τή δέν ἀπευθύνεται μό­νο πρός τόν ἀπόστο­λο Τιμόθεο, ἀλλά καί πρός ὅλους ἐμᾶς, τά πιστά τέκνα τῆς Ἐκ­κλη­­σίας, πού διδα­χθή­κα­­­με τήν ἀλή­θεια τοῦ εὐ­αγγελίου μέ­σω τοῦ κη­­ρύγματος τοῦ πρω­το­κο­ρυ­φαίου ἀπο­­στόλου. Καί τήν προτροπή αὐ­τή μᾶς τήν ἀπευθύ­νει, γιατί γνωρίζει ὁ ἀπό­στο­λος Παῦλος ὅτι καί ἐμεῖς ἀντιμετω­πί­ζουμε ὁρισμένες φορές ἀμφι­βο­λίες ἐάν ὅσα πιστεύ­ουμε εἶναι ἀλήθεια, ἐάν ὅσα ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς ἡ Ἐκ­κλησία ὑπάρχει λό­γος νά ἀγωνιζόμαστε γιά νά τά ἐφαρμόσουμε στή ζωή μας, ἐάν ἀκόμη αὐτή ἡ περίοδος τοῦ Τρι­ωδίου, στήν ὁποία εἰ­σήλ­θαμε ἀπό σήμερα, εἶναι περίοδος προετοι­μασίας γιά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ὅπως τή θεωρεῖ ἡ Ἐκ­κλησία μας, εἶναι εἶναι περίοδος δια­σκε­δά­σεων καί κραιπάλης, ὅπως τή θεωροῦν καί τή ζοῦν κά­ποιοι συνάν­θρω­­ποί μας.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Η πορεία της ψυχής.

 

Το θέμα αυτό είναι πολύ μεγάλο και δεν μπορεί να πεις κανείς ότι θα το αναλύσει. Τα θέματα περί πνευματικής ζωής δεν έχουν απλώς ως εναρκτήριο στοιχείο τη λογική, δεν αρχίζουν από τη λογική. Γι' αυτό ακριβώς, ως επί το πλείστον, όταν γίνεται συζήτησις για ένα πνευματικό θέμα το οποίο αναλύεται, καταστρέφεται, διότι δεν μπορεί να το συλλάβει η λογική.

 

Το θέμα μας είναι η πορεία της ψυχής. Όχι από τότε που αποφασίζει να ζήσει χριστιανικά, αλλά από τότε που αρχίζει να αντιμετωπίζει το πρόβλημα της πνευματικής πορείας. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η ψυχή βιούσα.

Επομένως το θέμα μας δεν είναι ούτε θεολογικό ούτε επιστημονικό ούτε δογματικό κτλ. Είναι καθαρώς πρακτικό, όπως αντιλαμβάνεσθε, και το συναντάμε μέσα στην καθημερινή μας πράξη. Όπως όταν ξέρεις ότι βαδίζοντας από εδώ για να πας στην Ομόνοια, θα περάσεις από εκεί, θα κάνεις τούτο, θα κάνεις το άλλο, έτσι ακριβώς και αυτό είναι απόρροια μιας πρακτικής ζωής και όχι μιας θεωρητικής ενατενίσεως των πραγμάτων. Γι' αυτό μερικά πράγματα θα σας φανούν ίσως διαφορετικά, βεβαίως, σχετικά.

 

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Η ευθύνη των γονέων για την ανατροφή των παιδιών.

 

 

Ακούω πολλές φορές να λένε "Τα παιδιά μας είναι κακά, δεν μας ακούν, είναι άτακτα, βρίζουν" κλπ. Πώς θέλετε,αγαπητοί μου, να γίνουν τα παιδιά σας καλά, όταν εσείς τις Κυριακές και τις γιορτές δεν πηγαίνετε στην Εκκλησία, αλλά πηγαίνετε στα καφενεία, στα οινοπωλεία, στους κινηματογράφους, στα θέατρα και στα γήπεδα, και συζητάτε άκαιρες συζητήσεις και κατηγορείτε και κατακρίνετε τον έναν και τον άλλον, και παίζετε χαρτιά και μεθάτε;

Πώς είναι δυνατόν τα παιδιά σας να γίνουν καλοί άνθρωποι, όταν εσείς οι ίδιοι, πολλές φορές μπροστά στα παιδιά σας θυμώνετε και βρίζετε τα θεία; Όταν αρπάζετε τα ξένα και αδικείτε τους άλλους; Όταν κλέβετε και λέτε ψέματα όταν συκοφαντείτε και επιορκείτε; Όταν έχετε όλο σας το νου και την προσπάθεια στα υλικά πράγματα, ενώ για την ψυχή σας καθόλου δεν φροντίζετε ούτε ένα εξομολογείστε, ούτε να μεταλαμβάνετε, ούτε να προσεύχεστε, ούτε να μελετάτε βιβλία ηθικά και θρησκευτικά;

Συμβουλές πνευματικές γιά θάρρος καί προσευχή.

 

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Ἔχεις ἀκόμη ἀνησυχίες. Πές μου, ἀπὸ ποῦ θὰ μποροῦσαν νὰ προέρχονται; Ὅλα τὰ ἐξωτερικὰ πᾶνε καλά. Ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ τὰ ἔχεις ἐπανεξετάσει καὶ τακτοποιήσει. Τὴν ἀπόφασή σου τὴν ἔχεις πάρει. Ἀπὸ ποῦ, λοιπόν, προέρχονται αὐτὲς οἱ ἀνησυχίες; Ὅλες εἶναι ἀπὸ τὸν ἐχθρό. Ὅλες. Ἀπὸ πουθενὰ ἀλλοῦ.

 

Τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ συμβαίνει; Μήπως σκέφτεσαι νὰ φτιάξεις τὴ ζωή σου μόνη σου, μὲ τὶς δικές σου ἱκανότητες καὶ προσπάθειες; Ἂν πραγματικὰ αὐτὸ σκέφτεσαι, σὲ συμβουλεύω ν' ἀλλάξεις ἀμέσως γνώμη, ἀλλιῶς δὲν θ' ἀπαλλαγεῖς ἀπό τὴ σύγχυση καὶ τὴν ταραχή.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (κήρυγμα στο Ευαγγέλιο)

 

 

«Οὐκ ἔστιν καλόν λα­βεῖν τόν ἄρτον τῶν τέ­κνων καί βαλεῖν τοῖς κυνα­ρίοις» (Ματθ. 15.26).

Μία ἀπό τίς λίγες συναντήσεις τοῦ Ἰησοῦ μέ μία γυναίκα μᾶς πε­ριγρά­φει τό σημερινό εὐ­αγγελικό ἀνάγνω­σμα. Καί οἱ συναντήσεις αὐτές εἶναι λίγες, γιατί οἱ κοινωνικές συνθῆ­κες τῆς ἐποχῆς τοῦ Χρι­στοῦ δέν ἐπέτρε­παν τή δημόσια παρουσία τῶν γυναικῶν οὔτε τή συν­α­ναστροφή τους μέ ἄνδρες. Ἡ ἀνάγκη ὅμως τῆς Χαναναίας τῆς σημερι­νῆς εὐαγγελικῆς περι­κο­­πῆς τήν κάνει νά ξε­περνᾶ τά κοινωνικά στε­ρεότυπα καί νά πλη­σιάζει τόν Χρι­στό γιά νά ζητήσει τή βοήθειά του. Ἄν καί εἰδωλολάτρις προστρέ­χει καί αἰτεῖται τό ἔλεός του. Δέν ζητᾶ κάποια προσωπική χά­ρη, ἀλλά τόν παρακα­λεῖ νά θεραπεύσει τήν κόρη της, ἡ ὁποία «κα­κῶς δαιμονίζεται».

Πώς θα σωθούμε: Λόγοι παρηγοριάς στους θλιμμένους

α΄. Η καλύτερη παρηγοριά για τους θλιμμένους είναι η επίγνωση των αμαρτημάτων τους

Το πρώτο σου γιατρικό, το πρώτο παυσίπονο που θα πάρεις στον καιρό των θλίψεων, ας είναι τούτος ο καλός λογισμός, που αναφέραμε και πρίν, όται για τις πολλές σου αμαρτίες σου άξιζαν χειρότερα δεινά. Και μην τολμήσεις να πεις, όπως μερικοί ανόητοι, ότι δεν έχεις κάνει κανένα κακό. Όλοι έχουμε αμαρτήσει, με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο. Όταν οι άγιοι Τρεις Παίδες μέσα στο καμίνι δόξαζαν το Θεό λέγοντας, “Ας είσαι δοξασμένος Κύριε, γιατί με ακρίβεια και δικαιοκρισία ξεσήκωσες όλα τούτα εναντίον μας, εξαιτίας των αμαρτιών μας” (Δαν., Προσ. Άζαρ.: 2, 4), τι να πούμε εμείς; Όταν ο μέγας Παύλος ομολογούσε ότι είναι ο πρώτος των αμαρτωλών (Α΄Τιμ. 1:15), δεν θα είμαστε αναίσθητοι και θρασύτατοι αν αρνηθούμε τη δική μας αμαρτωλότητα;

Όταν, λοιπόν, σε χτυπήσει μια συμφορά, αναλογίσου πόσες φορές παραβίασες τις θείες εντολές, πόσες φορές υπερηφανεύθηκες, θύμωσες, αδίκησες, έβρισες, υποκρίθηκες, συκοφάντησες ή μ΄οποιονδήποτε άλλο τρόπο έσφαλες ενώπιον του Κυρίου, από τον οποίο τόσο έχεις ευεργετηθεί, και απέναντι στους συνανθρώπους σου, τους οποίους οφείλεις ν΄αγαπάς σαν τον εαυτό σου. Και τότε θα παραδεχθείς και θα ομολογήσεις με ντροπή, ότι και αυτή και άλλη βαρύτερη παίδευση έπρεπε να σου στείλει η δικαιοκρισία του Θεού, πού, όπως δεν αφήνει αρετή αβράβευτη, έτσι δεν αφήνει και αμαρτία απαίδευτη.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ´ ΛΟΥΚΑ (ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ)

 

 

«Ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔρ­γα καί δοξάσωσιν τόν πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 5.16).

Ἑορτή τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν, ἑορ­τή τῶν μεγίστων φωστήρων τῆς τρισηλίου θεότητος καί ἡ Ἐκ­κλησία τούς τιμᾶ ὡς θεόλογους, ὡς ποιμένες, ὡς διδασκάλους, ὡς παιδαγωγούς, ὡς ἐργάτες τῆς ἀλη­θείας, ὡς σκα­πανεῖς τοῦ πνεύμα­τος, ὡς ἀνθρώ­πους τῆς ἀγάπης καί τῆς θυσίας, ὡς προστάτες τῶν γραμ­­­μάτων καί τῆς παιδείας.

Ὅλες αὐτές οἱ ἰδιότητες οἱ ὁ­ποῖες χαρακτηρίζουν καί προσ­διο­­ρίζουν τούς τρεῖς κορυφαίους Πα­τέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν Μέ­γα Βασίλειο, τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο καί τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, δέν εἶναι ἐγκώ­μια καί ἔπαινοι πού δέν ἔχουν κα­νένα ἀντίκρισμα καί εἶναι κενά πε­­ριεχομένου. Στίς ἰδιότητες αὐ­τές ἀντιστοι­χοῦν τά ἔργα τῶν τριῶν μεγάλων Ἱεραρχῶν, τά ἔρ­γα μέ τά ὁποῖα πλούτισαν τήν Ἐκ­κλησία τοῦ Χρι­στοῦ καί ἔκαναν τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐπο­χῶν νά δοξάζουν χά­­ρη σ᾽αὐτά τόν Θεό. Εἶναι αὐτά τά ἔργα μέ τά ὁποῖα οἱ τρεῖς φω­το­λαμπεῖς διδά­σκαλοι τῆς Ἐκ­κλη­σίας ἐξεπλή­ρω­σαν τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου «ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά κα­λά ἔργα καί δο­ξάσωσι τόν Πα­τέρα ὑμῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov: Περί Μετανοίας.

 

Μετανοεῖτε, ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μετανοεῖτε καὶ πιστεύετε ἐν τῷ εὐαγγελίῳ. Αὐτὰ ἦσαν τὰ πρῶτα λόγια τοῦ κηρύγματος τοῦ θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὰ τὰ ἴδια λόγια λέγει καὶ σ’ ἐμᾶς μέχρι σήμερα, μέσῳ τοῦ Εὐαγγελίου.

 

Ὅταν ἐπληθύνθη περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχὴν ἡ ἁμαρτία στὸν κόσμο, κατῆλθε ἐδῶ στὴν γῆ μας ὁ Παντοδύναμος Ἰατρός. Κατῆλθε στὸν τόπον αὐτὸν τῆς ἐξορίας, στὸν τόπο τῶν βασάνων καὶ τῶν παθῶν μας, ποὺ εἶναι μία πρόγευσις τῶν αἰωνίων βασάνων τῆς κολάσεως, καὶ εὐαγγελίζεται τὴν λύτρωση, τὴν χαρὰ καὶ τὴν ἴαση σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς ἐξαίρεση, λέγοντας «μετανοεῖτε».

 

Ἡ δύναμις τῆς μετανοίας εἶναι θεμελιωμένη στὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰατρὸς εἶναι πανίσχυρος, καὶ ἡ ἴασις ποὺ Ἐκεῖνος χαρίζει εἶναι παντοδύναμος. Τὴν ἐποχὴν ἐκείνη, ὅταν ἐκήρυσσεν ἐδῶ στὴν γῆ ὁ Κύριος, καλοῦσε σὲ θεραπείαν ὅλους ὅσοι ἦσαν ἄρρωστοι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, καὶ δὲν θεωροῦσε καμμίαν ἁμαρτίαν ὡς ἀθεράπευτον. Καὶ τώρα, ἐπίσης, συνεχίζει νὰ καλῆ ὅλους, καὶ ὑπόσχεται, καὶ χαρίζει πράγματι τὴν ἄφεση γιὰ κάθε ἁμαρτία καὶ τὴν ἴαση γιὰ κάθε ἁμαρτωλὴ ἀσθένεια.

 

Η πρόνοια του Θεού και η ελευθερία του ανθρώπου στις πράξεις και στις επιλογές του.

              Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή  Δρ.Θ.

 

Ο Ντοστογιέφσκι στον περίφημο μονόλογο του Μεγάλου Ιεροεξεταστή προς τον Ιησού, που παραθέτει στο  διήγημά του “Αδελφοί Καραμαζώφ”, μεταξύ άλλων λέγει τα εξής: “Το πονηρό και ισχυρό Πνεύμα Σού είπε ακόμα να πέσεις από την σκεπή του Ναού, για να Σε σηκώσουν οι άγγελοι για να μην πάθεις τίποτα. Μα Εσύ κι' αυτό δεν το παραδέχθηκες, και του αποκρίθηκες: "Ουκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου". Και τότε που Σε σταύρωσαν και Σου φωνάζανε περιπαιχτικά "κατέβα, αν μπορείς, από τον σταυρό", Εσύ δεν κατέβηκες να τους κάνης να σέρνονται μπροστά Σου, γιατί δεν ήθελες να καταργήσεις την ελευθερία τους”.

Ο συγγραφέας αποδίδοντας τα παραπάνω λόγια στον Ιεροεξεταστή τα οποία προέρχονται από τη διήγηση που μας διασώζουν οι Ευαγγελιστές περί των  πειρασμών του Ιησού και ειδικότερα τον δεύτερο: “τότε παραλαμβάνει αὐτόν ὁ διάβολος εἰς τήν ἁγίαν πόλιν, καί ἵστησιν αὐτόν ἐπί τό πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ καί λέγει αὐτῷ· εἰ υἱός εἶ τοῦ Θεοῦ, βάλε σεαυτόν κάτω· γέγραπται γάρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περί σοῦ, καί ἐπί χειρῶν ἀροῦσί σε, μήποτε προσκόψῃς πρός λίθον τόν πόδα σου” (Ματθ.4,5-6), μεταξύ των άλλων θέτει και το ερώτημα περί της Προνοίας του Θεού. Ποια είναι η έννοια της Θείας Πρόνοιας και με ποιόν τρόπο εκδηλώνεται; Ποια είναι η σχέση μεταξύ  πίστης και εμπιστοσύνης στη Θεία Πρόνοια και της άσκησης της ανθρώπινης ελευθερίας και του λογικού που αποτελούν και τα θεμέλια του κατ’ εικόνα; Ποια είναι εκείνη η λεπτή γραμμή που διακρίνει την αυτοπαράδοση στην Πρόνοια του Θεού από το να υποβάλλουμε σε δοκιμασία  το Θεό όπως  επιχείρησε ο διάβολος;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ´ ΛΟΥΚΑ: «Καἰ ἠκολούθησεν αὐτῷ δοξάζων τόν Θεόν» (Λουκ. 18.23).

Μέ αὐτή τή φράση ὁλοκληρώνει ὁ ἱερός εὐαγγελιστής Λουκᾶς τήν πε­ριγραφή τῆς θεραπείας τοῦ τυφλοῦ τῆς Ἰεριχοῦς. Ἕνας τυφλός ἐπαιτεῖ καθι­σμένος ἔξω ἀπό τήν εἴσοδο τῆς πόλεως. Καί ὅταν ὁ Χριστός περνᾶ καί ὁ τυφλός πληροφορεῖται ποιός εἶναι, ζητᾶ τό ἔλεός του, ζητᾶ ἀπό Αὐτόν πού εἶναι τό φῶς τοῦ κόσμου νά τοῦ χαρίσει τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν.

Ὁ Χριστός, ὅπως πά­ντα, ἀνταποκρίνεται στό αἴτημά του, ἀφοῦ τόν ρωτήσει ἄν πιστεύει. Καί τό θαῦμα γίνεται καί ὁ τυφλός ἀναβλέπει. Καί δέν ἀναβλέπει μό­νο σωματικά ἀλλά καί ψυχικά. Γι᾽ αὐτό καί μόλις θερα­πεύεται, ἀκο­λου­θεῖ τόν Ἰησοῦ καί δοξάζει τόν Θεό.

Ἄς θυμηθοῦμε γιά λίγο τό θαῦμα τῆς προηγούμενης Κυριακῆς. Ἄς θυ­μη­θοῦμε τό θαῦμα τῆς ἰάσεως τῶν δέκα λεπρῶν καί τήν ἐπιστρο­φή ἑνός μόνο ἀπό αὐτούς, γιά νά εὐχαριστήσει τόν Χριστό γιά τήν ὑγεία πού τοῦ χάρισε. Πόση διαφο­ρά μέ τόν πρώην τυφλό τῆς σημε­ρινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς!

Γιατί Θεέ μου σε μένα;

Λέγει ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ: «Το να είναι κάποιος χριστιανός σημαίνει να πιστεύει στη νίκη επάνω στον κόσμο και τίποτα λιγότερο». Τι σημαίνει όμως αυτό; Και το λέγω αυτό διότι πολλές φορές παρεξηγούμε αυτήν την νίκη πάνω στον κόσμο.

Οι μέρες που περνούμε αδελφοί μου χαρακτηρίζονται δύσκολες. Τα ΜΜΕ τροφοδοτούν το μυαλό με πληροφορίες και προβλέψεις, που κάνουν την καρδιά να αγωνιά για το αύριο. Οι άνθρωποι ζουν και αναπνέουν με την αγωνία να διαποτίζει την καθημερινότητά τους. Κυριαρχεί μία αβεβαιότητα, μία σύγχυση, μία ταραχή.

Πως λοιπόν εμείς οι χριστιανοί θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα;